Oud en opgewekt

Nongkodjadjar de waterval

2012-01-23T13:20:00.000-08:00

Alemaal foto's van Nongodjadjar.

2012-01-23T13:18:00.000-08:00

2012-01-23T13:17:00.000-08:00

Java uit mijn kindertijd

2012-01-23T11:14:00.001-08:00

Een spannende tocht in de bergen van ons voormalige Indie.

2012-01-23T10:50:00.000-08:00

De zon scheen zoals altijd weer onvermoeibaar over de rijstvelden, de weg was stijl en langzaam reden wij naar de bergen, het was heel vroeg in de ochtend, toen wij ineens tussen de kapokbomen doorreden met witte pluizen en bomen vol met openspringende kapokzaden, het was er gewoon stoffig en overal pluizen om ons heen, al dat gedwarrel maakte ons vrolijk, zo ziet sneeuw eruit zei mijn vader. Mijn ouders zaten rustig te praten en langzaam overviel je een luie sloomheid en vielen onze ogen dicht. Wij stonden ineens stil naast een prachtige grote passanggrahan, die hoger lag dan de weg. Langs de weg naar boven naar de passanggrahanop stonden prachtige dennenbomen, die zachtjes ruisden, een lust voor het oog, dolblij stapten wij uit na die lange tocht, snel de benen gestrekt en in het hotel met in het wit gedekte tafels en veel groene planten was het heerlijk koel, het was lunchtijd, er zaten al enkele mensen hier en daar verspreid over de mooie eetzaal. Een keurig in een prachtige kabaja geklede bediende kwam vragen wat wij wilden eten, het eten en drinken werd besteld en na eerst nog wat gedronken te hebben, een heerlijk flesje prik, wij naar buiten, het eten werd klaargemaakt en dat zou nog even duren. Rennend over de weg langs het hotel stonden wij ineens aan de achterkant van het hotel, daar zagen wij de kok lopen met een krijsende kip in zijn handen, die strak om de nek van het beest zaten, blij met het plotselinge publiek pakte hij een fles drank uit de keuken duwde de bek van het beest open en goot er drank in zette de fles neer pakte een mes en pats, sneed de kop er af, gooide die op de grond, verstijfd van schrik stonden wij daar doodstil als 6 jarige en 4 jarige onze eerste kennismaking met de reële wereld van de mens, te verwerken, maar wat volgde was erger, grijnzend blij kijkend naar ons, liet hij de kip los, deze liep waggelend, zonder kop een heel eind naar beneden, viel toen ineens neer, bloed liep eruit, doodstil stonden wij daar verbijsterd te kijken, hand in hand tot het arme dier nog even rilde,sidderde en stil bleef liggen, gillend renden wij terug helemaal overstuur, huilend naar binnen. Om de rest van de gasten niet te ergeren nam mijn vader ons naar buiten en probeerde ons verhaal aan te horen, nadat hij begreep wat er was gebeurd ging hij met ons de weg naar beneden af en bij de laatste dennen liet hij ons zitten in het gras om heel voorzichtig uit te leggen dat een kip altijd dood gemaakt werd alvorens wij het konden eten. Dat was onze eerste kennismaking met de echte wereld en kwam de eerste deuk in ons tropische paradijs, waar ik zo zielsveel van hield. Het lukte toch door de honger gedreven om ons zover te krijgen daar toch te eten, veel weet ik er niet meer van. Er was daar vlakbij een huis gehuurd, een klein donker huis helemaal aan de rand van een ravijn, doodeng was het en erg donker door alle bomen en ook hoorde je geritsel overal, slangen!!!!. Ook bomen die vanuit het ravijn met de toppen in onze tuin stonden van hoog naar nog hoger. Het huis was van binnen ook donker, maar erg koel, vrij kleine kamers, nu ik hier in Holland al zolang woon begrijp ik dat het huis iets van een Hollandse inrichting had, kleine kamers, gezellig kneuterig, wat mijn moeder erg aantrok, wij vonden het een eng benauwd huis. Iedere dag zaten wij daar ons te vervelen vooral toen mijn vader weer alleen terug ging en wij daar achterbleven in het donkere sombere huis. Al snel had mijn astmatische moeder daar ook weer hulp, maar niet voor ons en naar school gingen wij ook niet, zij gaf ons les, wat bestond uit alleen maar huiswerk maken, wat zij zo nu en dan nakeek. Vaak ging zij naar de plaatselijke markt per taxi of betjak, maar wij moesten thuis blijven en werken in de eetkamer. Op een dag uit verveling wilde mijn broer de ramen open gooien, dat was ons ten strengste verboden, er konden apen binnen komen en die beten mensen en daar kon je heel ziek van worden, rabiës. Kun je begrijpen als je je verveeld, wat deed mijn broer, ramen openen, dat wilde hij wel eens meemaken, voor wij het wisten zat de hele kamer vol met apen, wij gilden, ze zaten overal en aten alles op wat ze te pakken kregen, ze waren door het dolle, krijsten, schreeuwden en trokken overal aan, alles ging van de muren, alles gooiden ze kapot, onder luid gekrijs trokken ze aan de blonde haren van mijn broer tot hij ook erbarmelijk krijste van de pijn, waarop ze loslieten, toen zijn we allebei maar keihard gaan krijsen, dat hielp, ze bleven uit onze buurt, alleen alles en dan ook alles werd gesloopt, wij deden onze schriften op ons hoofd , dat vonden ze prachtig, trokken de schriften weg, die werden totaal verscheurd, krijsend renden ze over de meubels, lampen, alles ging eraan, toen ineens stond de baboe in de kamer met een sapoelidie en joeg ze daar mee weg wat haar noch erg veel moeite kostte, toen de laatste aap met een mep op zijn derrière was verdwenen, knalde zij de ramen dicht, scheldend op ons. Op dat moment kwam mijn moeder binnen, furieus was zij, toen ze al haar vernielde kopjes en glazen, schilderijen en nog veel meer zag, de kussens hadden ze kapot gemaakt en alle kapok dwarrelde door de eetkamer, het was een slagveld, nooit kunnen bevroeden dat tien a twaalf apen zo'n bende konden maken, woest was zij op ons, wij werden in onze slaapkamers opgesloten en daar zat ik nog na te bibberen van al dat geweld op bed. Drie dagen later kwam s'-morgens vroeg een gillende baboe het huis in, "nonja nonja", "wat is er nu weer" gilde mijn moeder,"er zit een zwarte panter in een boom die vanuit het ravijn komt", wij keken uit het raam de tuin in, een prachtige zwarte panter lag daar uitgestrekt op een hele dikke tak naar ons te kijken. Het liep de hele dag storm van buren, politie, van overal kwamen ze kijken. Mijn moeder wilde daar meteen weg, maar helaas dat ging niet. Tegenover ons woonde een schatrijke Chinees in een prachtig huis met een enorme oprijlaan en een prachtige herdershond, die het terrein bewaakte, veel was deze Chinees er niet, maar als hij er was dan had hij altijd bewaking bij zich, voor ons een heel interessant geval. Zijn bewaking kwam onverwachts even kijken, doodenge mannen, ninja figuren met veel wapens, het bleek dat hij dus thuis was. Ze boden aan wat in de lucht te schieten in de hoop dat de panter weg zou gaan, maar wat ze ook deden, de panter bleef doodstil liggen, richtte zijn hoofd verstoord op en ging weer verder met slapen, er zat niets anders op dan binnen te blijven zolang hij in de boom zat. Mijn moeder was bang dat hij 's-nachts op het erf rond het huis zou gaan lopen en proberen binnen te komen. Zij besprak dit met de baboe en toen besloot men een politieman met karabijn bij ons te laten slapen en hele spannende uren volgden. Toen op klaarlichte dag klom de panter de boom uit, de politieman was natuurlijk allang weg, hij liep over het erf, snuffelde overal aan vlak langs ons raampje waar wij altijd naar hem zaten te kijken, wij konden hem bijna aanraken zo dichtbij was hij, alleen glas er tussen, prachtig was hij, groot, hij draaide zijn kop om en keek ons recht in de ogen, stil van angst en ontroering om zo dichtbij zo'n groot zwart dier te zijn, de gloed in zijn ogen sprak boekdelen, vriendelijke bedoelingen had hij kennelijk niet, zonder ons verder een blik waardig te keuren verdween hij majestueus naar de rand van het ravijn om niet meer terug te komen. Ook wij verdwenen na de terugkomst van mijn vader dat week-end direct naar een ander huis in de bergen, een heel stuk wijzer, meer ervaren en wat voor ervaring !!!!. Dinkie.

Hoe ik leerde kaartleggen, herhaling

2011-08-28T06:18:00.001-07:00

herhaling ,Hoe ik leerde kaart te leggen
Wandelend door de gangen in kamp Solo, overal vrouwen en kinderen, alles was stampend vol. Het nieuwe kamp was nog niet klaar. Honderden vrouwen en kinderen zaten daar op te wachten toen ineens het bericht kwam, dat alle jongens vanaf 10 jaar over twee dagen weggehaald zouden worden. Niemand wist waar naar toe. Wat zich toen afspeelde, zal ik nooit meer vergeten. Overal huilende vrouwen en angstige jongens, wat is nu tien jaar, als je al bang bent, je vader al kwijt bent, je weet ook niet waar je naar toegaat, niemand wist dat. Die twee dagen waren voor iedereen een hel. Toen kwam de gevreesde ochtend, de grote trucks. Daar stonden ze met zijn allen, tien jaar en ouder, bibberend, sommige jongens begonnen hard te huilen, anderen liepen steeds naar hun moeder en weer terug. Moeders stonden er wanhopig bij, enkelen begonnen te gillen en werden snel door andere vrouwen weggesleept. Dan ineens rijden de trucks met je enige zoon, broer of oudste zoon weg. Een uur later was alles voorbij en viel er een doodse stilte over het kamp. Je hoorde alleen nog het gehuil, soms geschreeuw van enkele vrouwen. Het heeft weken geduurd. Toen ging ook het nieuwe kamp open en kregen wij een beetje rust en overzicht. Maar al die moeders wilden weten hoe het met hun zoon ging, dus werd er al gauw naar waarzegsters gezocht, die waren er, twee. Voor een beetje suiker of wat anders legden zij de kaart en vertelden je over je zoon, je man enz. Naar mate de tijd verstreek en bepaalde dingen uit kwamen werd zo'n vrouw geloofwaardiger. Ze hadden dagwerk. Daar ik mij vaak verveelde, zat ik altijd bij deze waarzegsters en volgde alles. Ik onthield ook alles van iedere legging en zo heel langzamerhand kon ik zelf al zien wat er met deze of gene gebeuren zou, ook wat de waarzegster verzweeg, bv als het heel erg was. Dat vond ik heel netjes van haar. Als je daar dagen en weken bij zit dan wordt het steeds duidelijker, plus dat je meteen kon nagaan of het klopte, iedereen woonde bij je in de buurt en alles ging als een lopend vuurtje, vooral als een voorspelling uit kwam. Veel later, in Holland als meisje van 15, 16 jaar en ouder was je veel verliefd of wilde je graag weten of het wel allemaal goed ging, dus begon ik eerst voor mijzelf en later voor al mijn vriendinnen de kaart te leggen. Al gauw was mijn reputatie als waarzegster bekend. Mijn hele leven heb ik kosteloos vooral voor vrienden en hele goede kennissen de kaart gelegd. Nog steeds, als een van mijn vriendinnen ziek is of iets naars heeft, leg ik de kaart nog een enkele keer, al was het alleen om zelf te weten hoe het afloopt. Er is een tijd geweest, dat het te gek werd. Toen ben ik er mee gekapt, dus nu nog alleen voor echte vriendinnen of vrienden. Vaak heeft men mij gevraagd, waarom vraag je er geen geld voor. Mijn antwoord is: als ik het echt zo goed doe, is dat een geschenk en wil ik daar geen geld voor hebben. Dinkie
Geplaatst door Dinkie op 8:48 0 reacties

Een hele merkwaardige gebeurtenis

2011-08-28T06:16:00.001-07:00

Een merkwaardige gebeurtenis.
Zoals ik al eerder verteld heb kwamen wij in de wijk te Malang terecht. Je moet je voorstellen, een grote villa wijk en daaromheen hoge hekken en prikkeldraad, auto's allemaal ingepikt door de jap, straten helemaal leeg. In iedere villa kwamen er acht mensen bij, je kunt wel na gaan wat dat betekent voor degene van wie de villa is. Overal mensen, die moeten slapen, eten, baden in jouw huis en nergens kun je klagen, want dan ging je de cel in. Je kunt je ook voorstellen wat dat een heibel gaf, zo ook bij ons. De vrouw des huizes was totaal over de rooie, al haar meubels en al haar mooie spullen, mensen die sliepen in de huiskamer en in de eetkamer, drama. Mijn ouders besloten de garage te nemen. Helaas zat mijn grootmoeder wel bij de vrouw des huizes, tot ook mijn vader weg moest en alle mannen tot en met 18 jaar. Hoe ze het voorelkaar hadden gekregen, mijn ouders, weet ik niet meer , maar er kwamen kisten met boeken en naaigerij uit ons huis in Soerabaja. Mijn moeder begon een bibliotheek vanuit de garage en daarmee verdiende zij een beetje geld. Bij de hoofdpoort was een kleine markt, waar de lokale mensen hun waar aan onze hollandse vrouwen mochten verkopen, waarna zij weer verdwenen. Wij speelden heel veel buiten. In het midden van deze villa wijk was een groot park, een gedeelte gras en een stukje bos, bestaande uit hele dunne dennen, ijzersterk en heel hoog. Daar werd veel in geklommen en mee heen en weer gezwiept. Aan het hoofd van al deze kinderen stond een grote jongen van ongeveer 15, 16 jaar, lang, slank en een enorme bos met krullen, rood blond, Henk. Het was een baasje en hij was verliefd op een wat ouder meisje Jaennie. Hij had mij uitgekozen om zijn postillion d'amour te zijn. Ik moest steeds briefjes naar haar brengen en wachten op briefjes terug. Dat duurde zolang wij er woonden. Als dank mocht ik, als enige, bij hem achterop zijn fiets. En achter aan zijn fiets een hele sliert met rolschaatsende kinderen en wie de laatste was vloog of uit de bocht of belande in een heg en dan maar gauw weer aanhaken. Ondanks het verdriet om onze vader was het juist door hem, dat wij ons als groep happy voelden en veel over alles discussieerden, zoals de Jap, het vertrek van onze vaders en het moeten geld zien te verdienen, want salarissen waren er niet. Er werd wel melk en voor ieder gezin een pakje boter en wat suiker afgegeven en nog wat andere dingen. Maar als het op was zat je er naast. Mijn moeder borduurde beeldige broches, spelde die op een kartonn en samen met andere mooie, door haar gemaakte dingen, ging ik langs de deuren om het te verkopen en verdiende daar echt nog wel een beetje mee. Af en toe fietste Henk, als hij mij zag, even met me mee. Helaas kwam daar na enkele maanden een eind aan, want wij moesten vertrekken naar Solo. Wij vonden het allemaal vreselijk en ik weet nog dat Henk met mij en nog een ander meisje s'avonds laat praatten en tegelijk afscheid namen en hij ons veel sterkte toewenste. En weer moesten wij alleen meenemen wat wij konden dragen en daar gingen wij het kamp uit, ook weg van mijn vader, niet wetend wat ons nu weer te wachten stond. Jaren later in Holland, 1953, de ramp in Zeeland. Wij verzamelden en werkten overal om te helpen sorteren van kleren, wij, dat waren alle meisjes van de Haanstra kweekschool. Een van mijn beste vriendinnen toen was Riet, die in Leiden op kamers woonde en waarmee ik toen stage op een kleuterschool liep. Haar vriendje had het net uit gemaakt en zij was er erg verdrietig over. Ik had ook een vaste vriend, later mijn ex. Ieder jaar aan het eind van het schooljaar hadden wij een groot bal in het lang in de Burcht in Leiden met een grote band. Wij verheugden ons er erg op, behalve Riet, die niemand had om mee te gaan. Ik vroeg aan mijn vriend of hij niet een vriend had, die met haar zou kunnen gaan en aangezien hij ook niet liever alleen ging, vroeg hij het aan al zijn vrienden, die ik zeker nog niet kende, want wij hadden net verkering. Een van zijn vrienden wilde eerst kennis maken met Riet, dus zouden wij met zijn vieren naar de film in Leiden gaan. Wij stonden bij de bioscoop op beide heren te wachten, daar zag ik mijn vriend aan komen en naast hem liep iemand, die mij wel heel bekend voorkwam en dat vond hij ook. Ben jij soms Henk uit Malang, vroeg ik, ja zei hij, ben jij dan soms Dinkie, dat kleine meisje met die vlechten. En daar in Leiden stond mijn oude kampvriend, die uiteindelijk getrouwd is met mijn vriendin Riet en met wie wij nog jaren zijn omgegaan. Wij hebben samen heel veel opgetrokken, met onze kinderen, onze feesten en onze zorgen, jaren lang. Het gaf mij altijd een heel vertrouwd gevoel, totdat wij twintig jaar later alle vier gingen scheiden. Toen liepen onze wegen helaas wat uit elkaar en zag ik ze beiden niet zoveel meer. Vlak voor hij is overleden is hij nog een middag en een avond bij ons hier in Zeeland geweest en kon ik nog even lief afscheid van hem nemen, want hij was al erg ziek. Mijn vriendin is kort na hem ook overleden. Beiden waren fijne mensen, heel fijne mensen, waar ik hele mooie herinneringen aan heb. Dinkie
Geplaatst door Dinkie op 9:04 0 reacties

Over mijn ouders.

2011-08-28T06:13:00.005-07:00

dinsdag 2 december 2008
over mijn ouders
Nu komen de mooiste en de naarste verhalen uit een 74 jarig leven. Te beginnen met een verdrietig en ook een mooi verhaal. Voor mij was het verlies van mijn beide ouders in 5 maanden tijd zo'n enorme shock. Alles hadden wij overleefd. Indonesie Jappenkamp, moeilijke en fijne jaren in Holland. 22 Mei was mijn moeder overleden, mijn vader stond erbij, helemaal ontredderd, alsof hij in een nachtmerrie was beland. Gedesorienteerd liep hij in zijn flat rond. Hele dagen hing hij aan de telefoon. "Wat zal ik nu doen, hoe moet ik dat doen, wat zou je moeder willen dat ik deed, enz enz. Hij logeerde vaak bij ons en voor mij was dat heerlijk. Uren praatte hij dan over mijn moeder en deed zijn best flink te zijn. Nog geen twee maanden later kreeg hij thuis een hersenbloeding, kon niet goed meer praten en was aan een kant geheel verlamd. Vanuit Leiden kon ik hem laten overbrengen naar ziekenhuis in Goes en van daaruit naar het verpleeghuis te Zierikzee. Daar kon ik hem net zoveel bezoeken als ik wilde de hele dag door, dat waren mijn fijnste dagen met hem en ik hoopte op verder herstel. 's-Morgens nog geen maand later werd ik gebeld, hij had een hartinfarct gekregen en lag om negen uur in het ziekenhuis Zierikzee aan allerlei infusen. Daar lag mijn vader; hij kon niet meer praten. Hij kon alleen zijn wenkbrauw bewegen, op en neer. Een keer was ja en twee keer was nee en zo konden wij samen praten.Tranen liepen af en toe over zijn wangen. De hele dag heb ik deze ontzettend lieve man geknuffeld, mee gepraat, zijn handen vastgehouden. Om 5 uur kwam Willem en om zeven uur kwam een verpleegster waarschuwen dat het fout ging. Artsen kwamen kijken en zeiden "het gaat aflopen". Hij keek ons zo lief aan, een klein scheef lachje en hij was er niet meer. God, wat heb ik gehuild. Ons gezamelijke leven was geeindigd, mijn grote steun, mijn grote vriend, die het gezin weer bij elkaar had gebracht was weg. Wat heeft hij gesjouwd, eerst op zijn solex en later met een ford Anglia en zo steeds beter. Ons een fantastisch leven weten te geven in Holland, niet rijk, maar wel goed, degelijk en veilig. Boos werd hij nooit er was maar een ding wat hij deed: praten, uren. Mijn moeder werd er gek van: "geef ze straf, zend ze naar hun kamer", maar nee hoor, "kind luister eens naar me, waarom doe je dit nu" ? Dan werden het uren vol heerlijke discussie's met iemand die nooit boos werd, zalig. Na zijn crematie liepen wij door hun flat, dan besef je pas hoe erg dat dood gaan is. Zijn kopje koffie stond er nog, zijn horloge lag op het nachtkastje, zijn kleren over de stoel. In de badkamer zijn spulletjes ook nog, alles moest weg, alles. Toen kwam het vreselijke moment, de flat leeghalen, alles van hun leven is door onze handen gegaan. Na afloop heeft het zeker een jaar geduurd voordat ik weer een beetje normaal functioneerde. De flat werd verkocht en wij erfden nog een behoorlijke som geld. Mijn lieve man zei alvorens te gaan verbouwen ga je nu eerst eens iets doen voor jezelf wat je het allerliefst zou willen. Dat was voor mij regressiehypnose, terug naar vorige levens, maar hoe en waar doe je dat in Zeeland 1987. Op de grond bij onze deur lag een krant en al voeten vegende zag ik staan, dat een jonge homeopathische geneeskundige en hypnotherapeute een praktijk had geopend in Zonnemaire, wat een toeval!!. Heb direct gebeld en kon de volgende dag al komen. Deze lieve jonge vrouw is nu 30 jaar al mijn vriendin. Het zouden wel 3 sessie's van twee uur duren alvorens het echt lukte, maar toen was het hek ook van de dam. Zijn er talloze korte bezoeken aan vorige levens geweest in verschillende tijden en een ontmoeting met mijn overleden ouders, dat was buitengewoon, zo levensecht, zo fantastisch, had het voor geen goud willen missen en heb er heel veel van geleerd . (wordt vervolgd)
Dinkie

Mijn Vriendin Ginette deel 2

2011-05-29T13:08:00.000-07:00

Vervolg Verhaal Ginette deel 2
Posted on May 29, 2011 by dinkie
Ginette, het kleine tere poppetje daar in dat prachtige Zwitserland bij deze nieuwe rijke ouders, die zo vreselijk hun best deden het hun pleegkind zo veel mogelijk naar de zin te maken, verloor ieder besef van tijd en ook vooral vergat zij langzaam haar beide echte ouders, oudere zus en broer. Ook vergat zij de armoede, de honger en alle ellende van de thuis heersende oorlog. Eindelijk na drie heerlijke jaren keerde het gezinnetje terug naar Nederland, alwaar haar pleegvader August de werf van zijn vader in Schiedam ging leiden. Zijn vader trok zich terug en bleef in Zwitserland wonen. De grote werf floreerde uitstekend en August voelde zich heer en meester in deze grote werf, met zijn enorme charme en geweldige charismatische eigenschappen won hij al snel de harten van alle mensen die er werkten, maar vooral zijn privé secretaresse is hem zijn hele leven trouw en zeer toegewijd gebleven en door haar onverdroten liefde voor haar werk nooit getrouwd. De familie betrok een prachtig huis op de hoek van de Bronckhorstlaan in Wassenaar in een prachtig bosje met hier en daar evenredige stulpjes, als juweeltjes neergezet. Ginette kreeg haar eigen kamer en voor Nicole, die na de oorlog was teruggekeerd naar haar ouders was een kamer op de zolder verdieping ingericht. Nicole kwam eerst alleen nog met de vakantie bij haar pleegouders logeren, tot dat haar moeder weigerde verder voor haar te zorgen, toen kreeg Ginette haar als zus. Beide meisjes pasten zich heel snel aan aan het leven in Holland met de daar bij behorende luxe. Zo kwam Ginette gebracht door de chauffeur bij ons de eerste dag op het Rijnlands Lyceum. Ik zag haar uitstappen en dacht:” wat een aardige vader heeft zij en wat een klein mensje”, zij leek mij heel erg lief, dus zocht ik direct contact met haar na een uurtje praten zowel in de pauze als tijdens handvaardigheid, zoals dat toen heette, werden wij langzaam aan vriendinnen. Zij vertelde heel weinig over zich zelf, ik des te meer. Na enkele weken vroeg zij ineens : “mijn moeder vraagt of jij bij ons kunt komen eten morgen na schooltijd”. “Heel graag”, ” moet je dat niet eerst thuis vragen”,” nee hoor, dat vinden ze thuis echt wel goed”. De volgende dag, na schooltijd, reden wij naar haar huis, ik keek mijn ogen uit en kwam er toen pas achter dat dit niet haar vader was, maar de chauffeur van Hinkel. Door het prachtige bosje reden wij zo een schitterend erf op en stapten uit. Via de achterdeur kwamen wij in de keuken, waar ik eerst dacht dat haar moeder daar stond, Ginette zei:” Dit is Sophie, die helpt in het huishouden, woont bij ons”. Toen via de hal een enorme grote kamer in met hele grote witte bankstellen, een heel grote open haard waar een heerlijk vuur in brandde en waar naast twee kleine krukjes stonden, op een van de krukjes zat Ange, wat ik toen nog dacht, de echte moeder, hoog blond haar scherp gezicht, niet onknap, maar ook niet echt knap, slank met enorme gelakte nagels, zoiets had ik nog nooit gezien, maar het meest geschokt was ik toen een hele zware stem van achter een krant vanuit een grote witte stoel zei:,” Zo kindekes zijn jullie daar, is dat nu Dinkie” en een super knappe lange mooie man ons begroette, met een big smile . Wat mij nog nooit was overkomen gebeurde, ik herkende hem, maar wist niet waarvan, zo bekend was hij voor mij, ( 40 jaar later zou ik ontdekken dat in een van mijn vorige levens, hij mijn vader was geweest, later vertelde hij mij dat hij hetzelfde gevoel had gehad,:” ik ken haar” en dat hij ook altijd bijzonder aardig voor mij is geweest tot zijn dood toe.) Een hele vreemde gewaarwording. Het werd een enorm succes, zelfs Ginette was verbaasd, over het algemeen waren er al een paar vriendinnen, die niet meer mochten komen. Vanaf dat moment hoorde ik zo’n beetje bij de familie en had ik eindelijk de zo ontzettend verlangde zus en zielsverwant. Wat hebben wij samen genoten van deze voor ons fantastische tijd, zorgeloos en ook soms erg spannend door dit echtpaar, daar pa een echte womanizer was en wij met Ange tot laat in de nacht op jacht gingen om te kijken waar hij uit hing. Heel veel vrouwen zaten achter hem aan en kwamen er ook op bezoek met hun mannen, maar wij wisten beter en als zijn vliegtuig landde op Schiphol en zijn vrouw Ange opbelde of hij er al was, kreeg ze te horen: “U bent al de zoveelste die beweert zijn vrouw te zijn”, waarop zij zo kwaad werd, dat zij door zijn secretaresse liet bellen om te vertellen dat zij die het laatst had gebeld de echte mevrouw was, wij kregen al haar verdriet en woedebuien over ons heen, het verschil was dat ik naar huis kon en Ginette het thuis tot het bittere eind moest ondergaan. Al met al een krankzinnige tijd, met tussendoor feesten, bals, strandfeesten, eten bij Sauer, eten bij Chalet Suisse, naar Belgie rijden en terug, ergens weer dineren. Ik zat er zo vaak dat mijn ouders vroegen of zij mij niet wilden adopteren, dat wilde ik echt niet, want de buien van Ange varieerden zodanig dat Ginettes hele kamer overhoop werd gehaald, waarop zij twee dagen straf kreeg om alles weer piekfijn op te ruimen, waarbij ik haar gelukkig mocht helpen en al zachtjes gierend van de lol en zenuwen over Ange dat ook deden. Zij haalde net als ik haar eindexamen en er werd een hele grote tent gehuurd op hun grote grasveld, met band en allerlei heerlijkheden om dit slagen van Ginette te vieren. Ook hier verscheen de zwerm liefhebbers van de grote verleider, tot groot verdriet van Ange en daardoor ook een stuk van het plezier verpestend van Ginette. Angela moest naar Amerika, toen dat voor iedereen nog echt een unicum was, zij vroeg of wij op pa wilden passen, wij beloofden dat. Zo vertrok zij voor een paar weken. Nooit zal ik die tijd meer vergeten, Ginette en pa ook niet. Wordt vervolgd in deel3, Dinkie.

Mijn vriendin Ginette

2011-03-18T04:35:00.000-07:00

Een prachtige dag in het begin van de oorlog, een trein van het Rode Kruis, met een groot rood kruis op het dak, stampend op een groot Belgische perron, Duitse soldaten met geïrriteerde hoofden schreeuwend, dat de lange rij met zieke en zwakke kinderen vort moest machen, de trein in, de trein die hun redding was uit de hel van een land in oorlog, die zich inmiddels had uitgebreid tot heel Europa. Een land, Zwitserland was nog vrij, deze zieke en zwaar verzwakte kinderen mochten bij de gratie van het Rode Kruis en de Duitsers daar naar toe. De zwakke en ernstig zieke kindertjes, verschrikt, angstig, niet wetend wat er allemaal zou gebeuren, lagen of zaten er allemaal door elkaar, kuchend, huilend, sommigen te ziek om ook maar te reageren, wachtend op het vertrek, eindelijk het signaal en weg uit het oorlogsgebied reed de trein naar Zürich de vrijheid te gemoed, helaas voor enkele kinderen onderweg te laat, die stierven nog in de trein ver weg van hun eigen huis en familie, de reis duurde twee dagen en ondanks het rode kruis werd er ook op deze trein geschoten, na heel veel stoppen en wachten eindelijk de grens, Zwitserland, Zürich. Op het grote station aldaar stonden de nieuwe aspirant ouders de kinderen op te wachten. Zo ook voor kleine Ginette, net 7 geworden in december 1940, vier dagen na haar verjaardag kwam zij aan in dit wildvreemde land, uitkijkend naar haar nieuwe wildvreemde ouders, die er voor moesten zorgen dat kleine Ginette weer helemaal gezond en sterk zou worden en hopende dat zij dan ook weer zou gaan groeien, want Ginette was wel heel klein voor haar leeftijd. In het Frans werd zij ineens aangesproken door een klein blond vrouwtje met scherpe neus en blauwe ogen, die haar vertelde dat zij haar nieuwe pleegmoeder was, naast dat kleine vrouwtje stond een boom van een man, twee meter lang, een hele mooie knappe man met golvend haar en een heel bruin gezicht met hel blauwe ogen, voor kleine Ginette een reus, die heel ontroerd was door dat hele kleine poppetje, wat zo vol angst en verwachting naar hem opkeek, hij tilde het kleintje op en zo vertrok zij met haar nieuwe ouders naar haar hun nieuwe flat in Zürich. Er stond in deze grote ruime lichte flat een gedekte tafel vol heerlijkheden, zij gingen aan tafel en verbaasd keek de kleine Ginette om haar heen naar al dit moois en heerlijks op tafel. Tot haar stomme verbazing zeiden haar pleegouders:" eerst heil Hitler zeggen, dan mag je pas eten," van schrik verstijfd bleef zij doodstil zitten en keek hun verbijsterd aan, zij weigerde dit te doen. Beide ouders slaakte een zucht van verlichting, zij was dus geen kind van NSB'ers. Toen mocht zij gaan eten en werd het pas gezellig, na het eten, haar eigen nieuwe kamer met heel veel knuffels en nieuwe kleren, alles voor de kleine Ginette was er, wel heel veel en al gauw werd zij naar bed gebracht en sliep doodmoe direct in. De daarop volgende dagen werd ze naar doktoren gesleept, kreeg speciaal goed voedsel, maar groeien deed zij niet. Langzaam aan begon Ginette te wennen, soms overviel haar een golf van heimwee, maar toen zij met haar pleegouders mee mocht de bergen in naar Kosters vlak bij Davos in een prachtig hotel en zij leerde skiën en schaatsen verdween de heimwee. Ook gingen zij veel naar de moeder van August( haar pleegvader) in Davos die in een prachtig huis woonde en de rest van haar leven een schat van een oma voor kleine Ginette zou zijn. Zo stapte kleine Ginette een andere wereld in waar zij, zonder dat toen te weten, de rest van haar leven zou blijven, wordt vervolgd. Dinkie.

Lieve Anja

2011-03-03T12:30:00.000-08:00

Dit was Anja op haar huwelijksdag, Dinkie.

Lieve Anja.

2011-03-03T09:06:00.000-08:00

De zwarte grote angst aanjagende auto kwam dichterbij, langzaam de straat in als een sluipend monster. Het stopte voor het huis, waar wij net afscheid hadden genomen van onze dierbare lieve jonge vriendin(45 jaar), die, na een 10 jaar lange strijd met kanker, ons verlaten had. Staande naast onze auto keken wij naar deze grote nare zwarte auto, waarom zwart, zo indringend, zo somber, weg moest zij van haar geweldige man en zoon, van 15 jaar. Alles zeer te begrijpen met het verstand, maar je hart wil er absoluut niet aan, dat dat zwarte monster haar voorgoed meeneemt. Dit lieve wezen Anja kwam heel onverwachts in ons leven, wij waren de enige getuigen van hun huwelijk. Zij,allebei modern, jong, echte individualisten, een mooi modern apart paar, beiden hadden onze kinderen kunnen zijn. Diep geroerd waren wij door deze heel bijzondere geste, vele huwelijken hadden wij gemist of waren pijnlijk, dit gaf ons een heerlijk gevoel. In het prachtige oude stadhuis van Brouwershaven stonden wij daar beiden als enige getuigen van deze verbintenis. Wie had toen ooit kunnen vermoeden, dat het zwarte monster, hun voorgoed uit elkaar zou halen. Zonnig vrolijk hebben wij die hele dag met ze doorgebracht, in Veere lunchen, in Zierikzee dineren, prachtig weer, mooie beelden. Het Veerse Meer op de achtergrond, een hele gelukzalige blije dag. Zij woonden toen al in een oude boerderij in ons dorp, Ruud, ex- schoonzoon van mijn man, met Anja. Ruud, spelend in een heavy metal band, dol op boten, een hele goede zeiler, zelfde hobby's als Willem, gitaren en boten. Toen kochten zij na plus minus 6 jaar een oud authentiek vrachtschip, 26 meter lang, moest totaal weer in ere hersteld worden en tegelijk er in wonen met hun inmiddels geboren zoon Joeri, dat waren jaren van keihard ploeteren en veel geld kwijt zijn, maar het resultaat was er dan ook wel, een prachtig varend zeilvrachtschip. Toen kwam ineens het eerste knobbeltje bij Anja, alles weggehaald plus lymfeklieren, vijf jaar angstige rust, varen, genieten, varen in Frankrijk en heerlijk wonen op het water. Joeri beviel het leven op deze grote boot uitstekend, zwemmen, vissen en veel vriendjes in de haven, een bruin leven en beide ouders genoten van hun bijzonder fijne knul. Groot drumstel in de boot, want ook Joeri is vervuld van muziek, speelt nu ook als 15 jarige in een bandje. Dan ineens, op vakantie zijnde, na 5 jaar een heel klein knobbeltje aan de andere kant! Toen startte de dodelijke weg zonder enige vorm van barmhartigheid, maar in de meest zware vorm van lijden, die vijf jaar duurde, een genadeloze strijd voor alle drie, die eindigde met het vreselijke zwarte monster voor de deur, het afscheid van hun liefste vrouw en moeder. Ook wij waren getuigen van al dit zinloze leed en verdriet, machteloos, hulpeloos toe zien, afscheid nemen van dit lieve wezen, Anja, dat maar zo kort bij ons mocht zijn, Dinkie.

kerstdiner 2010 bij Inge en Andy

2011-01-02T04:21:00.000-08:00

herinneringen van lang geleden 1979

2010-10-07T14:23:00.000-07:00

De Heilige Boom

2010-09-19T10:07:00.000-07:00

Heilige Boom
Wij hadden weer eens een huis in de bergen, dit keer met een groot open grasveld eromheen en aan het eind van het grasveld een hek helemaal om onze tuin heen. Op een plek kwam het hek naar binnen en op die plek, achter het hek, stonden heel veel struiken. Dat alles lag op een helling en achter de struiken een hele grote dikke boom met veel wortels. De boom was zo dik, dat je er met drie mensen omheen moest staan met uitgestrekte armen voor je elkaar weer raakte. Midden in het grasveld lag ons zwembad, waar wij dagen in verbleven. Iedere keer hoorden wij mensen naar de boom gaan en daar zingen of bidden. Het bleek een heilige boom te zijn en alle Indonesische mensen brachten de meest heerlijke etenswaren naar hun heilige boom, allemaal kweelappies en koekjes en nog veel meer in pisangbladeren, het zag er heerlijk uit. Als wij naar al dat lekkers keken, liep het water ons in de mond. Onze baboe vertelde ons dat, als je daar bij de heilige boom eten bracht, je nooit iets ergs zou overkomen. Op een dag gingen wij stiekem het hek uit om bij de boom te kijken. Vol verbazing keken wij naar al die heerlijkheden. Mijn broer zei:" ik wil wel wat ervan pakken als iedereen weg is", maar dat zag ik niet zo zitten en zei als je dat doet gebeurt er wel iets ergs met je. Mijn broer keek mij aan:" Geloof jij dat echt vroeg hij, ik niet hoor, allemaal flauwekul." Wij terug, maar zoals je weet gaat iedereen 's middags rusten, dus wij weer naar de boom, stiekem, er was niemand en er kwam ook niemand. Mijn broer boog zich voorzichtig voorover zocht naar iets heel erg lekkers en nog voor dat hij iets gepakt had, hoorden wij een ontzettend hard geritsel door de struiken. Als er al iets was waar wij bang voor waren, waren het slangen. Wij weg, volgens ons was dat er een. De volgende keer, dat wij weer naar de boom gingen, toen iedereen sliep, probeerde mijn broer weer iets te pakken, weer begon het harde geritsel, zo erg, dat wij vol verbazing bleven staan en zagen dat de struiken gewoon heen en weer gingen.:" Er zit iemand zei mijn broer: "Ja zei ik, een slang, die zal er ook wel van eten." En weg waren wij. Sinds die dag zijn wij nooit meer bij de boom geweest om iets weg te pakken, alleen om er zelf ook iets bij te leggen,in de hoop dat ons ook nooit iets zou overkomen en dat is ook nooit gebeurd.Dinkie.

Japanese Sign Final Surrender

2010-07-26T10:24:00.000-07:00

Het kasteel in Wassenaar

2010-07-14T06:28:00.000-07:00

Het raadhuis en de weg naar de engel en het bos

2010-07-14T06:24:00.000-07:00

Hotel Duinoord en Meyendel, allemaal jeugdherinneringen

2010-07-14T06:23:00.000-07:00

Wassenaar de tuin van onze late jeugd.

2010-07-14T05:08:00.000-07:00

Wassenaar,de pauwvijver het raadhuis, de engeltuin nog veel meer, voor een kind een waar paradijs. Het lieve warme huis te midden van al dit moois met wilde appelbomen, perenbomen, de prachtige pauwvijver met alle bruggetjes om de hoek, het kleine bos achter het gemeentehuis, het immens grote grasveld met de twee leeuwen en de badkuip voor het gemeentehuis, een soort magisch oord. De grote beelden in de engeltuin met allemaal rozen. De schitterende hele oude bomen, sommige met takken hangend over de pauwvijver, in de zomers een waar paradijs. Voor ons huis in de Pieter Twentlaan 1 ook een bos, dan de grote brandweerkazerne. De twee verwilderde kinderen uit het jappenkamp werden hier op losgelaten. Mijn broer zat onmiddellijk in de hoogste boom, vanuit het raadhuis werd de politie gebeld, die het recalcitrante manneke bij mijn moeder afzette. Drie dagen later hetzelfde, dit duurde net zolang, totdat ze besloten hem maar te laten. Verstoppen in de eeuwen oude rododendrons, rennen, hutten bouwen, op verkenning gaan in de bossen aan de overkant van de pauwvijver. Later met vriendinnen, vrienden dagenlang uren spelen in de bosjes bij de engel, klimmen klauteren, kanoën op de vijver, 's-winters schaatsen op de vijver met warme chocolade melk, heerlijke tijden, de dagen van onze late jeugd waren eindeloze gelukkige dagen. Fietsen naar het strand met broodjes en limonade gazeuse. Over het stille strand dwalen en zitten in de duinen met het ruisen van de wind en de zee. Uren boeken lezen in de tuin met het geruis van de prachtige oude bomen. Wat een stralend gelukkige tijd hebben wij in dat Wassenaar gehad. Ook bij het huis met het blauwe dak zwierven wij dagen rond in die grote bossen. Raaphorst, Mijendel, poffertjes eten na een lange wandeltocht. Huis ter Duin, een prachtig familiehotel. Later alle grote feesten op het strand, bij hele rijke vrienden in Wassenaar, tuinfeesten, gekostumeerde feesten, examen feesten met tent en een band in de tuin. De mooiste jaren van ons leven in Holland zijn in Wassenaar geweest met zijn prachtige parken, bossen, strand en natuur, mooie huizen, fijne scholen, rust, vrede in een beeldschone omgeving, een balsem op de wonde, waar ik vooral nu, op mijn 75 levensjaar, nog heel veel aan terug denk met enorm veel plezier en dankbaarheid over die fijne en geweldig leuke tijd, die wij daar gehad hebben. Dinkie

Elsie mijn grootmoeder, herhaling.

2010-06-17T10:49:00.000-07:00

Vervolg Elsie
Na vier jaar Jappenkamp en 63 jaar oud, kwam zij met ons in Holland aan. Alles wat ze had achtergelaten was ze kwijt en ook zei moest helemaal van onderaf aan opnieuw beginnen. Zij huurde een grote etage op de Minrebroederstraat 11 bis in Utrecht, vlak bij de dom, van vier zusters, die alle vier bij elkaar op de parterre woonden. Deze vier in het zwart geklede zusters waren weg van mijn grootmoeder en waakten al kwebbelend over haar. Heel veel gezinnen vertrokken na de oorlog naar Canada, Australie en Nieuw-Zeeland, haar business was booming. Elsie is een baken in mijn leven geweest, een baken van wilskracht, zelfstandigheid en zachtheid. Zachtheid, leerde ik van haar, was niet synoniem voor zwak, het kon ook heel sterk zijn. Zij las heel veel, was altijd spiritueel bezig. Als ik er die 14 dagen logeerde, was dat al een fascinerende gebeurtenis. Haar grote zitkamer was al weer beeldig ingericht, dan had je achter de grote brede zitkamer een gang en op die gang kwamen twee deuren uit, een was haar slaapkamer, ruim en hoog, de andere was haar rommelkamer. Door de gang, dan de hoek om, was er een heel klein keukentje, stervend koud in de winter. Boven haar nog twee etages met allemaal studenten, die zij ook vaak hielp met hun Engels. Iedere ochtend om 7 uur ging haar wekker, dan deed ze eerst in bed been massage, dan gymnastiek en zong er bij, every day and in every way I get better and better. Als haar zoon Dennis bij haar logeerde, zong hij altijd you get fatter and fatter. Daarna hielp ik haar in haar corset met baleinen, ongelooflijk zo strak zat dat. Dan uitgebreid make-up opgedaan, daarna uitgebreid ontbeten met heel veel thee en om tien uur dertig de eerste les, s' middags ook en 's avond soms ook. Een keer in de week gingen wij bij V en D om twaalf uur warm eten met tafeltjes, gedekt met witte tafellakens en grote witte servetten en een ober. Daarna naar de bioscoop, waar zij haar vaste stoel had. De rest van de week gingen wij nog tweemaal naar de film en aten 's avonds bij de studenten in de menza. Iedere Dinsdag was haar jour, dan kon iedereen komen, had ze van alles in huis en er kwamen dan ook altijd vrienden, kennissen en soms familie, dat was altijd een hele gezellige dag vol verrassingen. Als zij les gaf ging ik vaak naar de studenten boven kletsen of mijn boeken lezen, heerlijk op haar grote bed. Haar hobby was films, zij verzamelde daar alles over. Had een twee deur linnenkast ingericht als archief kast. Ook kreeg ze alle reclame folders na afloop van iedere film, dit alles heeft ze later overgedragen aan Simon van Collum, de directeur van het film museum, die was er zielsblij mee. Later woonde ik met mijn eerste kind en in verwachting zijnde van de tweede, een jaar in De Bilt en fietste bijna iedere dag naar haar toe. Een stevige tocht zo met mijn dikke buikje en Walter in zijn kinderzitje lekker achter mijn rug. Al kirrende renden de vier zussen naar boven om mijn grootmoeder te waarschuwen dat ik er was en met zijn allen stonden zij mij op te wachten boven aan de trap. :" Dag mijn lieverd, ben je er weer, wat gezellig, kom gauw binnen". Daarna werden ik en kleine Walter door de zussen eventjes aangehaald en daarna snel naar binnen. In die tijd gaf mijn grootmoeder bijna geen les meer en vond ze het heerlijk als wij kwamen. Na enkele uurtjes bij haar te zijn geweest fietste ik weer terug naar De Bilt. Ook hielp zij mij met van alles, een gasfornuis, een stofzuiger en vooral ook door af en toe een hele dag bij mij te komen met de bus. Toen wij later ergens anders woonden, kreeg zij kanker en verloor een oog, er kwam een kunstoog voor terug, als zij dan drie weken bij mij kwam logeren zag ik hoe geduldig en moedig zij iedere ochtend haar kunstoog eruit haalde en iets erin deed en dan ging het schone oog weer terug, helaas is zij voor niet veel gespaard, de kanker kwam terug en zij verhuisde naar Den Haag, alwaar zij na een lange moeilijke weg op 82 jarige leeftijd stierf. Op een dag kwam ik uit Xenos en zag een vrouw lopen, kon alleen haar rug zien, ik kreeg een shock:" Elsie, Elsie", riep ik hard. De mevrouw draaide zich om en het was iemand anders, ineens werd alles donker en het was dat Willem mij opving of ik was onderuit gegaan. "Ik denk dat je beter kunt gaan zitten. Toen besefte ik pas hoe vreselijk ik haar gemist had, dat flinke kleine vrouwtje Elsie. Dinkie.

Soetina herhaling

2010-06-17T10:35:00.000-07:00

Soetina
Tijdens ons verblijf van twee jaar en vier maanden in Indonesie is er heel wat gebeurd, een vulkaan uitbarsting, een auto ongeluk, niet verwonderlijk in dat land en nog twee gebeurtenissen, die wij nooit meer zullen vergeten. Een ervan was Soetina, een heel lief wezen. In ons prachtige huis in Cilacap hadden wij altijd twee vrouwen voor het huishouden, de baboe's. Voordat je als blanke vrouw aan die hitte zonder airco gewend bent, duurt wel een jaar. Na wat mislukkingen kwam, na drie maanden, Hanna bij ons. Een aparte, ze sprak vloeiend hollands, heerlijk. Zo mager als een talhout, met een enorme adremme grote mond, maar ergens ook een goedzak. Darmo de chauffeur en Hanna waren beide Rammen, er zat een kop op. In huis niet zo erg, op de weg wel, maar dat is een later verhaal. Hanna zou zelf voor haar assistent zorgen. Er zijn er heel wat geweest, maar steeds was het niets. Zij liegt of zij steelt of zij is lui, zei Hanna dan en weg was ze weer. Op een gegeven moment kwam Hanna aan de deur en zei, "nu heb ik een hele goede, Soetina. Kom Soetina. Bij de deur klapte Soetina op haar knieen en ging op haar knieen naar mij toe. Hanna, wat doet ze nu, wat is dit, zeg haar op te staan, direct. "Och", zei Hanna ze heeft bij Indonesiers gewerkt en daar moest ze zo doen. Toen ze bij mij stond gaf ik haar een hand en vroeg met Hanna als tolk of ze wilde komen werken en of het salaris oke was. Ze glunderde, boog als een knipmes. "Hanna, ook dat mag ze niet meer doen, zeg het haar". "Oke" zei Hanna, komt goed. En zo kwam dit alleraardigste wezen bij ons in huis. s'Middags zat ik veel buiten te lezen of brieven naar Holland te schrijven. Als hun werk klaar was kwam Soetina bij me zitten, ik riep Hanna dan ook. Zo hebben wij uren met zijn drieen, theedrinkend, pratend over holland en hun levens doorgebracht, veel gelachen. Op een dag zei Hanna "Soetina sakkit"( ziek). "Hoe erg", vroeg ik, "erg" zei Hanna, maar wat wist Hanna ook niet precies. Ik zei als ze naar een dokter wil betaal ik wel". "Nee" zei Hanna, "ze is al bij een dokter". "Oke" en gaf Soetina wat extra geld plus vitamines, mineralen, vlees, eieren enz. Hanna was totaal niet jaloers, zij deed ook alles voor Soetina. En zo gingen dagen oergezellig voorbij. Soetina speelde veel met Buffie, onze teckel, die iedereen aanviel, behalve haar. Tot wij een maand met verlof naar Holland zouden gaan. Soetina raakte buiten zich zelf, liep dagen te huilen. "Ik zie u nooit meer terug", zo erg zelfs, dat ik dacht, "wij storten vast neer met zijn allen" en ook ik werd bang, zij voelt iets. Hanna werd boos, nu heb je iedereen bang gemaakt. Hanna bleef met haar gezin in ons huis. Ze beloofde op Soetina te passen, die mocht net zo vaak langs komen als ze wilde. Met doodsangst in mijn hart vertrokken wij die ochtend. Soetina klampte zich aan ons vast. Hanna greep haar beet en hield haar stevig vast. Wat een vreselijk afscheid, ik ben de hele reis bang geweest en terug ook. In Cilacap aangekomen, uit het kleine vliegtuigje stappend, slaakte ik een diepe zucht van verlichting. Was helemaal blij Darmo met onze auto te zien. Zo, nu gauw naar huis. "Darmo, hoe is het met iedereen, de hond, Hanna en Soetina"? Waarop Darmo via de auto spiegel naar ons keek en zei: "Soetina Mati". (Soetina is dood). Happend naar lucht, snikkend, zijn wij naar ons huis gereden. Soetina was een dag voor haar dood weer bij Hanna geweest en had Hanna laten zweren, dat ze met mij bij haar graf zou komen. Hanna zei: "Soetina, hou nu op, je doet gek". Maar ze moest en zou het zweren. En daar stond ik toen op een zeer lugubere plek in een groot wild vreemd bos bij een klein grafje, waar op een houten kruis Soetina's naam was geschreven. "Hier Soetina, ik heb haar bij je gebracht en wij zullen samen aan je denken". Daar hebben wij afscheid van haar, die zo precies wist wat er ging gebeuren, genomen. Hanna zei: "straks zien wij elkaar met zijn drieen weer terug". Een ding weet ik zeker, terug zien zal ik ze allebei. Dinkie

Het tweede wonder. Herhaling.

2010-06-17T10:30:00.000-07:00

Het derde wonder
Mijn moeder sprak altijd over haar lievelingsfilm, "The Keys of The Kingdom", uit 1934, mijn geboortejaar. Maar hij kwam maar nooit op tv, zwart-wit met Gregory Peck. Intussen waren mijn beide ouders 76 jaar en mijn moeder helaas stervende aan longkanker. Wij hadden het er allemaal heel erg moeilijk mee. Ik heb mijn vader toen laten zweren op zijn erewoord, dat hij na zijn overlijden ons zou laten merken, dat hij doorleefde, hoe dan ook. Wij zijn allemaal met reincarnatie opgevoed, mijn ouders ook. Mijn vader was daarin zeer sterk en heeft ons compleet met alles overtuigd, maar zodra zoiets voorkomt als afscheid moeten nemen van je moeder, ook al was onze band niet zo goed, ga je toch weer twijfelen. In de loop der jaren had ik veel begrip gekregen voor haar karma en wist ik ook dat ik deze moeder met haar karma met mijn aard goed aankon. Wij hadden samen veel meegemaakt en het is en blijft je moeder. Helaas stierven beiden in hetzelfde jaar, mijn moeder eerst en drie maanden later mijn vader, met dit verschil, dat ik mij de laatste maanden helemaal aan mijn vader kon wijden. Hij lag in Zierikzee, dus tweemaal per dag erheen, alles kon ik voor hem doen, uit dank voor alles wat hij voor ons gedaan had. Een ijzersterke lieve man, nooit heb ik hem boos gezien, nooit. En altijd filosoferend over alles, waarschuwend, helpend, een harde werker en een echte heer. Mijn wereld stortte na zijn dood compleet in. Maar een mens is toch veerkrachtiger dan hij soms denkt. Het heeft twee jaar geduurd en met de lieve steun van Willem kwam ik weer overeind. Op een prachtige dag, kijkend naar de tv, hoorde ik de omroepster zeggen dat s'-middags de film "The Keys of The Kingdom kwam. Ik moest s'-middags weg, dus nam ik hem met de videorecorder op, maar liet de tape er helaas inzitten en de volgende dag is Oprah eroverheen opgenomen. In tranen was ik, verpest was de hele film, niets meer aan te doen. Een jaar later kwam Willem de keuken in rennen, je vader is er, alles ruikt weer naar caramel, (Dat hadden wij ontdekt, al vaker was mijn vader er en als een echte Haginees kwam hij dan met de lucht van Haagsche hopjes caramel). Ik naar de kamer en ja het leek wel een caramelfabriek. Willem zei, dit is de tv kamer, zet aan dat ding en wij keken overal en bleven hangen bij belgie-1, want de omroepster zei dat koning Boudewijn was overleden. Willem, ik vind het een reuze lieve man, maar daarvoor is mijn vader toch niet hier? Wacht nu maar even, misschien komt er nog wat anders. Wij keken naar alles over Boudewijn. Toen zei ineens de omroepster: door de dood van onze koning is het avond programma gewijzigd en komt om 9 uur de film "The Keys of The Kingdom". Dank je lieve paps en weg was de caramel lucht.
En wij zijn eindelijk in het bezit van "The Keys of The Kingdom" naar het boek van Cronin en met Gregory Peck in een lieve echte mooie film. Een echt wonder.
Dinkie

Kamp Solo herhaling

2010-06-17T10:27:00.002-07:00

Kamp Solo
Solo was een groot kamp, in twee gedeelten, een voormalig psychiatrisch ziekenhuis en het nieuwe gedeelte met heel veel barakken. In een van die barakken sliepen wij, mijn moeder, broer en ik, ongeveer in het midden van die barak. Iedereen had precies 45 centimeter, allemaal naast elkaar in een hele lange rij. Tegenover je de koffers met spullen. Voor de koffers een flink looppad en hetzelfde aan de overkant. Iedere ochtend was er appel. s'Avonds moest je allemaal om negen uur in de barak zijn, anders werd je opgepakt en kreeg je slaag. Soms kwam er in het kamp hoog bezoek, enge, strenge, met medailles behangen japanners, kijken of alles wel goed ging. Een ramp, alles moest schoon zijn en veel appels, waren ze dol op. Op het bed deden wij kaartspelletjes. Naast ons sliep Adriaan met zijn moeder, die inmiddels mijn moeders beste vriendin was geworden en de rest van haar leven ook is gebleven. Een keer moest ik zo vreselijk lachen, dat ik achterover klapte, met mijn hoofd op onze koffers. Bewusteloos, overgeven en een hersenschudding. Ik moest plat blijven liggen. Precies toen kwam er weer hoog bezoek, iedereen op appel. Doodstil lag ik daar, alleen in die grote barak, verstijfd van angst. De deur vloog open en drie jappen stapten naar binnen. Een ging aan mijn kant op de bedden lopen, met ontbloot samoerai zwaard en prikte overal in. Zijn glimmende laarzen zag ik steeds dichterbij komen. Doodstil bleef ik liggen, maar zorgde er wel voor dat hij mij kon zien. Stel je voor, anders stak hij mij nog dood met dat zwaard. Gespannen keek ik hem aan, steeds dichterbij, steeds dichterbij, ineens stond hij bij me, aan iedere kant van mij een laars. Met zijn glimmende zwaard in zijn hand begon hij tegen mij te schreeuwen.( deden ze altijd). Ik was zelfs te bang om te huilen. Hij gilde iets naar de andere jappen en begon om mij heen in alles te steken. Ook pakte hij mijn pop en trok de kop er af en keek er in. Ze zochten altijd naar verstopt geld of juwelen. Toen bukte hij zich nog eens over mij heen, ik rook zijn adem. Hij grijnsde, blafte mij iets toe in het japans en ging eindelijk zwaaiend met zijn zwaard weg. Dat ik het als negen- jarige niet in mijn broek heb gedaan was een wonder. Hoe ziek ik ook was, daarna ben ik nooit meer alleen in bed gebleven en volgens mij heb ik nog geboft ook. Dinkie

Een klein wonder.

2010-06-17T10:27:00.001-07:00

Nog een wonderlijke gebeurtenis
1963. Wij woonden in Moordrecht, de kinderen waren 7, 6 en 5 jaar. Wij hadden een gewoon lief nieuwbouw huisje in een kinderrijke buurt met een prima huisarts. Walter, de oudste, had nooit ergens last van, maar de twee meisjes waren ieder jaar weer heel veel ziek. Oorontstekingen, keelontstekingen en hoge koorts. Na overleg met de huisarts werd besloten:" de keelamandelen moesten eruit", in Gouda, in het ziekenhuis. Ze moesten er helaas een nachtje blijven, de eerste keer in hun leven, dat ze niet thuis sliepen, vreselijk ook voor mij. Om zes uur was ik op en aangekleed, om zeven uur naar het ziekenhuis, om negen uur had ik ze weer heerlijk thuis. De jongste, Elizabeth, witjes, maar gezond en vrolijk. Arlette, helaas nog erg ziek. Om vijf uur was ze gloeiend, 39,8 koorts. Ze huilde dat ze misselijk was. Ineens gaf ze over, zo vreselijk, alles zat onder het bloed en dikke bloedklonters. Hysterisch belde ik de huisarts, vertelde wat er gebeurd was. Deze was in een wip bij ons, begon te vloeken en zei:" een bloeding. Leg haar direct plat neer in bed, emmer ernaast". Het bloed liep met een heel klein straaltje uit haar mondje in de emmer. Wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven. Hij belde met het ziekenhuis, ging aan het onderhandelen met de chirurg. Hij was heel boos en voor ik het wist had hij ook een buurvrouw opgetrommeld, die verpleegster geweest was, want de chirurg zou komen. Arlette mocht niet meer vervoerd worden. Deze chirurg had geeist, dat er een verpleegster bij was. Doodstil lag mijn kleine lieveling daar met dat kleine dunne straaltje bloed uit haar mondje en zag ik haar steeds bleker worden. Nog nooit ben ik zo bang geweest. De chirurg kwam, ik ben bij haar hoofd blijven staan. Hij heeft het lieve stille witte Arletje haar mond laten openen en zonder dat ze een kik gaf de boel in haar keel dichtgebrand. De verpleegster was verdwenen, de huisarts stond naast de chirurg en hielp hem. Het bloeden stopte. Haar longen werden beluisterd, ze had bloed in haar longen gekregen, nog nooit heb ik een huisarts zo boos gezien. Ze kreeg een penecillineinjectie. Samen hebben wij haar in mijn bed gelegd, ben naast haar gaan liggen om te zien of ze niet weer ging bloeden. Ze mocht alleen af en toe een klein theelepeltje water, verder niets. Doodstil lag ze, uren. Toen, om elf uur s´avonds, ben ik naar beneden gehold, de deur uit, naar mijn linker buurvrouw (wij hadden elkaar twee jaar niet gesproken), belde aan, ze deed open: "jij bent toch naar Lourdes geweest"? "Ja" zei ze. "Heb je water mee genomen uit Lourdes"? "Ja Dinkie, dat heb ik". "Mag ik alsjeblieft een beetje"? "Natuurlijk", zei ze, rende terug, greep uit de ijskast een fles Lourdeswater, gaf mij een half bekertje. "Het allerbeste met Arletje". "Dankje wel" zei ik. Rende terug, ging zachtjes naast haar liggen en vroeg of ze sliep. "Nee mamma" zei ze. "Oke schatje, wil je weer wat water, niet praten, knik maar. Ze knikte. Ik gaf haar in stilte biddend heel veel lepeltjes Lourdeswater, daarna om de drie uur. s´Ochtends om 8 uur werd ze wakker. Tot mijn grote verbazing zag ze er heel goed uit, monter lachend vroeg ze:" mag ik eruit"?. Met stomheid geslagen bekeek ik haar helemaal, ja alles was oke koorts ook helemaal weg. Gehuild heb ik van blijdschap, ze was oke. Een beetje gewassen, schone kleertjes aan en in haar eigen bedje getild, heel voorzichtig. De huisarts kwam om negen uur en was zeer verbaasd haar zo monter aan te treffen. "Ga maar zitten, met je gezicht naar het raam doe je mond maar even open". Hij keek in haar keel. "Heel merkwaardig" zei hij, daarna temperaturen, de koorts was weg . Hij draaide zich om na haar beluisterd te hebben, keek mij aan en zei letterlijk:" Kind, hier is een wonder gebeurd. In haar keel is niets meer te zien, de koorts is weg en haar longen zijn ook stukken beter. Ze moet de kuur nog wel afmaken, maar het is gewoon niet te geloven, dit is werkelijk wonderbaarlijk". Hoofdschuddend liep hij weg. Mijn hart liep over van blijdschap. Ben direct naar de buurvrouw gegaan en heb het haar verteld en de rest van ons verblijf daar waren wij vrienden. Mijn grote dankbaarheid voor dit absolute wonder is altijd gebleven en Arlette zit nu op www. Yogadoen. nl.

Een gevaarlijk project herhaling

2010-06-17T10:23:00.000-07:00

Een gevaarlijk project
Wij kwamen aan in Lagos, Nigeria, met twee katten en een kind van 13 jaar. Het eerste wat in dit vreselijke land gebeurde, Willem werd bij de paspoortcontrole gearresteerd.
Zijn inentingspapieren deugden niet. Iemand van HBG zou ons ophalen en helpen met alles, maar die was er dus niet. Toen pakten ze een van mijn katten af, de inentingen waren ook niet goed. Mijn keel zat dicht van de zenuwen, het zweet gutste van mij af. Voor Andy hield ik mij groot, komt allemaal dik voor elkaar . Inmiddels was de aankomsthal al bijna helemaal leeg en wij stonden daar maar, Willem omringt door politiemannen, ik met kind en een kat zittend op de bagage. Wat als de man van HBG helemaal niet kwam. Ik hoorde mijn andere kat in de verte klagelijk miauwen, ze waren dorstig. De temperatuur steeg, de Nigerianen stonden naar ons te grijnzen. Eindelijk de man van HBG ."sorry,sorry, go slows(files)". Na een half uur praten, praten en betalen was alles geregeld,helemaal blij wij naar het busje met beide katten. Wij woonden op een compound helemaal ommuurd, tegenover ons huis, het huis van een ITT man, Italiaans bedrijf en voor zijn huis 12 mannen, die in de garage bivakkeerden. Ondanks de muur om al onze huizen , ondanks de wachter in het huisje bij de poort, vond deze man het nodig 12 man bewaking uit Niger voor zijn huis te hebben. Beloofde niet veel goeds. Er stonden ook bomen en gras tussen de huizen. In een van deze bomen hing een gevilde aap, mijn maag draaide om. Wat ik deze mannen uit Niger allemaal heb zien doen is ongelooflijk, ze eten alles. In het begin vond ik deze Arabisch uitziende mannen maar dood eng met hun zwarte capen, Indigo blauwe tulbanden en lange kromme, zwaarden zeer indrukwekkend. Het was daar de hele dag een komen en gaan van deze figuren. Wij hadden als dag en nachtwacht een Hausapappa, een oude moslimman, ook arabisch. Ik schatte hem 60 jaar. Uit ervaring van mijn vorige verblijf , 7 jaar hiervoor, weet ik dat zij heel betrouwbaar zijn en hij was al direct op heel goede voet met de andere 12 aan de overkant. Ieder dag kreeg hij twee maal per dag een volledige maaltijd van ons. Op een dag kwam hij bij mij met zijn hand, die heel erg ontstoken en opgezwollen was. Ik begreep dat hij er iets voor wilde hebben. Ik gaf hem een penecilinekuur, die ik altijd in huis had. Je kunt ze daar op de markt zo vrij kopen. Na 7 dagen was de hand helemaal beter, hij blij. Op een nacht, we waren de hele dag weg geweest naar de site, waar het eigenlijke werk plaats vond, het afronden van een airportproject Port Harcourt, werd er heel hard op de deur gebonkt. Wij schrokken wakker, maar het gebonk bleef. "Er is iemand aan de deur"zei ik. Wij liepen via het grote hek onderaan de trap, dat wij eerst open moesten maken, naar de getraliede voordeur en zagen onze Hausapappa er voor staan gebaren, dat hij open moest. "Oke, oke" zei Willem en deed voorzichtig de deur open. Hij gebaarde ons dat wij met hem mee naar de overkant moesten. Wij begrepen hem niet, er stond ook een man van de overkant bij hem, wij moesten mee. "Kleed je goed dik aan" zei Willem. "Het zijn moslims". Eigenlijk wilden wij helemaal niet gaan, uiteindelijk dus toch en daar aan de overkant, in het pikkedonker, lag zo'n man op de grond te kreunen van de pijn. Er werd naar mij gewezen dat ik er iets aan moest doen. "Mijn hemel" zei Willem. "Ze willen dat je hem behandelt en als hij sterft hebben wij het gedaan". "Maar je kunt ook niet weigeren, dat lijkt me ook niet zo handig met al die mannen om ons heen". "Wat nu" zei ik. "Wat zullen wij doen !!!! "Je mag hem als vrouw ook niet aanraken". "Hoe weet ik dan wat hij mankeert ??". "Ja lieve kind, dat weet ik ook niet !! Wat zal ik nu doen". "Het veiligste lijkt mij dat je hem een wormkuur geeft, dat doen ze op de site ook altijd, het werkt perfect, het kan ook geen kwaad en dan kun je later overdag altijd nog zeggen dat hij naar een echte dokter moet". "Oke Willem, dat lijkt mij een prima idee. "Haal jij de wormkuur". Daar stond ik dan, in donker Afrika, alleen met twaalf mannen met zwaarden. De wormkuur werd gegeven met veel water, wij vlug terug en alles afgesloten, wachtend op wat er nu zou gebeuren. Wat schetst onze verbazing toen wij de volgende dag heel voorzichtig naar buiten keken, 12 zwaaiende mannen met blijde gezichten. Hij was genezen. "Zo" zei Willem, "Hadden ze op de site toch gelijk, het gros heeft wormen". Wij hebben ze regelmatig bevroren kippen, hoofdkussens en nog veel meer gegeven en ons altijd erg veilig gevoeld. Ze waren buitengewoon aardig en zorgzaam voor ons. Het vervolg van dit verhaal gaat over bellen met Holland via radio Scheveningen op een baggerschip in de rivier de Warrie in Port Harcourt,Nigeria. Dinkie

Een hele mooie gebeurtenis herhaling.

2010-06-17T10:11:00.000-07:00

Vervolg op over mijn ouders.
Donker en somber, was ook in de morgen, de naaste toekomst voor haar gerezen, zonder ouders. Het diep blauw van de najaarshemel, dat zij door het venster zag, scheen met haar te spotten. Langzaam kleedde zij zich aan en ging naar haar eerste sessie met de hypnotherapeute in het volgende dorp. Bedroefd reed ze ernaar toe, met een plantje bij zich. Marianne, een klein smal vrouwtje, deed open. Na een gezellig gesprek met een kopje thee werd ze gesommeerd om op de lange ligstoel te gaan liggen met kussen en deken over haar heen. In de stille schemerige ruimte sprak Marianne haar zo zacht toe, dat zij zich geheel ontspannen voelde. Alles werd rustig tot zij bijna in slaap viel: "Nu moet je proberen naar een eigen plek te gaan. Zie een bos of een strand, zie je al wat"? "Nee". "Ga naar binnen in je hoofd, zoek je eigen plek." Alles bleef donker, steeds dieper zakte ik weg, steeds verder naar binnen. De zachte stem ging door in cadans. Ineens een felle flits licht, felle zon, helderblauwe lucht. Een meisje liep in een bomenlaantje. Dat meisje kende ik, dat was ik. Verbaasd en geschrokken van de felheid van het licht en de herkenning was het ineens verdwenen. En zo volgde er nog drie sessie's met flitsen uit een herkenbaar verleden, zeer fascinerend. Bij het vierde bezoek dook ik heel graag naar binnen in mijn hoofd en alsof er een deur open ging was daar ineens mijn eigen plek, een zeer verwaarloosde terrastuin, glashelder. Van hoog naar laag liep deze wilde tuin. Ik zat boven op twee verweerde grafstenen, waarvan de letters door het mos en ouderdom niet meer te lezen waren. Verder gras. Een terras lager weer gras met wat wilde bloemen en planten. Dan nog een terras lager weer alleen hoog gras en wilde bloemen met daarnaast een klein bosje met dunne hoge dennen en verder allemaal weilanden met een strakke blauwe lucht erboven. Bij het dennenbosje was een groot stuk weiland, omheind met een hoog wit hek en daarin liep een zwart paard rond. Dit was dus mijn plek, hoe bijzonder en waarom een zwart paard. Toch voelde ik mij er helemaal thuis. Marianne schreef alles op, vertelde dat je op je eigen plek iedereen kon ontmoeten, wie je maar wilde:" Kan ik er mijn ouders terug zien," vroeg ik. "Het zou moeten kunnen" zei ze, als zij het ook willen. Wij gaan het volgende keer proberen.Ik kon niet wachten zo verlangde ik er naar. Eindelijk was het zover. Het ging heel snel naar de tuin, de eigen plek, weer genoot ik van het uitzicht en het wilde mooie zwarte paard. In gedachten vroeg ik mijn ouders te komen en wat schetste mijn verbazing, daar kwam mijn vader, zo duidelijk, zo levensecht, zo lief lachend, dat ik vreselijk begon te huilen. Toen kwam ook mijn moeder, maar die was heel jong gekomen. Huilend zei ik:" Mam, wat heb je een witte tanden en ben je mooi. "Ja he", zei ze en ik maar huilen: "Als je zo blijft huilen verpest je alles." Typical mijn moeder. Mijn vader zei: "Dag kind, wees niet zo bedroefd, geniet ervan dat wij even bij je zijn". "Is dit nu jouw tuin", zei mijn moeder. "Dit lijkt meer op een wildernis en wat doen die twee grafzerken daar. Ik begrijp niet dat dit je liefste plek is, heel vreemd. En wat moet jij met een zwart paard." "Kijk Gwen, een bloem" zei mijn vader. "Henk, dat is geen bloem, dat is onkruid." Dit gesprek kabbelde zo door, zo typisch mijn ouders dat ik bleef lachen en huilen door elkaar. Mijn vader richtte zich weer naar mij en zei: " kind je moet nu gaan genieten van het leven, leef, maak je geen zorgen, pieker niet zoveel, geniet. Wij zien elkaar weer gauw, maak er heerlijke jaren van. "Houd nu eens op met dat gejank" zei mijn moeder. Ik moest toen zo vreselijk lachen om die opmerking, echt a la haar, dat ze langzaam verdwenen. Ik riep "blijf alsjeblieft, blijf." Marianne zei:" Dinkie, laat ze gaan, je hebt ze gezien, laat ze gaan meisje kom langzaam weer terug. Gaat het weer een beetje", vroeg ze toen heel lief. Na een heerlijk bakje thee en nog een lang en heerlijk gesprek over alles ging ik stik gelukkig naar huis en beloofde mezelf om de raad van mijn vader op te volgen en te leven. Na nog vijf geweldige sessie's bij Marianne naar diverse vorige levens zoals Engeland, Amerika en Marokko, met heel veel mensen en goede en nare situaties, heb ik ook nog mijn helper ontmoet in de tuin. Een meer optimistischer en vrolijker mens kun je je niet indenken, daar kan ik nog veel van leren. Dit alles was een van de fijnste dingen die ik heb meegemaakt in mijn leven en ik denk er nog steeds met heel veel blijdschap aan. Bedankt ,lieve Marianne voor je geduld. Dinkie

mijn lieve vriendin Map herhaling

2010-06-17T10:08:00.000-07:00

Het tweede bijzondere verhaal .
Jubail, een kamp in de woestijn in Saoedie-Arabie. Een hele grote kattenbak van zand met daarin een paar honderd prefab huisjes in de middel off nowhere, vlak bij de kust van de Perzische golf. Drie bedrijven waren er vertegenwoordigd, Volker(Holland), Hochtief (Duitsland) en CCC(Libenees bedrijf) ,V.H.C. Wij zaten er voor Volker. In dat kamp had ik al gauw een Hollandse vriendin, Map, ze stak met kop en schouder boven de rest uit, Hollands nuchter, hart op de tong, goudeerlijk en onder het rauwe erg lief. Wij zagen elkaar regelmatig bij het zwembad of bij haar huisje. Zij had drie kinderen, die samen met mijn jongste zoon naar de Nederlandse school gingen. De rest van mijn dagen bracht ik door met de Libanese , Egyptische en Palestijnse vrouwen , bij wie ik mij buitengewoon thuis voelde en trok ik heel veel op met kleine May, een drie maanden oude baby van mijn Palestijnse achterbuurvrouw Leila. Later, in Holland, werd mijn vriendschap met Map voortgezet, met vooral vele telefoontjes en eenmaal per twee maanden uit eten met zijn vieren, stik gezellig. Haar man, een groot liefhebber van grote Amerikaanse klasse auto's reed ons dan rond of in Vlaardingen of in Zeeland, zeer luxe en gezellig. Peter, haar man, werkt op een olieplatform in de Kaspische zee, een maand op en een maand thuis. Als hij weg was belden wij gezellig veel over wederzijdse kinderen, dieren, huizen en boeken. Toen ineens besloot zij haar tanden te laten trekken en een prachtig nieuw gebit te nemen boven en beneden, ze zou alles in een keer laten trekken, typisch Map. Ook wilde ze haar oogleden laten optrekken . Ik vond het wel erg heftig. Maar resoluut als ze was gebeurde het, tanden eerst, zes weken en langer pijn, ontstekingen, penicilline, pap eten, zacht voedsel en nog steeds veel pijn. Tot overmaat van ramp had de plastisch chirurg een kankerplekje bij haar oog ontdekt, niet kwaadaardig, maar het moest eerst weg alvorens zij geopereerd kon worden. Ook had zij zich nog vreselijk kwaad gemaakt over een buurman van haar dochter, woest was ze op hem. Ineens belde ze en zei :" Dinkie, ik ga heel gauw dood, ik zie mijn kinderen en kleinkinderen niet opgroeien." Ik schrok: " Map, hoe kom je daar nu bij, alleen door dat huid plekje, dat is niets, dat is zo weg, voor je tanden krijg je penicilline, dus er is niets aan de hand." Ze bleef over dood gaan praten en over afscheid nemen, ik schrok heel erg, dit was Map niet. Zij vertelde ook dat haar kleindochter de naam van een poes van hun had genoemd, die

achttien jaar was geworden en sinds enkele jaren dood was ." Hoe kan dat nu Dinkie, jij gelooft toch in reincarnatie, vertel er eens wat over." Dat ik ervan overtuigd was, dat kwam door een gebeurtenis uit mijn jeugd. Ik ben toen twee uur uit mijn lichaam geweest, heb mijn ouders gevolgd, die naar de bioscoop gingen. Helaas. de film
was uitverkocht. Toen gingen zij naar een heel gezellig restaurant, koffie met gebak en rond half negen naar een andere bioscoop waar ze wel kaartjes konden krijgen en daar naar binnen gingen, waarna ik terugging en mij zelf zag liggen in bed en op het moment, dat ik me dat bewust werd was ik weg. De volgende ochtend ging ik naar mijn ouders en vertelde alles over wat zij gedaan hadden tot zelfs wat de ober deed hoe de tafelkleedjes er uit hadden gezien, dat er live muziek was, alles in geur en kleur. Mijn vader vertelde dat ik een out of body expirience had gehad en dat ik dat nooit meer mocht doen, want dat dat heel gevaarlijk was . De oppas van die avond had ons allebei ( mijn broer en mij )nog lief zien liggen, heerlijk slapend. Map bleef er maar over vragen, alles moest ze erover weten. Ik heb haar toen gezegd een boekje te kopen om mee te beginnen ,"Vroeger toen ik groot was ." Het gaat over kinderen en reïncarnatie, ze vond het geweldig en zo hebben wij nog uren over dit onderwerp gepraat:" Als dat echt zo is Dinkie, dan is het dood gaan niet zo erg, want je gaat dus niet dood, je geest leeft voort of je ziel." En zo bleef Map maar praten over het afscheid nemen van alles en iedereen . Op een vrijdagmiddag belde ze weer:" Dinkie, ik ben zo bang, ik moet met je praten, heb je even tijd." Helaas had ik dat niet, want mijn kleindochter was hier en daar moest ik op passen . Toen gebeurde het meest wonderlijke wat ik heb meegemaakt . Ze zei:" Heel jammer, maar denk eraan, ik hou van je, zal je dat nooit vergeten." Ik zei:" Ik hou ook van jou en bel je morgen direct op." "Dat kan niet, want dan ga ik met mijn dochter boodschappen doen." "Oke, dan bel ik je Zondag." "Dat is goed, veel liefs, tot Zondag. " Dit was zo echt niet Map. Peinzend over dit ging de vrijdag voorbij en ook de zaterdag. Toen kwam de zondag en zou ik haar bellen. Wij lagen nog in bed, het was half tien toen de telefoon ging, het was haar zoon:" Ja, ik bel je even om te zeggen, dat mijn moeder is overleden op zaterdagmorgen. "O God." Wat schrokken wij, totaal kapot waren wij , niemand wist waar aan. Haar dochter had haar zo gevonden. Dagen heb ik verdriet gehad en mij zelf verweten, waarom ik haar niet op vrijdagavond had gebeld. Het heeft heel lang geduurd voor ik dit kon bevatten en van nu af aan vertel ik veel vaker aan mensen waar ik van hou, dat ik van ze hou, want dat ene zinnetje van haar heeft mij er door geholpen, dat was een geschenk. Map is tweeenvijftig jaar geworden. Dinkie
Geplaatst door Dinkie op 04:49 0 reacties

wonderen bestaan herhaling

2010-06-17T10:00:00.000-07:00

Het tweede wonder
Samen zijn wij opnieuw gestart in 1977, beiden gescheiden, failliet en toch met veel plezier huisje in zeeland . Moest opgeknapt worden. Volgens familie een onbewoonbare woning, maar ja, met onze resterende centjes kon dat niet anders. Gelukkig hadden wij wel een grote schuur en een flink lapje grond, daar is wat op gewerkt. Eigen groente, eigen mesthanen, fruitbomen, veel bessenstruiken zoals klapbessen, rode bessen enz . Maar na Tjernobyll kwam daar de klad in. Na 4 jaar buitenlandse projecten, hadden wij weer een spaarpotje waarmee flink verbouwd en uitgebreid is. Toen kwam de baan in Zeeland, zeker geen vetpot en een eigen autootje. Het hele huis werd verwarmd door gevelkachels en twee prachtige allesbranders, maar die gebruikten erg veel hout, heel erg veel. Onze alleraardigste lieve buurman heeft er steeds voor gezorgd, dat er ergens wel weer een boom of takken of hout voor ons klaar lagen. Met eigen aanhanger erheen en Willem weer zagen, takken op de aanhanger, thuis eraf en dan nog klein maken en klieven en dan in het houthok en dat jaar in jaar uit. Voor twee grote houtkachels een enorm gesjouw. Op den duur toen hij wat ouder werd, vond ik het heel erg dat zware gesjouw. Centrale verwarming, dat was de oplossing, maar dat kostte voor ons huisje 12000 gulden en dat was dan nog zwart. Ieder mens heeft zo zijn eigen idee over het hiernamaals en hoe wij hier zijn ontstaan, ik dus ook. Alleen wijken die enigzins af van de meeste en vroeg ik mijn hulplijnen dagelijks: help ons. Dit deed ik iedere dag op een rustig moment b.v als ik in de auto door het prachtige landschap reed. Ik smeekte ze als het ware: het is niet voor feesten, niet voor vakantie, niet voor plezier, maar voor onze heerlijke warmte in de winter. Iedere dag ging ik in gedachten in discussie en legde het hoe en waarom uit tot op een gegeven dag na zo'n 2 maanden ik s'avonds de post open maakte, ook bankafschriften en wat stond daar tot mijn verbijstering? Het volledige bedrag van 20000 gulden staatsloterij, 1/5e lot. Met mijn vinger en vreemde klanken uitstotend sloeg ik steeds op het bankpapiertje. Willem stond te kijken begreep er niets van en dacht we zullen wel weer rood staan, vandaar die vreemde geluiden. Ik bleef maar wijzen, ja wat dan, zo erg kan het toch niet zijn en hij keek en keek en keek nog eens en samen hebben wij toen een rondedansje gemaakt en zijn uit eten gegaan helemaal stuk van blijdschap. De centrale verwarming kwam er en hout was nu een kwestie van keuzes. En naar mijn helpers heb ik wel duizend bedankjes gestuurd. Is dat niet een echt wonder? Dinkie

Hotel Duinoord en Meyendel, allemaal jeugdherinneringen

2010-06-16T15:52:00.000-07:00

hotel Duinoord

2010-06-16T15:49:00.000-07:00

Het raadhuis en de weg naar de engel en het bos

2010-06-16T15:45:00.000-07:00

Mijn laatste nieuwe knie, 23 april te Assen.

2010-06-15T12:58:00.000-07:00

Op 23 april van dit jaar kreeg ik mijn laatste nieuwe knie in Assen, wat heerlijk dat een mens maar twee knieën heeft, als 75 jarige viel het echt niet mee, maar met twee nieuwe knieën en een nieuwe heup, heb ik zo het idee, heb ik alles gehad. Ja maar, zou je denken, er is nog een heup, oké, maar die is te goed en hopelijk blijft die goed. Dus een hele tijd geen verhalen geschreven en dat nog wel, nadat je zo uitgebreid in de PZC hebt gestaan met foto van jezelf, man en hond. Maar dolgelukkig kan ik nu weer aan de slag om nog eenmaal alles uit mijn leven eruit te werken van zowel geweldige herinneringen, als ook heel veel nare herinneringen, die mij gelukkig nooit achtervolgd hebben. Alleen de bron van herinneringen raakt na 70 verhalen een beetje op, dus de stories worden kleiner. Maar nog steeds echt beleefd. De zomer staat voor de deur en lopen gaat weer goed, heerlijke dingen om naar uit te kijken. Dinkie.

Cilacap 1982. een ongeluk.

2010-06-15T05:16:00.000-07:00

In Indonesië houden mensen zich absoluut niet aan vaste regels,laat staan aan vaste afspraken,uitzonderingen daar gelaten, dus is het levensgevaarlijk op iemand te vertrouwen, die jouw leven in zijn handen heeft. Doe je dat wel dan kan jou dus het volgende overkomen. Wij hebben dit helaas moeten meemaken. Stel je voor in eens de stroom weg in een gedeelte van Cilacap, waar ook wij woonden op de Gotot Soebroto 75. Alles was uit, de airco's, de ijskast en de vrieskist, het was gedurende de ochtend. Vol vertrouwen ging een elektriciteitsbusje naar de centrale en werden de schakelaars van het betreffende gedeelte uitgeschakeld. Toen met het busje naar de elektriciteitspalen, die langs de hoofdweg stonden en waar wij dagelijks onder door reden naar of van het dorp, de school en het zwembad. Een van de mannen ging via een ladder de grote electriciteitspaal in die hoog over de weg liep, steeds hoger,steeds hoger, wij zagen hem gaan en dachten je moet beslist geen hoogtevrees hebben. De man in kwestie was bij de juiste draad gekomen hoog in de lucht,kroop op de draad haakte zich vast en ging aan het werk, wat precies wisten wij niet, als een aap zat hij rustig op de draad. Maar zoals ik al zei, dit was Indonesie, een enorme klap, gegil, gekrijs en als iemand aan een spit, hing hij ineens onder aan de draad, maar viel er niet af, was tot onze verbijstering dood, morsdood. Iemand op de centrale was langs het kastje gelopen, wist dat de stroom was uitgevallen, dacht kom ik duw de schakelaars naar boven dan is er weer stroom, niet wetend wat er zich allemaal afspeelde. Het kastje was open en de schakelaar naar beneden. Niemand had het gedaan en niemand durfde iets te doen, men was helemaal verstijfd van schrik en zo bleef die arme man drie dagen lang dood hangen aan de draad en moesten alle mensen uit Cilacap, die naar het dorp, school of het zwembad moesten er steeds onder door rijden, geen van de kinderen of ouders zal dit beeld ooit vergeten. Op een nacht is hij er eindelijk afgehaald, wat waren wij blij en werd hij met heel veel muziek begraven, Dinkie.

Een ongeluk februarie 1975.

2010-06-15T04:20:00.000-07:00

Na een ernstig ongeluk aan mijn rechteroog lag ik plat in het oogziekenhuis Leyenburg den Haag. Mocht mij niet verroeren, nog eruit voor het sanitair, moest alles liggend doen tot het gevaar geweken was. Na 5 dagen mocht ik voor het eerst zittend alles doen en werd de 6de dag per rolstoel naar de röntgen afdeling gebracht. Ze wilden foto's van mijn oogkas maken om te zien of die niet gebroken was. Op de röntgen aangekomen zat er een man met een beetje vreemd voorkomen, iets artificialachtig, maar met helle stralende blauwe ogen en een hele vriendelijke smile. Angstig, zenuwachtig zat ik daar te wachten, wat zou er gebeuren als het wel gebroken was, ik wist het niet."Zo", sprak de man met de mooie blauwe ogen. " Ben je een beetje zenuwachtig, moet je niet zijn, het is alleen maar een foto hoor." "Ja, maar als mijn oogkas gebroken is wat dan." "O",zeiden de helle blauwe ogen ."Zit je daar over in, dat is niets, dat is zo gefikst." Nieuwsgierig vroeg ik. " Waar zit u voor."" Nu mijn kind, ik ben van twintig hoog naar beneden gevallen, een scherm heeft mij eerst een beetje opgevangen, daarna viel ik in de struiken en hebben ze mij in een grote emmer naar het ziekenhuis gebracht , had bijna alles gebroken wat je maar kon breken. Heb vijf jaar in allerlei ziekenhuizen gelegen en wel 15 operaties ondergaan en je ziet, ik ben er nog steeds, bijna alles is van plastic." Stom verbaasd zei ik." Maar u ziet er nog zo goed uit." "Dit is het mooiste compliment, wat ik in die vijf jaar gehad heb, dank je wel." Toen was het ijs gebroken en hebben wij tijdens onze lange wachttijd koffie gedronken en over al zijn nieuwe onderdelen gesproken en gelachen. Zo iets vergeet je echt nooit en bij mij was alles gelukkig niet gebroken en kon na zeven dagen opgewekt naar huis en de kinderen. Dinkie

dr Engels, kamp Solo.

2010-04-16T09:00:00.000-07:00

Langzaam verdween de donkere nacht om plaats te maken voor weer een hele hete dag in kamp Solo. Waar iedereen druk bezig was om zo snel mogelijk op tijd klaar te zijn voor het grote appel op het grote, ruime voorplein van het oude gedeelte van dit grote internering kamp. Het oude gedeelte was een voormalige psychiatrische inrichting geweest voor de ernstige patiënten en nu dus het grote vrouwenkamp in Solo. Onze Japanse kampcommandant(Toewan Jap besar)kreeg heel hoog bezoek van allerlei in pompeuze en schitterende uniformen gestoken Japannertjes,dit ter meerdere glorie van onze commandant,die met zijn kamp een hele goede indruk wilde maken op deze hoge heren. Iedereen moest naar het plein en met iedereen bedoelde hij ook de zieken uit de zieken boeg. Nog hongerig liep iedereen naar het grote plein in stilte zich af te vragen wat er nu weer zou gebeuren. Het was mij iedere keer weer een raadsel hoe al deze toch hongerige vrouwen geweldige recepten aan elkaar over en weer gaven. Alles stond op een gegeven moment met zijn barakhoofd op de juiste plaats en zo kon je zien hoe groot het kamp was en hoeveel vrouwen er waren in dit kamp, alle namen werden afgeroepen en iedereen was er, ziek, half dood, het hinderde niet, maar je moest er zijn anders was er de kempetai.(zoiets als de gestapo bij de Duitsers). Al deze rijen vol vrouwen, kinderen, zieken, invaliden en nonnen stonden er doodstil in de bloed hitte. Voor ons het grote overdekte bordes, waar een hele lange tafel stond, stoelen erachter. Na ons een kwartier te hebben laten staan, kwamen opzij van de veranda de hoge heren naar buiten en zetten zich neer op hun stoelen, als laatste de trotse kampcommandant, met glimmend zwaard. Ineens grote deining waar de bedden van de zieken stonden en voor wij het wisten was daar ineens onze enige vrouwelijke arts Dr. Engels, die het vertikt had de stervenden naar buiten te laten brengen, maar door haar helpers daarop aan gesproken werd, zij wisten dat het gestraft zou worden, alles moest er zijn, alles. Uit die hoek kwam veel gejammer en gesnik van hele zieke mensen in de bloedhete zon, velen vielen in hun bed flauw, niemand kon iets voor ze doen. De zon kwam hoger, de hitte werd erger, ook bij ons vielen mensen flauw, kinderen, baby's begonnen te jammeren, wanhopige moeders trachtten ze te helpen, maar wisten ook niet wat te doen het zweet gutste van je af, daardoor kwam je vocht te kort, honger, dorst en vermoeidheid sloegen toe. Op het bordes zaten de heren jap uitgebreid te eten en te drinken, bediend door Indonesische mannen, terwijl onze commandant als een trotse pauw heen en weer liep. Als uit het niets was daar ineens Dr. Engels op het bordes, met grote stappen liep zij op de commandant af en voor een ieder het zich realiseerde stak zij venijnig een speech af zonder voor hem gebogen te hebben. Nog voor iemand van de schrik bekomen was, speelde zich ineens een vreselijk drama voor ons aller ogen af, hij brulde dat ze moest buigen, zij bleef alleen maar knikken, zij schetterde door over de stervenden en zieken, hij gaf haar een klap midden in haar gezicht, zij gaf hem een klap terug in zijn gezicht. Doodse stilte. De hel brak los, hij sloeg haar weer, zij greep zijn zwaard, zelfs als kind besefte je: dit is helemaal vreselijk. Vervolgens werd zij met een zweep voor onze ogen door hem helemaal in elkaar geslagen, daar lag zij als een hoopje ellende, schreeuwend van de pijn en werd weggesleurd door twee bewakers naar het huisje buiten het gedek, waarvan een ieder wist, dat je daar niet levend meer vandaan kwam. Voor straf moesten wij daar tot diep in de avond zonder eten en drinken blijven staan en aan horen hoe haar gegil van uit dat huisje net achter ons allen, buiten het gedek, langzaam zachter werd en ineens op hield. Tegen twaalven mocht iedereen weg, totaal ontdaan en kapot ging iedereen naar zijn eigen barak, eerst zoveel mogelijk drinken, zich verschonen, je moest alles maar laten lopen en toen kapot naar bed. Maar ik denk niet dat iemand van deze mensen, groot of klein, ooit Dr. Engels vergeten is. Maar wat zinloos en jammer van zo'n lieve jonge dokter. Dinkie.

Hoe de oorlog begon herhaling

2010-03-18T15:55:00.000-07:00

Hoe de oorlog begon.
Voor wij het wisten waren ze er, de kleine gele mannetjes, de jappen. Mijn ouders waren erg bang. Er was al veel gebeurd, de slag bij de Java zee was verloren, veel vrienden waren er niet meer. Oorlog voor een kind van net 8 is iets ongrijpbaars. Op een nacht werden wij opgeschrikt door lawaai in huis.Een van onze bedienden, die naar zijn familie was vertrokken, stond zwaar gewond in de binnentuin. Mijn ouders hielpen hem. Hij was zeer ernstig mishandeld en zij verstopten hem, maar het was nu tijd om te vluchten, want de jap zou zeker komen kijken. s'Nachts werden wij uit bed gehaald. Er stonden twee ossenkarren buiten die heel zachtjes werden ingeladen, niemand sprak er een woord. Mijn grootmoeder Elsie was er ook en heel zachtjes slopen wij in de karren met al onze belongings en gingen door de stille straten van Soerabaja richting de bergen. Ook de gewonde bediende lag in de achterste wagen. Mijn vader zei: er zijn overal wegversperringen met jappen, dus gingen wij via heel nauwe kampong- weggetjes. Mijn hart zat in mijn keel, want werd je gepakt door de jap, dan werd je naar de kempetai gebracht voor verhoor en dat was niet best, daar hadden wij de vreselijkste verhalen over gehoord. Doodstil waren wij, je hoorde alleen het kraken van de wagens, het lopen van de sappies en af en toe het zachte klappen van een zweep. De wagens schommelden heen en weer en de lampen die er aan hingen ook. Eindelijk zei mijn vader, wij hebben het gered, wij zijn op weg naar Nongodjadjar, ons wel bekende vakantieoord. Onze bediende stapte uit en verdween in de nacht. Langzaam gingen wij klimmen en hoorden de geluiden van de bossen en vlak voor iedere kampong zag je kleine warongs, overdekte hutjes met bamboe en platen waar je koffie kon drinken of heerlijke rijst, sate of iets anders kon eten. Je koffie goot je uit op je schoteltje en dan slurpte je het langzaam op. Heerlijk die lucht van het arang arang vuur (een soort houtskool)en dan met de geur van sate. Wat hield ik veel van dit land en nu slopen wij door die prachtige natuur en al die bekende geluiden richting bergen en af en toe kwam de maan van achter de wolken en benam het uitzicht je de adem, zo mooi. Heel ver van het dorp Nongodjadjar hadden mijn ouders een huis op de steile berghelling gehuurd, dat geheel self containing was. Dit huis was beeldschoon en bestond uit een vierkante betonnen bak, met daarin de keuken, de voorraadkamer, de kamer voor de kippenbroedmachine, de karnkamer waar boter, yoghurt, enz. gemaakt werden en heel veel gereedschap. Er ging van de keuken een trap naar boven en daar was weer zo'n vierkante betonnen blok met er omheen een grote brede overdekte veranda.Op de hoeken van de veranda stonden grote verrekijkers, waarmee wij de lucht en ook ver de bergen en het dal in konden kijken. Zo konden wij mijn vader een uur voordat hij bij ons was al zien aankomen, een kleine stip in de verte.Hij werkte nog steeds in Soerabaja.Hij kwam alleen in de week-enden naar boven. Totdat ook dat niet meer ging. Deze veranda was geweldig, wij brachten er uren op door, rennend en spelend enz. .Wij hadden er een grote groentetuin en een stal met een varken en een melkkoe, die ons voorzag van boter, melk, enz.. Verder heel veel kippen. Als wij er te weinig hadden, dan zorgde de broedmachine voor meer, zowel om te eten, als voor de eieren. Achter dit alles een eindeloos maisveld, waar mijn broer en ik ons in verstopten en ons eigen veilige plekje hadden. Zo hoopten wij de jap te kunnen overleven en wat voor een leven. De geuren van vers brood, melk en boter van de eigen koe. In een woord heerlijk. Wij waren zeer eenzaam, maar met de hond Spankie trokken wij de bergen en de ravijnen in en genoten. 's Avonds bij spirituslampen en ovalmatine. Soms las mijn moeder ons wel eens voor, als ze er niet te moe voor was. Soms kwam er iemand van het dorp met boodschappen of post of om mijn moeder met van alles te helpen. Zo werden wij toen uitgenodigd voor een javaanse bruiloft, die een dag en een nacht zou duren en sliepen wij in het dorp bij de bevolking, die allerliefst voor ons was. Het was een geweldig feest met heel veel snoep in allerlei kleuren, eten en wajangpoppen, dansen tot diep in de nacht en 's- morgens mee naar de kalie, waarin wij alles deden, je behoefte, wassen en tanden poetsen. Dit alles duurde vele maanden maar op een avond kwam mijn vader terug uit het dorp en tot diep in de nacht zaten zij te praten .De volgende dag werd ons verteld, dat wij terug moesten naar Soerabaja en van daaruit naar de wijk in Malang en als wij dat niet deden zouden wij gedood worden door de jappen. Alles werd verkocht of weggegeven, ook de hond. Kapot waren wij ervan, maar huilen hielp niet, dus daar gingen wij weer terug naar Soerabaja en vandaar met nog minder bagage, alleen wat je zelf kon dragen, in grote truks naar Malang. Diep verdrietig om alles wat wij moesten achterlaten. We wisten niet dat toen het allerzwaarste nog moest komen, het afscheid van mijn vader en de rest.........

Leven in een barak herhaling .

2010-03-18T15:03:00.001-07:00

Voor het eerst leven in een Barak
Het prachtige Indonesie, 1941, ons prachtige huis met 2 baboe's, een djongos, (huisknecht), tuinman. Een prachtig paviljoen voor gasten. Altijd waren er gasten en iedere Zaterdag gingen mijn ouders prachtig aangekleed naar de Simpangclub. Dan sliep de baboe op een matje naast mijn bed. Veel tochten naar de bergen, waar wij regelmatig een huis huurden met zwembad. Daar genoten wij van de prachtige natuur, paardrijden, zwemmen en heerlijk eten. Mijn grootmoeder ging dan ook vaak mee en de rest van de familie kwam ook, dat waren geweldige extravagante tijden. Ineens oorlog, alles afgelopen, angst, met bagage op de rug en klein koffertje door Java trekkend, in afgesloten goederenwagons rijdend door de hitte met veel vrouwen en kinderen, kilometers lopen zonder water of eten. Tot wij weer eens bij een klooster kwamen, waar wij liefdevol onthaald werden op eten en drinken en met zijn allen op matrassen op de grond sliepen in gangen en kamers. Niet wetend waar de reis naar toe ging en of er nog een eind aan kwam. Zo kwamen wij toen dood versleten in Solo aan in een heel groot leeg gekkengesticht. In die tijd waren die heel anders dan nu, het waren heloorden, vol met grote hekken en veel grote badkamers, donkere gangen, koud en eng. Daar werden wij verwezen naar een kapel met matrassen op de grond voor ons. De shock over dit alles was enorm. Vol verbazing en doodmoe keken we om ons heen naar al die vrouwen en kinderen, naar al dat laawaai en gekreun, gehuil en gepraat. Dan uren in de rij voor eten, wassen en toiletten. Geen eigen kamer, geen eigen huis, volkomen verbijsterd, een halfzieke moeder en een grootmoeder, die ook ten einde raad was. Mijn broer en ik werden met zware diarree naar het ziekenhuisgedeelte van het gesticht gebracht. Maar na drie dagen vond ik dat mijn broer, ziek van heimwee naar mijn moeder, slechter in plaats van beter werd. De koorts steeg per dag. Ik sleurde hem s'nachts uit bed. Met mijn hand op zijn mond slopen wij met onze hoofdkussens terug naar de kapel. Daar werd hij beter. Het bericht kwam, dat het nieuwe gedeelte van dit grote kamp geopend werd en dat wij naar de nieuwe barakken zouden gaan. Wat was dat, een barak.? Op een dag werd er een stuk muur afgebroken en zagen wij een groot kamp met grote loodsen(de barakken), heel veel loodsen met flinke ruimten ertussen. Iedere barak bestond uit twee rijen bedden in het midden de rij met bagage. Verder een douche en twee wc's. In een barak lagen zo plus minus 80 vrouwen en kinderen. Daar zat je dan op je brits en keek je om je heen dit was nu je thuis, deze 45 centimeter en overal vrouwen en kinderen. Uren heb ik rond zitten kijken, vol verbazing. De eerste dagen was ik zo verbouwereerd, dat ik van alle opwinding niet kon slapen. Je zag alles van anderen, niets bleef geheim. Moeders die sloegen, kinderen die vervelend en verwend waren. Van alles was er te zien en te beleven, overal voor in de rij staan, op tijd naar de wc, want er was altijd een rij. Maar ergens ook heel spannend al die dingen, die om je heen gebeurden. Buiten spelen was ook beperkt, overal liepen vrouwen met wasgoed en afwasspullen, kleren om te drogen hingen overal, enz.. 'sNachts hoesten, kreunen, mensen die praten, weer andere die boos werden, zo zelfs, dat er s'nachts bijbels over en weer gesmeten werden, weer anderen probeerden te sussen en regels op te stellen. Het heeft weken geduurd voor dat het langzaam wat kalmer en rustiger werd. Ook doordat iedereen versufd raakte door gebrek aan voedsel en slaap. Vrouwen en kinderen werden ziek en langzaam drong de ellende tot iedereen door: "je kon hier doodgaan". We hadden maar een vrouwelijke arts, dr. Engels. Medicijnen waren er ook haast niet. Langzaam aan werd het stiller en rustiger. Zo werd het na enkele maanden zelfs gezellig.Vrouwen gingen kookboeken maken, weer anderen leerden kinderen borduren. In dat kamp heb ik wat afgeborduurd, zakdoekjes maken, kleertjes voor de enige pop die ik had. Iedereen werd vindingrijk en zo werd het leven een stuk prettiger. Maar de eerste weken van dat bizarre barakleven zal ik nooit meer vergeten. Dinkie

Elsie met Gwen en Elsie met Dennis .

2010-02-10T08:16:00.000-08:00

Elsie met Gwe, Elsie met Dennis toen hij 20 was en een stukje over oom Den toen. Dinkie

Vervolg Elsie

2010-02-08T07:32:00.000-08:00

Na vier jaar Jappenkamp en 63 jaar oud, kwam zij met ons in Holland aan. Alles wat ze had achtergelaten was ze kwijt en ook zei moest helemaal van onderaf aan opnieuw beginnen. Zij huurde een grote etage op de Minrebroederstraat 11 bis in Utrecht, vlak bij de dom, van vier zusters, die alle vier bij elkaar op de parterre woonden. Deze vier in het zwart geklede zusters waren weg van mijn grootmoeder en waakten al kwebbelend over haar. Heel veel gezinnen vertrokken na de oorlog naar Canada, Australie en Nieuw-Zeeland, haar business was booming. Elsie is een baken in mijn leven geweest, een baken van wilskracht, zelfstandigheid en zachtheid. Zachtheid, leerde ik van haar, was niet synoniem voor zwak, het kon ook heel sterk zijn. Zij las heel veel, was altijd spiritueel bezig. Als ik er die 14 dagen logeerde, was dat al een fascinerende gebeurtenis. Haar grote zitkamer was al weer beeldig ingericht, dan had je achter de grote brede zitkamer een gang en op die gang kwamen twee deuren uit, een was haar slaapkamer, ruim en hoog, de andere was haar rommelkamer. Door de gang, dan de hoek om, was er een heel klein keukentje, stervend koud in de winter. Boven haar nog twee etages met allemaal studenten, die zij ook vaak hielp met hun Engels. Iedere ochtend om 7 uur ging haar wekker, dan deed ze eerst in bed been massage, dan gymnastiek en zong er bij, every day and in every way I get better and better. Als haar zoon Dennis bij haar logeerde, zong hij altijd you get fatter and fatter. Daarna hielp ik haar in haar corset met baleinen, ongelooflijk zo strak zat dat. Dan uitgebreid make-up opgedaan, daarna uitgebreid ontbeten met heel veel thee en om tien uur dertig de eerste les, s' middags ook en 's avond soms ook. Een keer in de week gingen wij bij V en D om twaalf uur warm eten met tafeltjes, gedekt met witte tafellakens en grote witte servetten en een ober. Daarna naar de bioscoop, waar zij haar vaste stoel had. De rest van de week gingen wij nog tweemaal naar de film en aten 's avonds bij de studenten in de menza. Iedere Dinsdag was haar jour, dan kon iedereen komen, had ze van alles in huis en er kwamen dan ook altijd vrienden, kennissen en soms familie, dat was altijd een hele gezellige dag vol verrassingen. Als zij les gaf ging ik vaak naar de studenten boven kletsen of mijn boeken lezen, heerlijk op haar grote bed. Haar hobby was films, zij verzamelde daar alles over. Had een twee deur linnenkast ingericht als archief kast. Ook kreeg ze alle reclame folders na afloop van iedere film, dit alles heeft ze later overgedragen aan Simon van Collum, de directeur van het film museum, die was er zielsblij mee. Later woonde ik met mijn eerste kind en in verwachting zijnde van de tweede, een jaar in De Bilt en fietste bijna iedere dag naar haar toe. Een stevige tocht zo met mijn dikke buikje en Walter in zijn kinderzitje lekker achter mijn rug. Al kirrende renden de vier zussen naar boven om mijn grootmoeder te waarschuwen dat ik er was en met zijn allen stonden zij mij op te wachten boven aan de trap. :" Dag mijn lieverd, ben je er weer, wat gezellig, kom gauw binnen". Daarna werden ik en kleine Walter door de zussen eventjes aangehaald en daarna snel naar binnen. In die tijd gaf mijn grootmoeder bijna geen les meer en vond ze het heerlijk als wij kwamen. Na enkele uurtjes bij haar te zijn geweest fietste ik weer terug naar De Bilt. Ook hielp zij mij met van alles, een gasfornuis, een stofzuiger en vooral ook door af en toe een hele dag bij mij te komen met de bus. Toen wij later ergens anders woonden, kreeg zij kanker en verloor een oog, er kwam een kunstoog voor terug, als zij dan drie weken bij mij kwam logeren zag ik hoe geduldig en moedig zij iedere ochtend haar kunstoog eruit haalde en iets erin deed en dan ging het schone oog weer terug, helaas is zij voor niet veel gespaard, de kanker kwam terug en zij verhuisde naar Den Haag, alwaar zij na een lange moeilijke weg op 82 jarige leeftijd stierf. Op een dag kwam ik uit Xenos en zag een vrouw lopen, kon alleen haar rug zien, ik kreeg een shock:" Elsie, Elsie", riep ik hard. De mevrouw draaide zich om en het was iemand anders, ineens werd alles donker en het was dat Willem mij opving of ik was onderuit gegaan. "Ik denk dat je beter kunt gaan zitten. Toen besefte ik pas hoe vreselijk ik haar gemist had, dat flinke kleine vrouwtje Elsie. Dinkie.

nog twee door Elsie gemaakt.

2010-02-08T07:24:00.000-08:00

Schilderijen door Elsie gemaakt

2010-02-08T07:21:00.000-08:00

Elsie mijn grootmoeder.

2010-02-08T05:13:00.000-08:00

Elsie Maud Cownie, mijn allerliefste grootmoeder. Zij stapte met een klein gezelschap van de boot af. Om daarna vol verbazing, rondkijkend in Holland, vrolijk alle bijzonderheden te gaan bezichtigen, alles vond zij beautiful. Zij, een degelijk, preuts, Schots meisje van net twintig, wiens vader muziek meester op de Edinburgse universiteit was. Een geweldige familie met hun eigen schepen, een hele vriendelijke familie, hartverwarmend zacht van karakter. Vrolijk en blij liepen ze alle musea, concerten en nog meer af. Het was een hele educatieve toer voor de groep. Zij, Elsie, besloot bij kennissen in Holland nog een tijdje te blijven om schilderles te nemen bij de Haagse school. Nog een paar van haar schilderijen hangen bij ons. Helaas misschien, leerde zij toen een stoere vlotte Hollandse bon vivant kennen, dansen, uit eten en concerten volgden en voor ze het wist, was dit lieve zachte meisje verliefd en later verloofd en getrouwd met haar stoere bon vivant. Een gelukkige tijd volgde, een leven van een well to do familie in Den Haag. Herbert, Elsie's man, had een hele grote zaak in de lange Houtstraat. Hij verkocht meubels, gordijnstoffen en nog veel meer van Bas van Pelt. Het enige waar Herbert niet zo goed mee kon dealen, was de enorme preutsheid van zijn vrouw. Toen werd Gwen geboren, (mijn moeder ) twee jaar later Dennis. Toen Gwen 7 jaar was werd bij Elsie een zeer besmettelijke tbc geconstateerd en moest zij direct naar een sanatorium, kleine Gwen naar kostschool in Vught bij de nonnen en Dennis bij zijn grootouders. En zo werd dit gelukkige gezin uit elkaar gerukt. Na twee jaar kwam Elsie weer genezen thuis. Herbert, inmiddels een rijk man had niet stil gezeten. Hij leefde het leven een bon vivant waardig, jachtpartijen, zeilen, paardrijden en feesten. Elsie, na alles wat ze had meegemaakt, paste daar absoluut niet meer bij, Elsie wilde scheiden. Vlak voor haar trein vertrok zei Herbert.:" Elsie weet je wel zeker, dat dit is wat je wilt." "Ja Herbert absoluut. " En zo vertrok Elsie, toch bleven ze tot het einde van hun leven goede vrienden. Zij werd gezelschaps dame bij een hele rijke Engelse vrouw in Nederland. En toen mensen gingen emigreren jaren later, huurde zij een appartement op de eerste etage vlakbij de lange Houtstraat en ging Engelse les geven aan zakenmensen, emigranten en kinderen. Dat heeft ze de rest van haar hele leven gedaan en goed aan verdiend. Toen zij een erfenis van haar vader kreeg is zij naar mijn moeder in Indonesie gegaan en ook haar zoon Dennis ging met zijn vrouw Beppie Rietveld, dochter van de grote Rietveld, naar Indonesie. En zo kwamen wij allen in het jappenkamp, wordt vervolgd. Dinkie.

Het verhaal over Elsie, een hele lieve grootmoeder

2010-02-06T06:37:00.000-08:00

De eerste foto is Gwen. De tweede foto is Dennis en de laatste foto is mijn grootmoeder Elsie Maud Cownie. Over wie het volgende verhaal gaat, als dank en liefde voor wie zij was voor mij. Dinkie

het leven van een van mijn vriendinnen.

2010-02-05T06:15:00.000-08:00

Staande op de rails keek ze in de verte. Een heerlijk zacht briesje beroerde haar gezicht. Hier, op deze eenzame plek, was het dus gebeurd, hier had haar lieve vader zich in een wanhoopsdaad voor de trein geworpen, hier had hij 5 jaar na de dood van hun moeder voor gekozen. Hij, een dominee uit een klein dorpje, die het ondanks zijn 5 kinderen niet meer zag zitten in zijn tweede ongelukkige huwelijk. Zij zuchtte en keek verdrietig rond, alles zag er zo vredig uit. Na een stille afscheidsgroet en gebed liep ze terug naar het huis van haar vriendin, bij wie ze een paar dagen logeerde. Het was al jaren geleden dat ze hier in het hoge noorden had gewoond. Nu, als moeder van vier volwassen kinderen, was ze trots en blij dat ze zover was gekomen. Ze had nu tijd de doden rust te geven en haar laatste stukje leven naar eigen kunnen in te vullen. Ze wilde niet meer denken aan hun vreselijke jeugd met een stiefmoeder, die over hun had geregeerd als een diep teleurgestelde, haatdragende vrouw. Als verpleegster in opleiding was zij gevlucht en had in het westen haar nieuwe leven opgebouwd. Geen pad over rozen, maar tenminste haar eigen pad. Na enkele jaren hard gewerkt te hebben trouwde zij met de zoon van het gezin, waarbij zij een kamer had gehuurd. De zoon voer op de grote vaart, op tankschepen en was daardoor soms anderhalf jaar van huis. Maar iedere keer als hij thuis was, brak de hel los en was zij ook weer zwanger. Totdat hij plotseling besloot te stoppen met varen en als havenloods te gaan werken in Rotterdam. Toen werd het leven van haar en haar inmiddels vier kinderen een echte permanente bedreiging. Zij wist zo goed en zo kwaad als het ging de zaken steeds weer recht te breien, hopend op die manier de vrede in huis te kunnen bewaren, maar bij het minste zogenaamde falen van haar kant brak de hel los. Na 20 jaar was de maat vol. Zij kreeg het huis met een levensverzekering en hij hield de rest. Hele droevige dagen kwamen en gingen met banen, die zwaar en heel onprettig waren. Uiteindelijk werd ze wegens ernstige lichamelijke problemen na jaren afgekeurd en kreeg ze een klein beetje rust. Toen ook nog jaren later een behoorlijk bedrag aan geld haar werd toegekend door een uit betaling van een verzekering, kon zij beginnen aan haar herstel en geestelijk gaan leven naar haar eigen inzichten. Heel Europa is ze doorgereisd in haar eentje. Ze bezocht overal, ook in Nederland, alle musea, ging naar Lapland, Nieuw-Zeeland, Vietnam en alle Oost Europese landen. Ze leefde heel zuinig had geen auto, besteedde heel weinig aan luxe, maar reisde wel zowat de halve wereld af en brak in Engeland haar been en dit alles helemaal alleen. Zo kon ze nu, terugkijkend op dat slechte begin, blij zijn met al het geluk, dat ze nu heeft, leuke kleinkinderen, goed ontwikkelde kinderen en een heel leven nog vol met heel veel interesses. Al 52 jaar ken ik haar en houden wij contact, soms veel, soms wat minder, maar wij vergeten elkaar nooit. Dinkie.

2010-02-04T15:12:00.000-08:00

Het weerzien met mijn vader herhaling

15 Augustus 1946. Wij waren bevrijd, heel toepasselijk het is nu18 Augustus 2007. Vrij, dat had je gedacht, de Javanen wilden nu hun vrijheid en trokken ten strijde tegen ons blanke bezetters. Van mijn vader hadden wij inmiddels briefkaarten via redcross ontvangen,blijf waar je bent, ik kom eraan. Na heel veel ellende van aanvallende Javanen en na veel omzwervingen belanden wij eindelijk heelhuids in Batavia. Daar kreeg mijn moeder van het rode kruis bericht dat mijn vader op weg naar ons was op gepakt door de Indonesiers, met als slotwoorden: vermist, waarschijnlijk dood. Dus mijn moeder kon met ons naar Holland als weduwe. Op de Klipfontein, die veel later op een klip kapot sloeg, zeer toepasselijk, zoals het hoort. Op dit voor ons schitterende schip trok mijn moeder zich terug met twee nonnen in een hut, omdat ze astma patiënt was. De hele reis tot Attaca bij Egypte hebben wij haar niet meer gezien of gesproken. Mijn broer en ik wij zwierven over het dek en genoten van de heerlijke zeelucht en het vele eten dat wij er kregen en niemand die op ons lette. We aten stik veel mandarijnen en dronken heel veel cola. Wassen was er niet bij, dat waren wij toch niet gewend en sliepen buiten achter de schoorsteen van het schip. Uiteindelijk besloot de kapitein, die ter oren was gekomen dat er twee kinderen rond zwierven, om ons onder de hoede van een voogd te plaatsen. Ik kwam onder de hoede van dr. Provo Knuit, een gepensioneerde scheepsarts. Prima leven, hij was zeer streng,ik moest baden in zeewater, puisten werden open gesneden en toch ook heel lief. Hij was mijn eerste surrogaat vader na 5 jaar en ik was er erg blij mee. Een enkele keer in de week dronk hij iets te veel en moest ik hem naar bed helpen in plaats van hij mij, maar voor de rest een super goede echte vaderfiguur. Aangekomen in Holland in Amsterdam moest ik helaas afscheid van hem nemen en kreeg twee paardenkoppen houten boekensteunen. Wat heb ik gehuild, ineens weer vaderloos. In Amersfoort werden wij door mijn moeder zomaar bij wildvreemde Hollandse gezinnen ondergebracht, ik als meisje van 13 jaar. Zaterdags en Zondags mochten wij even een uurtje bij haar komen. In dit voor mij wildvreemde land, het was April 1947, bestierf ik het van de kou in het huis zonder centrale verwarming bij het gezin van mevr IJf. Zij had zelf vier kinderen en was weduwe, die mij maar een heel raar product vonden, dat gele kampkind met rare manieren en al die rare Indische woorden, zoals pisang voor banaan of ketimoen voor komkommer enz. enz.. Wat voelde ik mij toen eenzaam en ellendig. Op een dag wilde ik even mijn broertje opzoeken, ik belde aan, de deur van het huis waar hij zat werd open gedaan en een dienstbode vertelde, dat mijn broer wegens gezondheidsredenen naar het platteland was gezonden om aan te sterken. Ik dacht erger kan het niet of toch wel en ging op straat lopen met mijn ogen dicht, want ik dacht zo kan het ook nog zijn, dus valt het eigenlijk wel mee, gelukkig ben ik niet blind. Na vele builen van vele lantaarnpalen en kapotte knieën bedacht ik mij dat mijn lot nog niet zo slecht was. Ik besloot het heft in eigen hand te nemen en zelf iemand te zoeken, die mij dan als kind kon adopteren. En zo gezegd, zo gedaan. Iedere dag op weg naar school en terug passeerde ik vele prachtige huizen, een daarvan was mijn lievelingshuis en daar woonde een hele lieve oude dame met een wit hondje, die ze vaak uitliet als ik er langs kwam. Die was het, zij had zo'n lief gezicht en groette mij altijd. Dus ging ik met haar praten en op het laatst liet ik het hondje uit en nog later zat ik bij haar thee te drinken en weer later zat ik er heel veel. En op een dag vroeg ik haar of zij mij wilde adopteren, ze was perplex en na heel veel heen en weer gepraat en gesmeek van mijn kant(het huis van binnen was nog aanloklelijker, dan van buiten, gezellig vol en heel mooi), heeft ze mijn moeder gebeld en mijn wens overgebracht. Gelukkig bleek zij een gepensioneerde hofdame van Wilhelmina te zijn en daardoor werd de schade beperkt wat mij betreft. Mijn moeder ging er doodlief op bezoek en legde alles uit naar haar inzichten. Ik heb er wat traantjes om gelaten om deze schattige lieve vrouw, waar ik helaas niet bij mocht wonen en was wanhopig. Op dat moment vond de kosmos het genoeg en kwam het bericht dat mijn eigen vader gevonden was en op een schip naar Holland zat. De dag dat hij bij ons terug kwam zal ik nooit meer vergeten. Mijn broer en ik waren gebaad en in onze beste kleren bij mijn moeder op visite aan het wachten op hem (mijn vader na 6 jaar). Het duurde maar en het duurde maar, uiteindelijk gingen wij buiten spelen. De Jan Huigensstraat in Amersfoort lag een beetje op een helling en daar zag ik in de verte een wit busje aankomen. Ik rende de helling af en het busje stopte naast mij en een man met een heel lief bruin gezicht vroeg mij de weg naar de Huigensstraat. Ik wees hem die en toen hij doorreed drong het tot mij door, dat is mijn vader. God wat was ik blij ik had een echte vader. Ik rende naar mijn moeders huis en daar liep hij het pad op. Opa riep ik, opa, ik ben het, Dinkie. Hij draaide zich om en sloot mij in zijn armen, wat was ik gelukkig, hij was terug nu zou alles goed komen. Mijn broer en ik huilden en hij ook.Toen wij na het eten weg moesten was hij met stomheid geslagen en vond dat vreselijk en beloofde ons zo snel mogelijk alles te regelen, wat hij ook gedaan heeft. Twee maanden later zaten wij met zijn vieren op een etage in de Bergstraat in Amersfoort, tegenover het kerkhof. Niemand kan beseffen hoe blij ik was. En mijn moeder, die was later toen ze oud was een geweldige oma voor haar kleinkinderen. Ze had als meisje van 7 jaar naar kostschool gemoeten, omdat haar moeder voor een paar jaar met tbc naar een sanatorium ging. Bij de nonnen was het voor haar ook geen pretje.
Dinkie

Stef,Queen Cheng en grootvorst

2010-01-10T08:51:00.000-08:00

Stef met de kippen. Stef is nu 22 jaar. De tweede foto zijn de drie hondjes en de onderste is onze grootvorst die 18 jaar geworden is en overal mee ging.

door Willem gemaakt 10 jaar geleden

2010-01-10T08:29:00.000-08:00

Waar blijft de tijd, helaas is alles zo voorbij dus zoveel mogelijk van genieten. Dit was in een tijd, dat wij kippen, drie honden, kalkoenen en een kat hadden. Verder een tuin vol rozenstruiken heel aparte struiken. Twee grote houtkachels. Maar wij hebben ervan genoten nog een paar foto's van de hondjes uit die tijd. Dinkie

de moeilijke loop van mijn goede lieve vrienden

2010-01-10T05:06:00.000-08:00

In ieder mensenleven komen wel eens gebeurtenissen voor, die zich dan ook steeds herhalen, zo ook in het mijne. Het begon met mijn eerste buurjongen, vriend in Wassenaar. Aernout heette hij en hij woonde in het mooiste huis aan de prachtige pauwvijver in Wassenaar. Wij zaten samen op het Rijnlands en ineens kwam hij met chauffeur voorrijden. Aangezien rijk bij mijn moeder alles mocht, werd hij direct uitgenodigd te blijven tot zes uur en zo werd hij een vaste, regelmatig komende vriend. Waarom chauffeur, Aernout was geboren met een beentje, dat niet meer mee groeide en moest operatie na operatie ondergaan. Ze probeerden van zijn kleine hieltje een knietje te maken, dat lukte niet en Aernout had een kunstbeen. Voor een kind uit de jappen kampen geen enkel probleem. Vaak gingen wij in September 's avonds naar het strand, hielp ik hem met de leren banden op zijn rug los te maken en al hinkend gingen wij heerlijk uren zwemmen. Daarna was het even trekken en hijsen om het kunstbeen goed vast te krijgen en liep hij weer met zijn eigenaardige loopje het strand af. Het verhinderde hem niet om op ons schoolbal met de band les feuilles mort van Charles Trenet te zingen, feilloos zuiver en te dansen de hele avond veel met mij. Hij had het bij ons thuis uren geoefend met mijn moeder aan de piano. Uiteindelijk ging hij toch meer betekenen voor mij. Op een avond, Willy mijn vriendin uit Indonesie logeerde bij ons, omdat ze in Leiden studeerde, kwam Aernout en wilde met mij uit. Maar in die tijd van mijn leven was ik geen week-end meer thuis, dus had al een afspraak voor een feest in Den Haag. Inmiddels reed hij zijn eigen scooter en nam Wil toen maar mee naar de bioscoop. Hij belde op mijn feest en wilde mij komen ophalen en Wil op de tram zetten, ik weigerde dit. Toen ik 's nachts laat thuis kwam vond ik het vreemd dat ze nog niet terug waren, heel vreemd. Dus bleef ik wachten. Om zes uur een politie auto, met twee man kwamen ze aan, ik was doodsbang. Willy en Aernout waren onder de tram gekomen. Beiden leefden nog, Willy is op haar elleboog na bijna geheel genezen. Aernout had een hele erge schedelbasis fractuur en is voor jaren in Zwitserland geweest en zo verloren wij elkaar uit het oog. Jaren later, met Willem lopend over de kermis te Voorschoten, kwamen wij hem tegen en ik herkende hem direct aan zijn loopje. Wat was dat fijn, hij was getrouwd, had geen kinderen, maar dronk gewoon stelsel matig te veel. Wij hebben elkaar toen veel gezien en op een avond, komend van hun huis na een heerlijk etentje, kregen wij een heel ernstig auto ongeluk, met ambulance ziekenhuis Leiden. Aernout kwam direct naar het ziekenhuis 1 uur s'nachts en gleed helemaal uit in de gang van het ziekenhuis met zijn been en lag languit op de vloer. Hij zei tegen mij. " Je bent niet de enige, die beroerd is, ik gleed uit door kots dat er lag:" Aernout, dat was wel van mij," zei ik. Na enkele maanden, toen wij weer opgeknapt waren en hem ook weer af en toe zagen, hoorden wij dat hij weer was opgenomen in Bloemendaal. Helaas is hij daar vrij snel overleden. Maar dat loopje vergeet ik nooit en ik ben het nog twee keer in mijn leven tegengekomen, allebei van mannen, die veel voor mij betekend hebben voordat ik Willem kende en allebei met een kunstbeen, heel merkwaardig. Dinkie

Aernout, Rijnlandslyceum 1954 Wassenaar

2010-01-10T05:04:00.000-08:00

De bovenste foto is het Rijnlands Lyceum. De middelste foto is Aernout zingende en de laatste onderaan is bij mijn ouders achter, Aernout, Mary uit Engeland Kitty en ik.

Zomaar een hele mooie foto verhaal volgt over twee dagen

2010-01-06T10:28:00.000-08:00

Deze foto vond ik heel erg mooi, vandaar dat ik hem even op mijn blog doe. Het jaar 2010 is net begonnen en na een verjaardag op 25 december, waarbij wij met 16 mensen en veel eten, mijn 75ste gevierd hebben, zijn wij nu heerlijk aan het bijkomen en ligt er weer een heel open jaar voor ons. Twee verhalen komen er nu snel aan. En in het komende jaar gaan wij daar gewoon mee door. Als er straks foto's zijn van onze gezamelijke kerst, dan komen ze er ook bij. Verder zijn er twee mensen, die ik heb leren kennen via wintergasten, waar ik bijzonder blij mee ben. Rory Stuart, 36 jaar en al zoveel meegemaakt. Ook heeft hij twee boeken geschreven ,"The places in between " en "The prince of the marshes." Het eerste boek hebben wij besteld. De andere gast was Ray Kurzweil. Deze man is ervan overtuigd, dat je zelf heel veel aan je gezondheid kunt doen. Zelf slikt hij 150 pillen per dag, vitaminen, mineralen en aminozuren, nog veel meer van alles wat. Daar ben ik met mijn 19 pillen per dag een kleine meid bij. Maar ik heb wel degelijk gemerkt, dat het mij bijzonder goed geholpen heeft. Voor ik er mee begon zo'n 7 jaar geleden, was ik iedere winter wel twee keer ziek met heel veel penecilline. Het kost wel wat, maar ik voel mij duizend keer beter dan toen. Dit alles dankzij de pc, daar kon ik alles gaan opzoeken. Dinkie

Nieuwe plannen nieuwe vooruitzichten toch nog oud en spannend

2009-10-18T07:21:00.000-07:00

Dit jaar een kroonjaar, 75 en een keuring voor je rijbewijs en hopen dat het goed gaat. De pasfoto wordt ieder jaar lelijker, ouder, ik schrik er altijd van. Dat deed ik ook van pasfoto's toen ik 55 jaar was en vond ze toen ook vreselijk, als ik ze nu zie dan denk ik :"God wat ben ik daar nog jong en rimpelloos." 's Nachts in bed spring ik over hekken, dans heerlijk rond en kan ineens van alles, vol grote plannen spring ik met die illusies mijn bed uit en krijg de klap van mijn leven, 103 kilo. Til het maar eens op, alle pogingen om dat naar beneden te krijgen faalden. Lukt je nooit meer met een niet werkende schildklier of je moet op water en brood voor een jaar. Zit er helaas niet in met zoveel smulpapen om mij heen, zelf ben ik er ook een. Dit komende jaar wordt een zeer cruciaal jaar, want dan komt het bord te koop in de tuin, nooit kunnen dromen dat dat nog eens zou gebeuren, maar aan alles komt een eind en een nieuw begin is ook weer heel spannend, wij kunnen dat zelfs nog doen ! Een kleiner huis, een moderner huis, minder onderhoud en een waar wij met wat hulp, moet ook betaald kunnen worden , kunnen blijven tot het bittere of niet bittere einde. Een tuin met minder onderhoud. De keuze is gevallen op een plek in de buurt van mijn oudste dochter in het noorden van Drenthe, helaas ver weg van Zeeland en de kleinkinderen, onze Eva en David. Maar wij hebben ze dan zo'n 14 jaar Eva en 9 jaar David van jongs af aan meegemaakt en hopen ook zelf nog veel naar ze toe te kunnen komen met caravan enz. Ook niet te vergeten moeten wij de inhoud van dit huis persen in een kleiner compacter huis, zal niet meevallen met alleen al twaalf kasten. Van dit alles zal ik regelmatig verslag doen, hoop dat het allemaal succesvol zal verlopen. Het is ook ergens weer geweldig spannend en wij komen dan ook heerlijk bij het ziekenhuis in Assen, waar al mijn operaties geweldig zijn gegaan, dat ook als derde op de lijst van alle ziekenhuizen staat, dus een van de beste is, wat ik ten volle kan beamen. Dinkie

herh, Oppassen

2009-10-18T07:11:00.000-07:00

Oppassen

Wij hebben drie schoondochters,geen van deze drie was het type van , mijn schoonmoeder ,druk ik aan mijn boezem en zal altijd lief voor haar zijn, wie dat verwacht is snel een ilusie armer. Het is meer zo van ,val je mij niet lastig ,dan doe ik het jou ook niet . Brussel zou er jaloers op zijn . Heel groot was dan ook mijn verbazing,toen er gevraagd werd of ik,op het eerste kleinkind van mijn jongste zoon ,wilde oppassen een dag in de week ,ik voelde mij zeer vereerd met zoveel vertrouwen in mij (dom,dom dom,).Het moest wel een vast contract zijn voor enkele jaren . Maar ik was zeer verheugd en blij dat kleine poppedijntje een hele dag voor mij alleen, maar ook de angst sloeg mij om het hart ,de verantwoordelijkheid van zon klein mensje ,enfin box bedje wagentje matrasje enz enz aangeschaft ,dat was enig en duur .Verder nog van alles drink beker luiers ,mijn leven starte opnieuw.En daar was ze dan de eerste keer ,het zweet gutste van mij af bij de eerste luier en het flesje en boertje ,alles moest optijd en dan ook nog slapen,vooral dat laatste ,iedere 6minuten ging ik kijken of ze wel oke was ,bij oprah was de wiegen dood behandelt ik had het niet meer .Na anderhalf jaar was de bloeddruk zo hoog, dat de dokter aanraadde,haar halve dagen te nemen wat ik eerst niet deed ,dus pillen slikken. wij hebben het tot bijna drie jaar volgehouden ,toen ging ze sochtends naar de creche tot 1 uur en om half 1, ieder week stonden we daar ,dolblij haar te kunnen ophalen. Maar wat heb ik van het kind genoten ,samen met Willem ,het was ons kind,die dagen, wat hebben we haar geknuffeld . Wij konden niet genoeg krijgen van dat schattige mensje Eva,er werd van alles door ons gekocht,heerlijk verwennen,heerlijk spelen met poppetjes met keukentjes poppenhuizen,het kon niet op. Wij hebben samen genoten van het hummeltje,ze had moeite met slapen,heel erg,haar vader had dat ook , dus smiddags om 2 uur,wij in de auto zachtjes rijden baby,kind,op schoot en ja hoor na een kwartiertje sliep ze en dan gingen ,wij doodstil ergens bij water staan,kijken naar zeilboten en als mijn arm ging slapen,dan namWIllem haar over op zijn arm,heel voorzichtig en zo sliep ze dan 2 uur . Toen ze er te oud voor werd en wakker bleef zijn wij naar alle speeltuinen op het eiland geweest,naar alle tuincentras, naar strandjes en ook de kinderkermis,een hele grote hal met opblaas toestellen glijbanen bergen springdingen enz,daar aten wij dan pannekoeken en dronken er wat dat was oergezellig.Hebben er in de loop van elf jaar heel veel uren doorgebracht,hollend,klimmenden puffend op onze blotevoeten achter Eva aan kapot waren wij s avonds,gesloopt,maar toch genoten wij met haar en als wij daar weg gingen altijd een ijsje. Ze heeft bij ons in al die jaren nog nooit een keer gehuild. Maar nu met 72 jaar en haar lieve broertje erbij,wordt het ondanks, dat ik het super gezellig vind te veel ,ik ga er tegen opzien en dat is niet goed ,vooral die verplichting van iedere week,soms ben ik moe of voel mij niet lekker en dan moet je. Maar ik houd zoveel van deze kleinkinderen, dat ik ook moet leren dit ,wat los te laten. Nu na bijna 11 jaar is de oppas tijd voorbij en hoop ik op een heerlijke manier nog heel veel van deze twee erg leuke kinderen te kunnen genieten. Ik vind dat het ook eens zo mag zijn ,dat wij kunnen zeggen ja nu voel ik mij prima en kunnen wij weer eens een avondje of een middag oppassen ,wanneer dan ook er voor ze zijn, dat zullen wij altijd. .DINKIE

herh, Een merkwaardige gebeurtenis

2009-10-18T07:08:00.000-07:00

Een merkwaardige gebeurtenis.

Zoals ik al eerder verteld heb kwamen wij in de wijk te Malang terecht. Je moet je voorstellen, een grote villa wijk en daaromheen hoge hekken en prikkeldraad, auto's allemaal ingepikt door de jap, straten helemaal leeg. In iedere villa kwamen er acht mensen bij, je kunt wel na gaan wat dat betekent voor degene van wie de villa is. Overal mensen, die moeten slapen, eten, baden in jouw huis en nergens kun je klagen, want dan ging je de cel in. Je kunt je ook voorstellen wat dat een heibel gaf, zo ook bij ons. De vrouw des huizes was totaal over de rooie, al haar meubels en al haar mooie spullen, mensen die sliepen in de huiskamer en in de eetkamer, drama. Mijn ouders besloten de garage te nemen. Helaas zat mijn grootmoeder wel bij de vrouw des huizes, tot ook mijn vader weg moest en alle mannen tot en met 18 jaar. Hoe ze het voorelkaar hadden gekregen, mijn ouders, weet ik niet meer , maar er kwamen kisten met boeken en naaigerij uit ons huis in Soerabaja. Mijn moeder begon een bibliotheek vanuit de garage en daarmee verdiende zij een beetje geld. Bij de hoofdpoort was een kleine markt, waar de lokale mensen hun waar aan onze hollandse vrouwen mochten verkopen, waarna zij weer verdwenen. Wij speelden heel veel buiten. In het midden van deze villa wijk was een groot park, een gedeelte gras en een stukje bos, bestaande uit hele dunne dennen, ijzersterk en heel hoog. Daar werd veel in geklommen en mee heen en weer gezwiept. Aan het hoofd van al deze kinderen stond een grote jongen van ongeveer 15, 16 jaar, lang, slank en een enorme bos met krullen, rood blond, Henk. Het was een baasje en hij was verliefd op een wat ouder meisje Jaennie. Hij had mij uitgekozen om zijn postillion d'amour te zijn. Ik moest steeds briefjes naar haar brengen en wachten op briefjes terug. Dat duurde zolang wij er woonden. Als dank mocht ik, als enige, bij hem achterop zijn fiets. En achter aan zijn fiets een hele sliert met rolschaatsende kinderen en wie de laatste was vloog of uit de bocht of belande in een heg en dan maar gauw weer aanhaken. Ondanks het verdriet om onze vader was het juist door hem, dat wij ons als groep happy voelden en veel over alles discussieerden, zoals de Jap, het vertrek van onze vaders en het moeten geld zien te verdienen, want salarissen waren er niet. Er werd wel melk en voor ieder gezin een pakje boter en wat suiker afgegeven en nog wat andere dingen. Maar als het op was zat je er naast. Mijn moeder borduurde beeldige broches, spelde die op een kartonn en samen met andere mooie, door haar gemaakte dingen, ging ik langs de deuren om het te verkopen en verdiende daar echt nog wel een beetje mee. Af en toe fietste Henk, als hij mij zag, even met me mee. Helaas kwam daar na enkele maanden een eind aan, want wij moesten vertrekken naar Solo. Wij vonden het allemaal vreselijk en ik weet nog dat Henk met mij en nog een ander meisje s'avonds laat praatten en tegelijk afscheid namen en hij ons veel sterkte toewenste. En weer moesten wij alleen meenemen wat wij konden dragen en daar gingen wij het kamp uit, ook weg van mijn vader, niet wetend wat ons nu weer te wachten stond. Jaren later in Holland, 1953, de ramp in Zeeland. Wij verzamelden en werkten overal om te helpen sorteren van kleren, wij, dat waren alle meisjes van de Haanstra kweekschool. Een van mijn beste vriendinnen toen was Riet, die in Leiden op kamers woonde en waarmee ik toen stage op een kleuterschool liep. Haar vriendje had het net uit gemaakt en zij was er erg verdrietig over. Ik had ook een vaste vriend, later mijn ex. Ieder jaar aan het eind van het schooljaar hadden wij een groot bal in het lang in de Burcht in Leiden met een grote band. Wij verheugden ons er erg op, behalve Riet, die niemand had om mee te gaan. Ik vroeg aan mijn vriend of hij niet een vriend had, die met haar zou kunnen gaan en aangezien hij ook niet liever alleen ging, vroeg hij het aan al zijn vrienden, die ik zeker nog niet kende, want wij hadden net verkering. Een van zijn vrienden wilde eerst kennis maken met Riet, dus zouden wij met zijn vieren naar de film in Leiden gaan. Wij stonden bij de bioscoop op beide heren te wachten, daar zag ik mijn vriend aan komen en naast hem liep iemand, die mij wel heel bekend voorkwam en dat vond hij ook. Ben jij soms Henk uit Malang, vroeg ik, ja zei hij, ben jij dan soms Dinkie, dat kleine meisje met die vlechten. En daar in Leiden stond mijn oude kampvriend, die uiteindelijk getrouwd is met mijn vriendin Riet en met wie wij nog jaren zijn omgegaan. Wij hebben samen heel veel opgetrokken, met onze kinderen, onze feesten en onze zorgen, jaren lang. Het gaf mij altijd een heel vertrouwd gevoel, totdat wij twintig jaar later alle vier gingen scheiden. Toen liepen onze wegen helaas wat uit elkaar en zag ik ze beiden niet zoveel meer. Vlak voor hij is overleden is hij nog een middag en een avond bij ons hier in Zeeland geweest en kon ik nog even lief afscheid van hem nemen, want hij was al erg ziek. Mijn vriendin is kort na hem ook overleden. Beiden waren fijne mensen, heel fijne mensen, waar ik hele mooie herinneringen aan heb. Dinkie

herhaling, Mr Lee

2009-10-18T07:06:00.000-07:00

Mr. Lee

Wij woonden weer hoog in de bergen. Dit keer in het huis van de oma van onze overburen in Soerabaja. Deze lieve oma, die dolblij was dat wij bij haar zaten, samen met haar kleinkinderen Wil, 10 jaar en Eep, 13 jaar, had een hele erge vorm van suiker en had een verpleegster, een lieve Indische vrouw. Ook mijn grootmoeder was er bij. Het werd in Soerabaja na de verloren strijd in de pacific heel onrustig. Veel bendes trokken plunderend en moordend door het land. Ze hadden het vooral gemunt op de chinezen en blanken. Het wachten was op de Jappen. Naast dit huis, waar wij nu dus zaten, woonde een schatrijke chinees, Mr. Lee, oud, rijk, gepensioneerd en een heel vreemde man. Mr. Lee's voortuin was heel breed en heel verwilderd, alleen gras. Zijn ingang lag vlak naast onze tuin, een groot ijzeren hek met er omheen een hoge pergola. Van dat hek tot het volgende hek naast zijn huis, dat heel diep in de tuin lag, was een pad. In dit stuk tuin liepen acht ganzen, die daar leefden. Als je dit hek open deed vlogen alle acht ganzen je aan en dat deed geweldig zeer, dus je moest er rennen voor je leven naar het volgende hek, wat dan ook steeds gebeurde met het vele personeel van Mr. Lee en wat voor ons zeer vermakelijk was. Zijn huis was een laag, breed wit huis en aan de achterkant was de ingang, die wij dus nog nooit gezien hadden.Toen begon het Rampokken, (zo heette dat) ook bij ons in de bergen. Verschillende winkels van chinezen werden in de fik gestoken en enkele mensen werden zelfs dood aangetroffen. En de angst sloeg ons allen om het hart. Wij waren weerloos vier volwassen vrouwen en vier kinderen met nog twee man personeel, ook niet jong meer. Wij mochten ineens niet meer naar buiten. Ik weet nog dat mijn moeder ons uren zat voor te lezen. Wij kregen huiswerk en moesten tekeningen maken. Niet naar buiten in de tropen is een zware straf. s'Nachts hoorde je schieten en het kwam steeds dichter bij, doodeng.
"Elsie": zei mijn moeder, "dit gaat niet goed". Het werd steeds angstiger en ineens op een ochtend bleef ook het personeel weg. Doodsbang waren wij Meestal als het personeel weg bleef wisten zij iets wat wij niet wisten en dus bleven ze weg. Ineens de telefoon, wij schrokken ons dood, (mijn moeder had al overal gebeld om hulp maar ving overal bod). Mr lee in zeer gebrekkig Nederlands vroeg hij hoe het met ons ging. Mijn moeder vertelde dat het personeel weg was gebleven en dat wij erg bang waren. Hij vroeg of wij een geweer hadden of andere wapens, die hadden wij niet. Hij vroeg toen aan mijn moeder of hij ons mocht helpen. "Graag" zei mijn moeder, niet begrijpend, hoe zo'n oude man en chinees, ons kon helpen.Wij moesten van mijnheer Lee een opening maken naar zijn tuin in de grote heg. Met enorm veel pijn en moeite hebben wij met zijn allen een opening kunnen maken. Terwijl wij daar mee bezig waren vlogen de ganzen ons steeds aan, om helemaal gek van te worden, zo fel en vals als die zijn. Toen de opening groot genoeg was hebben wij er gauw een plaat voor gezet. Hij belde weer, mijnheer Lee en vroeg of het het zover was. " ja" zei mijn moeder, maar er zit een losse plaat voor om de ganzen tegen te houden. "oke" zei Mr. Lee en hing op.Wij begrepen nog steeds niet hoe hij ons kon helpen. Die nacht sliepen wij met zijn allen in de woonkamer op de grond, eigenlijk sliepen wij geen van allen. Alles zat potdicht, heel benauwd in de bergen, doodstil was het. s'Nachts begon het schieten weer en kwam steeds dichter bij en op een gegeven moment hoorden wij grint knarsen en voetstappen, Wil's oma begon te janken, "wij gaan in de fik". "Stil" zei mijn moeder. Verstijfd wachtten wij, meer voetstappen, geritsel, toen een knal, daar heb je het, wij gaan in de fik.Vreselijk veel voetstappen, mijn moeder hield mijn grootmoeder vast. Toen nog een paar vreselijke knallen. Helemaal in elkaar gedoken wachtten. Toen een vreselijk lawaai, rennende stappen en hollende mensen, ineens alles doodstil. Wij wachten. Een uur later ging de telefoon, wij schrokken ons kapot, Mr. Lee. " Ga maar weer lekker slapen, u zult geen last meer hebben, mijn priveleger heeft ze van uw erf gejaagd, selamat tidoer, zij houden de wacht over deze twee huizen.Wij konden onze oren niet geloven, maar het bleef inderdaad doodstil. Wij sliepen tot laat in de ochtend. Daar stonden ook ineens onze hulpen weer. Alles was weer rustig en normaal. Alleen s'nachts waakte het prive leger van Mr. Lee over ons en dat gaf een heerlijk gevoel, totdat de orde in het dorp en er buiten weer hersteld was. Wij waren heel erg blij dat zo'n klein rijk, oud chinees mannetje zo lief was ons te redden. Wij wilden hem zo graag persoonlijk bedanken, dat wij dwars door de happende, bijtende ganzen zijn gerend naar het volgende hek, om hem daar met cadeau's en bloemen te bedanken .Wij moesten helaas weer terug !!!! Dinkie .

herhaling ,Hoe ik leerde kaart te leggen

2009-10-18T07:04:00.000-07:00

Wandelend door de gangen in kamp Solo, overal vrouwen en kinderen, alles was stampend vol. Het nieuwe kamp was nog niet klaar. Honderden vrouwen en kinderen zaten daar op te wachten toen ineens het bericht kwam, dat alle jongens vanaf 10 jaar over twee dagen weggehaald zouden worden. Niemand wist waar naar toe. Wat zich toen afspeelde, zal ik nooit meer vergeten. Overal huilende vrouwen en angstige jongens, wat is nu tien jaar, als je al bang bent, je vader al kwijt bent, je weet ook niet waar je naar toegaat, niemand wist dat. Die twee dagen waren voor iedereen een hel. Toen kwam de gevreesde ochtend, de grote trucks. Daar stonden ze met zijn allen, tien jaar en ouder, bibberend, sommige jongens begonnen hard te huilen, anderen liepen steeds naar hun moeder en weer terug. Moeders stonden er wanhopig bij, enkelen begonnen te gillen en werden snel door andere vrouwen weggesleept. Dan ineens rijden de trucks met je enige zoon, broer of oudste zoon weg. Een uur later was alles voorbij en viel er een doodse stilte over het kamp. Je hoorde alleen nog het gehuil, soms geschreeuw van enkele vrouwen. Het heeft weken geduurd. Toen ging ook het nieuwe kamp open en kregen wij een beetje rust en overzicht. Maar al die moeders wilden weten hoe het met hun zoon ging, dus werd er al gauw naar waarzegsters gezocht, die waren er, twee. Voor een beetje suiker of wat anders legden zij de kaart en vertelden je over je zoon, je man enz. Naar mate de tijd verstreek en bepaalde dingen uit kwamen werd zo'n vrouw geloofwaardiger. Ze hadden dagwerk. Daar ik mij vaak verveelde, zat ik altijd bij deze waarzegsters en volgde alles. Ik onthield ook alles van iedere legging en zo heel langzamerhand kon ik zelf al zien wat er met deze of gene gebeuren zou, ook wat de waarzegster verzweeg, bv als het heel erg was. Dat vond ik heel netjes van haar. Als je daar dagen en weken bij zit dan wordt het steeds duidelijker, plus dat je meteen kon nagaan of het klopte, iedereen woonde bij je in de buurt en alles ging als een lopend vuurtje, vooral als een voorspelling uit kwam. Veel later, in Holland als meisje van 15, 16 jaar en ouder was je veel verliefd of wilde je graag weten of het wel allemaal goed ging, dus begon ik eerst voor mijzelf en later voor al mijn vriendinnen de kaart te leggen. Al gauw was mijn reputatie als waarzegster bekend. Mijn hele leven heb ik kosteloos vooral voor vrienden en hele goede kennissen de kaart gelegd. Nog steeds, als een van mijn vriendinnen ziek is of iets naars heeft, leg ik de kaart nog een enkele keer, al was het alleen om zelf te weten hoe het afloopt. Er is een tijd geweest, dat het te gek werd. Toen ben ik er mee gekapt, dus nu nog alleen voor echte vriendinnen of vrienden. Vaak heeft men mij gevraagd, waarom vraag je er geen geld voor. Mijn antwoord is: als ik het echt zo goed doe, is dat een geschenk en wil ik daar geen geld voor hebben. Dinkie

herhaling Voor het eerst leven in een Barak

2009-10-18T07:01:00.000-07:00

Voor het eerst leven in een Barak

Het prachtige Indonesie, 1941, ons prachtige huis met 2 baboe's, een djongos, (huisknecht), tuinman. Een prachtig paviljoen voor gasten. Altijd waren er gasten en iedere Zaterdag gingen mijn ouders prachtig aangekleed naar de Simpangclub. Dan sliep de baboe op een matje naast mijn bed. Veel tochten naar de bergen, waar wij regelmatig een huis huurden met zwembad. Daar genoten wij van de prachtige natuur, paardrijden, zwemmen en heerlijk eten. Mijn grootmoeder ging dan ook vaak mee en de rest van de familie kwam ook, dat waren geweldige extravagante tijden. Ineens oorlog, alles afgelopen, angst, met bagage op de rug en klein koffertje door Java trekkend, in afgesloten goederenwagons rijdend door de hitte met veel vrouwen en kinderen, kilometers lopen zonder water of eten. Tot wij weer eens bij een klooster kwamen, waar wij liefdevol onthaald werden op eten en drinken en met zijn allen op matrassen op de grond sliepen in gangen en kamers. Niet wetend waar de reis naar toe ging en of er nog een eind aan kwam. Zo kwamen wij toen dood versleten in Solo aan in een heel groot leeg gekkengesticht. In die tijd waren die heel anders dan nu, het waren heloorden, vol met grote hekken en veel grote badkamers, donkere gangen, koud en eng. Daar werden wij verwezen naar een kapel met matrassen op de grond voor ons. De shock over dit alles was enorm. Vol verbazing en doodmoe keken we om ons heen naar al die vrouwen en kinderen, naar al dat laawaai en gekreun, gehuil en gepraat. Dan uren in de rij voor eten, wassen en toiletten. Geen eigen kamer, geen eigen huis, volkomen verbijsterd, een halfzieke moeder en een grootmoeder, die ook ten einde raad was. Mijn broer en ik werden met zware diarree naar het ziekenhuisgedeelte van het gesticht gebracht. Maar na drie dagen vond ik dat mijn broer, ziek van heimwee naar mijn moeder, slechter in plaats van beter werd. De koorts steeg per dag. Ik sleurde hem s'nachts uit bed. Met mijn hand op zijn mond slopen wij met onze hoofdkussens terug naar de kapel. Daar werd hij beter. Het bericht kwam, dat het nieuwe gedeelte van dit grote kamp geopend werd en dat wij naar de nieuwe barakken zouden gaan. Wat was dat, een barak.? Op een dag werd er een stuk muur afgebroken en zagen wij een groot kamp met grote loodsen(de barakken), heel veel loodsen met flinke ruimten ertussen. Iedere barak bestond uit twee rijen bedden in het midden de rij met bagage. Verder een douche en twee wc's. In een barak lagen zo plus minus 80 vrouwen en kinderen. Daar zat je dan op je brits en keek je om je heen dit was nu je thuis, deze 45 centimeter en overal vrouwen en kinderen. Uren heb ik rond zitten kijken, vol verbazing. De eerste dagen was ik zo verbouwereerd, dat ik van alle opwinding niet kon slapen. Je zag alles van anderen, niets bleef geheim. Moeders die sloegen, kinderen die vervelend en verwend waren. Van alles was er te zien en te beleven, overal voor in de rij staan, op tijd naar de wc, want er was altijd een rij. Maar ergens ook heel spannend al die dingen, die om je heen gebeurden. Buiten spelen was ook beperkt, overal liepen vrouwen met wasgoed en afwasspullen, kleren om te drogen hingen overal, enz.. 'sNachts hoesten, kreunen, mensen die praten, weer andere die boos werden, zo zelfs, dat er s'nachts bijbels over en weer gesmeten werden, weer anderen probeerden te sussen en regels op te stellen. Het heeft weken geduurd voor dat het langzaam wat kalmer en rustiger werd. Ook doordat iedereen versufd raakte door gebrek aan voedsel en slaap. Vrouwen en kinderen werden ziek en langzaam drong de ellende tot iedereen door: "je kon hier doodgaan". We hadden maar een vrouwelijke arts, dr. Engels. Medicijnen waren er ook haast niet. Langzaam aan werd het stiller en rustiger. Zo werd het na enkele maanden zelfs gezellig.Vrouwen gingen kookboeken maken, weer anderen leerden kinderen borduren. In dat kamp heb ik wat afgeborduurd, zakdoekjes maken, kleertjes voor de enige pop die ik had. Iedereen werd vindingrijk en zo werd het leven een stuk prettiger. Maar de eerste weken van dat bizarre barakleven zal ik nooit meer vergeten. Dinkie

herhaling het tweede wonder

2009-10-18T06:53:00.000-07:00

nog steed gebeuren er wonderen

Het tweede wonder

Samen zijn wij opnieuw gestart in 1977, beiden gescheiden, failliet en toch met veel plezier huisje in zeeland . Moest opgeknapt worden. Volgens familie een onbewoonbare woning, maar ja, met onze resterende centjes kon dat niet anders. Gelukkig hadden wij wel een grote schuur en een flink lapje grond, daar is wat op gewerkt. Eigen groente, eigen mesthanen, fruitbomen, veel bessenstruiken zoals klapbessen, rode bessen enz . Maar na Tjernobyll kwam daar de klad in. Na 4 jaar buitenlandse projecten, hadden wij weer een spaarpotje waarmee flink verbouwd en uitgebreid is. Toen kwam de baan in Zeeland, zeker geen vetpot en een eigen autootje. Het hele huis werd verwarmd door gevelkachels en twee prachtige allesbranders, maar die gebruikten erg veel hout, heel erg veel. Onze alleraardigste lieve buurman heeft er steeds voor gezorgd, dat er ergens wel weer een boom of takken of hout voor ons klaar lagen. Met eigen aanhanger erheen en Willem weer zagen, takken op de aanhanger, thuis eraf en dan nog klein maken en klieven en dan in het houthok en dat jaar in jaar uit. Voor twee grote houtkachels een enorm gesjouw. Op den duur toen hij wat ouder werd, vond ik het heel erg dat zware gesjouw. Centrale verwarming, dat was de oplossing, maar dat kostte voor ons huisje 12000 gulden en dat was dan nog zwart. Ieder mens heeft zo zijn eigen idee over het hiernamaals en hoe wij hier zijn ontstaan, ik dus ook. Alleen wijken die enigzins af van de meeste en vroeg ik mijn hulplijnen dagelijks: help ons. Dit deed ik iedere dag op een rustig moment b.v als ik in de auto door het prachtige landschap reed. Ik smeekte ze als het ware: het is niet voor feesten, niet voor vakantie, niet voor plezier, maar voor onze heerlijke warmte in de winter. Iedere dag ging ik in gedachten in discussie en legde het hoe en waarom uit tot op een gegeven dag na zo'n 2 maanden ik s'avonds de post open maakte, ook bankafschriften en wat stond daar tot mijn verbijstering? Het volledige bedrag van 20000 gulden staatsloterij, 1/5e lot. Met mijn vinger en vreemde klanken uitstotend sloeg ik steeds op het bankpapiertje. Willem stond te kijken begreep er niets van en dacht we zullen wel weer rood staan, vandaar die vreemde geluiden. Ik bleef maar wijzen, ja wat dan, zo erg kan het toch niet zijn en hij keek en keek en keek nog eens en samen hebben wij toen een rondedansje gemaakt en zijn uit eten gegaan helemaal stuk van blijdschap. De centrale verwarming kwam er en hout was nu een kwestie van keuzes. En naar mijn helpers heb ik wel duizend bedankjes gestuurd. Is dat niet een echt wonder? Dinkie

Kamp Banjoebiroe

2009-10-18T06:52:00.000-07:00

kamp Banjoebiroe

Banjoebiroe, in het normale leven een gevangenis, tijdens de jappentijd goed genoeg voor vrouwen en kinderen. Buiten deze grauwe muren vele barakken bij gebouwd en achter deze barakken de kleine kale huisjes van de vroegere bewakers. Wij werden in een van de huisjes van de bewakers geplaatst op een kale weg met daar voor wat gras en dan weer prikkeldraad, heel hoog. Alles was uitzichtloos. Zelf waren wij toen vel over been, een en al bot. Hadden nu doorlopend honger. Er was haast niets meer te eten. De jappen gaven het zo'n beetje op. Door ernstige zwakte loop je als een zombie rond, niets dringt meer echt tot je door, alleen ben je je bewust van de honger, constant op zoek naar slakken, kikkers, slangen, alles wat kroop. De ratten waren er niet meer, ook op zoek naar soorten struiken die je kon koken en eten. Vond je iets zo als een slak, dan smeet je het zonder een ogenblik te denken zo het kokende water in. En met de slijm van de slak langs je mond was het doorbijten van het dier een verrukking van vlees eten, proeven heel even, maar nooit genoeg. Vrouwen probeerden het laatste wat ze bezaten te ruilen met de javanen voor iets te eten, wat absoluut niet mocht, maar de nood was zo hoog dat ze alles vergaten. Wij bedelden zelfs bij de javanen om eten met beloften om het ze later,als wij vrij waren, te vergoeden. Enkele Javanen kregen zo'n medelijden met ons, dat ze soms iets gauw door de tralies heen smeten, het was allemaal een druppel op de gloeiende plaat van de honger. Het ergste was dat de vrouwen die smokkelden, weer door anderen verraden werden. Ze werden waar wij allemaal bij stonden aan een boom opgehangen, net buiten het hek, zodanig, dat hun tenen de grond raakten. Hierdoor probeerden ze steeds de grond te voelen en kregen afschuwelijke krampen. Ze schreeuwden het uit van de pijn. De commandant van dit kamp was een pure sadist en vond het heerlijk om met zijn riem of een zweep vrouwen net buiten de poort af te ranselen en deze toch al dunne scharminkels leden vreselijke pijnen en wij moesten dan uren op appel dit blijven horen en aanzien. Gelukkig ben jezelf te zwak om woedend te worden, je bent te verslapt, apatisch. Je stond er bij en je keek ernaar, maar je was te duf en te moe, het was allemaal onwezenlijk en als wij daarna niet vertrokken waren naar Ambarawa kamp 9, dan hadden wij het zeker niet overleefd. De bevrijding kwam dan ook voor ons viertjes net op tijd, mijn moeder woog nog slechts 40 kilo, mijn grootmoeder, die iets kleiner was, nog maar 35 kilo. Na de capitulatie kregen wij voedselpakketten van het rode kruis en net toen wij begonnen op te knappen kwam de aanval van de Indonesiers met vele doden en gewonden. (zie het verhaal "de Gurka's"). Dinkie

Geplaatst door Dinkie op 5:07

YouTube - Billy Joel - The River Of Dreams

2009-09-22T03:54:00.000-07:00

YouTube - Billy Joel - The River Of Dreams

Jubail kamp Saoedie Arabie

2009-09-16T03:10:00.001-07:00

onze huisjes in Jubail

2009-09-16T03:10:00.000-07:00

Op de onderste foto is te zien hoe dicht bij mijn buren woonden Kukkie Haliby een Amerikaanse getrouwd met een Palestijn en acter mij Laila Zabanie een palestijnse familie met baby, May. Hier moest je je maar zien te amuseren. De mannen werkten 12 uur per dag met alleen de vrijdag vrij. Heel veel gezinnen hielden het niet vol en moesten weer terug.

een kaart van een vriendin van mijn dochter.

2009-09-16T02:19:00.000-07:00

Deze kaart stuurde de vriendin van mijn dochter naar mij , na haar verblijf een hele dag bij ons, wat een ontzettend gezellige dag werd en waarin ik voor de twee vriendinnen ook de kaart heb gelegd. Veel bij gepraat veel herinneringen opgehaald heel bijzondere dag. Was heel blij met deze hele lieve kaart Dinkie. Op de kaart staat :" The road to a friend's house is never long."

Jubail Saoedie-arabie ons kamp V.H.C.

2009-09-13T08:36:00.000-07:00

Al die rode dingen zijn de daken van al onze prefab huisjes het andere kamp wat direct aan ons vast zat met grijze daken was het Hollandse baggerkamp Alventura van Volker veel ruimer en een betere supermarkt en ook een mooi zwembad.

Kleintjes worden groot helaas.

2009-09-13T08:24:00.000-07:00

kleindochter in zee

2009-09-13T08:23:00.000-07:00

Eva in zee.

Mijn oudste drie

2009-09-13T08:20:00.000-07:00

Dit is wel een jaar of 9 geleden, maar ik vind het nog steeds een van de leukste foto's van mijn oudste drie kinderen. De onderste twee foto's zijn nog uit ons verblijf in Indonesie de achter tuin en de voortuin in Cilacap Zuid Java.

Mijn schoondochter met de kleinkinderen en hun hond

2009-09-13T08:12:00.000-07:00

Heerlijk om zo dicht bij het strand te wonen voor de kinderen en de hond. Dinkie

Het tweede bijzondere verhaal .

2009-09-13T04:49:00.000-07:00

Jubail, een kamp in de woestijn in Saoedie-Arabie. Een hele grote kattenbak van zand met daarin een paar honderd prefab huisjes in de middel off nowhere, vlak bij de kust van de Perzische golf. Drie bedrijven waren er vertegenwoordigd, Volker(Holland), Hochtief (Duitsland) en CCC(Libenees bedrijf) ,V.H.C. Wij zaten er voor Volker. In dat kamp had ik al gauw een Hollandse vriendin, Map, ze stak met kop en schouder boven de rest uit, Hollands nuchter, hart op de tong, goudeerlijk en onder het rauwe erg lief. Wij zagen elkaar regelmatig bij het zwembad of bij haar huisje. Zij had drie kinderen, die samen met mijn jongste zoon naar de Nederlandse school gingen. De rest van mijn dagen bracht ik door met de Libanese , Egyptische en Palestijnse vrouwen , bij wie ik mij buitengewoon thuis voelde en trok ik heel veel op met kleine May, een drie maanden oude baby van mijn Palestijnse achterbuurvrouw Leila. Later, in Holland, werd mijn vriendschap met Map voortgezet, met vooral vele telefoontjes en eenmaal per twee maanden uit eten met zijn vieren, stik gezellig. Haar man, een groot liefhebber van grote Amerikaanse klasse auto's reed ons dan rond of in Vlaardingen of in Zeeland, zeer luxe en gezellig. Peter, haar man, werkt op een olieplatform in de Kaspische zee, een maand op en een maand thuis. Als hij weg was belden wij gezellig veel over wederzijdse kinderen, dieren, huizen en boeken. Toen ineens besloot zij haar tanden te laten trekken en een prachtig nieuw gebit te nemen boven en beneden, ze zou alles in een keer laten trekken, typisch Map. Ook wilde ze haar oogleden laten optrekken . Ik vond het wel erg heftig. Maar resoluut als ze was gebeurde het, tanden eerst, zes weken en langer pijn, ontstekingen, penicilline, pap eten, zacht voedsel en nog steeds veel pijn. Tot overmaat van ramp had de plastisch chirurg een kankerplekje bij haar oog ontdekt, niet kwaadaardig, maar het moest eerst weg alvorens zij geopereerd kon worden. Ook had zij zich nog vreselijk kwaad gemaakt over een buurman van haar dochter, woest was ze op hem. Ineens belde ze en zei :" Dinkie, ik ga heel gauw dood, ik zie mijn kinderen en kleinkinderen niet opgroeien." Ik schrok: " Map, hoe kom je daar nu bij, alleen door dat huid plekje, dat is niets, dat is zo weg, voor je tanden krijg je penicilline, dus er is niets aan de hand." Ze bleef over dood gaan praten en over afscheid nemen, ik schrok heel erg, dit was Map niet. Zij vertelde ook dat haar kleindochter de naam van een poes van hun had genoemd, die

achttien jaar was geworden en sinds enkele jaren dood was ." Hoe kan dat nu Dinkie, jij gelooft toch in reincarnatie, vertel er eens wat over." Dat ik ervan overtuigd was, dat kwam door een gebeurtenis uit mijn jeugd. Ik ben toen twee uur uit mijn lichaam geweest, heb mijn ouders gevolgd, die naar de bioscoop gingen. Helaas. de film
was uitverkocht. Toen gingen zij naar een heel gezellig restaurant, koffie met gebak en rond half negen naar een andere bioscoop waar ze wel kaartjes konden krijgen en daar naar binnen gingen, waarna ik terugging en mij zelf zag liggen in bed en op het moment, dat ik me dat bewust werd was ik weg. De volgende ochtend ging ik naar mijn ouders en vertelde alles over wat zij gedaan hadden tot zelfs wat de ober deed hoe de tafelkleedjes er uit hadden gezien, dat er live muziek was, alles in geur en kleur. Mijn vader vertelde dat ik een out of body expirience had gehad en dat ik dat nooit meer mocht doen, want dat dat heel gevaarlijk was . De oppas van die avond had ons allebei ( mijn broer en mij )nog lief zien liggen, heerlijk slapend. Map bleef er maar over vragen, alles moest ze erover weten. Ik heb haar toen gezegd een boekje te kopen om mee te beginnen ,"Vroeger toen ik groot was ." Het gaat over kinderen en reïncarnatie, ze vond het geweldig en zo hebben wij nog uren over dit onderwerp gepraat:" Als dat echt zo is Dinkie, dan is het dood gaan niet zo erg, want je gaat dus niet dood, je geest leeft voort of je ziel." En zo bleef Map maar praten over het afscheid nemen van alles en iedereen . Op een vrijdagmiddag belde ze weer:" Dinkie, ik ben zo bang, ik moet met je praten, heb je even tijd." Helaas had ik dat niet, want mijn kleindochter was hier en daar moest ik op passen . Toen gebeurde het meest wonderlijke wat ik heb meegemaakt . Ze zei:" Heel jammer, maar denk eraan, ik hou van je, zal je dat nooit vergeten." Ik zei:" Ik hou ook van jou en bel je morgen direct op." "Dat kan niet, want dan ga ik met mijn dochter boodschappen doen." "Oke, dan bel ik je Zondag." "Dat is goed, veel liefs, tot Zondag. " Dit was zo echt niet Map. Peinzend over dit ging de vrijdag voorbij en ook de zaterdag. Toen kwam de zondag en zou ik haar bellen. Wij lagen nog in bed, het was half tien toen de telefoon ging, het was haar zoon:" Ja, ik bel je even om te zeggen, dat mijn moeder is overleden op zaterdagmorgen. "O God." Wat schrokken wij, totaal kapot waren wij , niemand wist waar aan. Haar dochter had haar zo gevonden. Dagen heb ik verdriet gehad en mij zelf verweten, waarom ik haar niet op vrijdagavond had gebeld. Het heeft heel lang geduurd voor ik dit kon bevatten en van nu af aan vertel ik veel vaker aan mensen waar ik van hou, dat ik van ze hou, want dat ene zinnetje van haar heeft mij er door geholpen, dat was een geschenk. Map is tweeenvijftig jaar geworden. Dinkie

Twee verhalen ter nagedachtenis van twee heel bijzondere vriendinnen

2009-09-13T03:48:00.000-07:00

Hennie werd gelukkig mijn vriendin ook al woonde zij een dorp verder. Maar op gure winterdagen kwamen wij graag koffie drinken bij elkaar en aangezien wij beiden dol op tuinieren waren, kwamen er veel bezoeken aan rozenkwekers en tuincentra's. Samen zaten wij ook op een knutsel cursus, zij langer dan ik en lazen ook dezelfde boeken, waar we dan ook uitgebreid over praatten. Iedere keer als wij gezellig koffie dronken of thee buiten in haar prieel, vertelde zij over haar vele reizen naar Brazilië, Zuid-Afrika, Tunesië, Noorwegen enz. Op een dag zei zij :"Mijn man wil dolgraag met mij naar Thailand." :"O, enig Hennie." "ja, maar Dinkie, ik wil niet, dit is niet de eerste keer, dat ik het niet wil en iedere keer begint hij er weer over." " Ja, maar Hennie, waarom wil je dan niet." "Dinkie, ik weet het niet, ik ben doodsbang om naar dat land te gaan." Uren hebben wij er samen over gepraat, maar ze kreeg nachtmerries van dat land, was er doodsbang voor en wist niet waarom. In het begin vond ik het heel vreemd, maar op een gegeven moment gaf iedereen het op en werd er niet meer over gesproken. Vijf jaar later kwam ik haar weer eens tegen bij haar dochter op 23 december. :" Dinkie, Dinkie, je raadt nooit waar ik vier Januari naar toe ga." Ik raadde het inderdaad niet.:" Thailand,"riep ze.:" Hoe vind je dat dan, wij hebben een echtpaar ontmoet in Spanje en die gaan daar ieder jaar twee maanden overwinteren, die vroegen of wij ook meegingen. Nu met hun durf ik het wel het is toch eigenlijk ook nonsens van mij, het is er heerlijk en wij gaan dan maar voor een maand, natuurlijk ben ik nog steeds heel bang, maar, ga het toch proberen, hoe vind je dat!" Ik zei.:"Hennie, weet je het zeker, je bent er al zolang panisch angstig over, is dat echt wat je zelf wilt." "Dinkie het moet nu maar eens en met zijn vieren durf ik het beter." "Oke lieve Hennie, goede reis en wees voorzichtig en heel veel plezier!" Hennie ging en op zeven Januari werd ik door haar dochter gebeld, dat Hennie was overleden na een ziek zijn van een dag. Niemand weet waar aan, maar haar man was zo kapot en wilde daar in Thailand geen autopsie laten uitvoeren, hij wilde zo snel mogelijk met haar naar huis. En zo kwam lieve Hennie thuis in een loden kist en hebben wij hier in ons dorpshuis afscheid van haar kunnen nemen. Hennie was pas tweeënvijftig jaar veel te jong. Dinkie.

Dit zou iedereen moeten zien .

2009-08-18T14:40:00.001-07:00

Dit zou iedereen moeten zien. Wij moeten weten hoe het echt is en hoe wij bewerkt worden door gewetenloze mensen, die alleen uit zijn op eigen gewin. Ieder mens is verantwoordelijk voor het verkrijgen van informatie en heel goed uitzoeken van wat er echt overal aan de hand is en daar je eigen gevoel en intuïtie op loslaten. Zelf heb ik zoveel geleerd door de pc en de vele films van Michael Moore zoals Sicko en nog vele anderen. Hij gaat alles onderzoeken en vind vele beerputten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee is het spreekwoord. Ik heb ontdekt dat spreekwoorden heel vaak goed zijn, zoals een trein kan niet rijden zonder dwarsliggers, wat je zegt ben je zelf, vele handen maken licht werk, zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten en het zijn niet de slechtste vruchten waar de wespen aan knagen. Ik hoop, al was het er maar een, dat iemand die dit leest beseft wat wij voor het behoud van onze kinderen kleinkinderen moeten doen, opletten, onze persoonlijke vrijheid vast houden. Na alle vakantiedrukten en logees komen er weer wat verhalen. Dinkie

YouTube - ZEITGEIST - MOVIE (FULL VERSION) PLEASE SHARE WITH EVERYONE

2009-08-18T14:40:00.000-07:00

YouTube - ZEITGEIST - MOVIE (FULL VERSION) PLEASE SHARE WITH EVERYONE

een ziekenhuis in Indonesie

2009-05-14T13:01:00.000-07:00

Het leek een beetje op dit ziekenhuis het was erg mooi erg katholiek licht en ruim. Dinkie

Het geschonde vertrouwen

2009-05-14T09:27:00.000-07:00

Langzaam drong het verkeer uit de stad Soerabaja tot haar door. Daar zat ze dan als zesjarige, samen met haar moeder in de dokkar. Ze keek naar haar mooie jurk, die ze zelf had mogen uitzoeken. Zacht galoppeerde het paard met rinkelende belletjes, de koetsier met zijn zweepje gaf lichte klapjes. Haar moeder zag er prachtig uit. Zeer tevreden keek ze rond, naar al die drukte, zonder haar broertje mocht ze zomaar alleen mee, zij en haar moeder: "We gaan nog even langs bij je oom dr Hammacher in het ziekenhuis meisje", zei mijn moeder. Ik knikte. Haar oom was haar zeer vertrouwd, een volle neef van haar vader. Ze had zelfs drie maanden bij hem gewoond, toen ze twee jaar was, vaag wist zij zich daar nog iets van te herinneren, veel vrijheid en veel aandacht. Vrolijk huppelend wandelde ik met mijn moeder het ziekenhuis in. Een non begroette mijn moeder en mij: "De dokter is in de operatiekamer, u weet het wel om de hoek, derde deur". En daar zat hij op een stoel naast de operatietafel. Gauw liep ik op hem af en kuste hem op zijn wang: "Hallo mijn kleine meid weet, je wat dat is, dit is een operatietafel". "O" zei ik,die is groot. Vol vertrouwen keek ik van hem naar de tafel. "Wil jij er eens op zitten". Ik knikte. Hij tilde mij erop. "Ga maar eens liggen".Ja, waarom niet, dacht ik."Kijk", zei hij en dan doen ze zo'n kapje op je gezicht". En zo gebeurde dat. In eens kreeg ik het benauwd, werd doodsbang, vocht en spartelde als een gek, toen ineens viel ik in een diepte en was weg. Toen mijn ogen weer open gingen, had ik het gevoel van allemaal messen in mijn keel en begon te huilen. Nonnen schoten toe met ijswater. Ik weigerde en bleef huilen. In deze spierwitte kamer, met aan beide kanten glas, stonden drie bedjes. Mijn bedje stond aan de binnenkant en ik keek uit op de grote brede gang. Aan de andere kant van de kamer keek je door de ramen en openslaande deuren uit op een veranda. Wij lagen aan het eind van de gang en je zag grote brede treden naar beneden gaan, naar een mooie tuin. In deze brede gang lagen diverse mensen in ligstoelen met kleine tafeltjes en overal planten. Van ons drieen was ik de oudste. Ik was woedend en heel verdrietig, at niet, dronk niets, weigerde alles. De nonnen waren radeloos. Mijn ouders verschenen op de veranda, mochten er niet in, infectiegevaar, de tropen. (er was nog geen penicilline uitgevonden). Het enige wat ik ze liet zien was mijn boze rug. Mijn oom en de nonnen werden wanhopig, wat ze ook probeerden, ik wilde absoluut niets, hield vol. In de gang lag steeds een vrij jonge hele lange priester, die doodziek uit de bush was gekomen, malaria en nu herstellende was. Hij lachte naar me en zwaaide af en toe. Van de nonnen hoorde hij over mijn gedrag. Hij zei:" Laat mij het maar eens proberen". 's Ochtends, toen ik wakker werd,stond hij vriendelijk lachend bij mijn bed, begon meteen een spannend verhaal te vertellen, tussendoor voorzichtig sap voerend met ijs. Vanaf die dag heeft hij mij de hele week verzorgd, wassen, voeren, troosten en verhalen vertellen. De nonnen vonden het prima en zo werd hij mijn persoonlijke verpleger. Toen ik na vier dagen mocht rondlopen, zat ik steeds bij hem. Ik weigerde stelselmatig mijn ouders te zien of te begroeten, het enige wat ze te zien kregen bleef mijn rug. Na zeven dagen mocht ik naar huis, tafels, stoelen en deurposten hield ik vast, weigerde bij hem weg te gaan. Na heel veel praten van zijn kant over zijn werk in de bush en alle gevaren en alle zieke mensen daar, begreep ik dat dit weer een afscheid moest zijn. Met een snoezig sneeuwwitje- ringetje nam ik uiteindelijk badend in tranen afscheid van mijn lieve vriend en verzorger. Helaas heb ik hem nooit meer gezien, maar vergeten heb ik hem nooit. En toen mijn dochters geopereerd moesten worden aan hun amandelen heb ik uren met ze gespeeld wat er allemaal zou gebeuren, zodat ze op alles voorbereid waren. Dinkie

Chanda Mama - Song Around The World on Vimeo

2009-05-12T09:50:00.000-07:00

Chanda Mama - Song Around The World on Vimeo

Onze vijver met grote kleinkinderen

2009-05-12T08:50:00.000-07:00

Een andere vijver, maar heel mooi, foto gemaakt door oudste zoon

2009-05-12T08:22:00.000-07:00

De vijvers uit mijn leven

2009-05-12T06:10:00.000-07:00

Zegevierend had de herfststorm gedurende de nacht de nevelen van de vorige dag voor zich uitgedreven en vriendelijk keek het stralende zonnetje neer op het van bloem en blad beroofde land. Van achter een prachtig nieuw aangebouwde serre aan een zeer oud huisje, zat zij en keek al mijmerend over haar leven naar buiten. Weg waren de jaren, wat was ermee gebeurd, genoeg, maar ergens ook zo weinig. Als een nietig korreltje zand zou ook zij verdwijnen. Hoe klein was toch de wereld van een mens. Een ding kon ze als troost bedenken, twee levens waren door haar bestaan gered. Een ervan zou er zeker niet meer geweest zijn, de ander had dan helemaal niet bestaan, haar jongste zoon Andy. Dit was zachte troost, haar leven had toch een heel goed doel gehad. Een moeder Theresa kon helaas niet in ieder mens zitten. Maar in haar beperkte leven had zij er twee een tweede leven kunnen geven en dat maakte haar op deze zachte herfstochtend heel blij. Moentilan, het Marine Jappenkamp met de sadistische commandant. Op het voorplein stond een grote ronde, hoog opgemetselde vijver met een ornament in het midden, dat voor de oorlog als fontein had dienst gedaan. Nu zat er alleen regenwater in de vijver, voor de kinderen zeer aantrekkelijk. Daar zittend op het muurtje van de vijver keek zij naar alle kinderen, die er omheen speelden. Moeders stonden iets verderop met elkaar te praten, een zeer alle daags kamptafereel. Een klein meisje van twee kwam naast haar, kroop op de rand en met een plons verdween ze kopje onder, twee voetjes staken boven het water, niemand zag het. Zonder na te denken greep ze in een ruk de twee voetjes en trok haar eruit. Alles was zo snel gegaan, dat het gegil van de moeders pas tot haar door drong toen de kleine op haar beentjes gezond en wel naast haar stond. De dankbaarheid van de moeder was zo groot, dat er na drie dagen een prachtig groot gekookt eendenei aan haar gegeven werd. Samen met moeder en broertje smulden ze van dit heerlijke ei, hun eerste ei na jaren. De tweede redding was nog dramatischer. Als vlotte 33 jarige moeder ging ze met haar jongste zoontje van vier op bezoek bij haar moeder, die had een, zoals ze zei, hele mooie vijver laten maken in haar toch al prachtige tuin, dus daar moest naar gekeken worden. Vol enthousiasme werd hij dan ook bewonderd en kleine Andy werd verteld niet bij de vijver te komen. Moeder en dochter gingen de keuken in voor koffie, denkend dat Andy zou volgen. Al pratend keek ik als bij toeval uit het raam en zag twee voeten uit de vijver omhoog steken. Gillend rende ik naar de vijver, trok hem vliegensvlug eruit en al kokhalzend stond ook hij godzijdank even later heelhuids op zijn beentjes. Nog nachten lang heb ik hierover nachtmerries gehad. Enkele minuten later en hij was er niet meer geweest, de nachtmerrie van iedere moeder. Mijn beloning is ook nu weer heel groot, zijn kinderen zijn de vreugde en zonneschijn van mijn oude dag. Dinkie

Van Dr Shock (mijn zoon )overgenomen is belangrijk nu

2009-04-28T05:02:00.000-07:00

Swine Flu Information

Posted: 27 Apr 2009 01:11 AM PDT

No I am not a specialist in flu, but for those of you who are worried some links to objective and sound information.

Swine Flu FAQ Sciencebase

Watching Swine Flu on the Internet by David Rothman with maps or Swine Flu Follow Online

Swine Flu - Ten Tips for Me and You by Doc Gurley

A Guide To Swine Flu by Scientific American

Swine flu: what you need to know on New Scientist

Arlette in een bedjak

2009-04-24T15:29:00.000-07:00

Hier zit ze dan in een bedjak voor ons huis net aangekomen. dinkie

Het zwembad te Cilacap

2009-04-24T10:50:00.000-07:00

Hier hebben wij menig uurtje doorgebracht tijdens ons verblijf.Dinkie

nog wat foto's Cilacap.

2009-04-24T10:02:00.000-07:00

Een lang verblijf van twee jaar en 4 maanden, ieder jaar verlof van een maand in Holland geweldige tijd met ongeveer twee honderd Amerikanen werkend voor Fluor aan het zelfde project. Veel gezien veel meegemaakt veel zwembad veel strand en veel vliegen Dinkie

Buffy, de handelaren en de zee bij Cilacap

2009-04-24T09:17:00.000-07:00

Ons zwarte monster, voor ons heel lief voor ieder ander een echt monster. De prachtige zee bij Cilacap en onze handelaren met hun prachtige houtsnijwerken, zittend op onze veranda. Dinkie

voor en achtertuin Cilacap

2009-04-24T09:00:00.000-07:00

bezoek van oudste dochter

2009-04-23T05:10:00.000-07:00

Indonesie, spannend, prachtig Cilacap. Ons heerlijke huis, zonnige overdekte terrassen en met palmbomen begroeide achtertuin en in dit alles onze kleine valse teckel, die als een kwaadaardig klein monster iedereen van het erf wist af te jagen. Wonderlijk genoeg werden onze bedienden, twee baboes, tuinman, chauffeur, nachtwacht nog net door hem geaccepteerd. Maar met ware doodsverachting kwamen de handelaars ons erf op en moesten wij razend snel ons schattige monster wegstoppen, om zo te voorkomen, dat deze jongens werden aangevallen. Ineens bericht, Arlette kwam, het was uit met haar zevenjarige relatie met Fred, die ons zeer dierbaar was geworden. Willem moest voor verschillende zaken naar Djakarta, dus besloten wij met zijn allen te gaan,per auto, zo'n 1200 kilometer door de bergen via Bandoeng met twee chauffeurs en een bed achterin met kussens voor Andy, die net genezen was van geelzucht en er mager,pips en lijdend uitzag. Toevallig was mijn ex-man,wonende in Djakarta, ook in een project, bereid om haar in ieder geval op te halen mocht er wat met ons of de auto gebeuren en haar naar het guesthouse van het hoofdkantoor van HBG in Djakarta te brengen, waar ook wij zouden verblijven. Zo gezegd, zo gedaan, dus vertrokken wij voor een zeven uur lange rit naar Bandoeng. Helaas moest ik nodig, na drie uur, gezocht naar stil bosje, een stap uit de auto en ineens 15 kinderen uit het niets. Toen restaurantje gezocht, gevonden, een gat in de vloer, kakkerlakken rond mij, maar wat moet dat moet. Opgelucht verder, met lunchpakketjes de ergste honger en dorst gestild. Tegen zes uur en invallende nacht, Bandoeng. Op zoek naar een mooi hotel. Er waren er genoeg, bij ieder hotel konden wij direct kamers krijgen, maar de hond mocht niet mee in het hotel, hond niet, wij ook niet. Na acht hotels, doodmoe van honger, dorst en nog meer, kwamen wij op aanraden van een vriendelijke man bij een heel groot hotel met een bungalowpark. Wij blij een bungalow gehuurd, toen zag een personeelslid, die meegelopen was met sleutel, de hond, die inmiddels ook doodmoe en hongerig was en zijn humeur daarover luchtte tegen het personeelslid met als gevolg de sleutel ging terug en wij mochten er niet in met hond. Ik werd zo nijdig, dat ik bij de balie bleef staan. Willem en Andy doken met hond weer de auto in. Iedere gast, die bij de balie kwam, vertelde ik wat er gebeurde, dat door een klein hondje en met een zieke zoon wij nergens terecht konden. Op een gegeven moment werd het personeel zo zenuwachtig, dat zij de baas van het hotel gingen bellen. Laat het nu toevallig een man zijn, wiens dochter met een hollander getrouwd is en in Vlissingen woont. Hij wilde mij spreken en in vloeiend Nederlands vroeg hij wat er nu precies aan de hand was. Na hem uitgebreid uitgelegd te hebben, dat wij werkten voor Pertamina in een HBG project en met een hond doodmoe van Cilacap kwamen en de volgende dag voor zaken en het ophalen van een dochter in Djakarta moesten zijn, zei hij :"Mijn policy is geen honden, maar jullie kunnen bij mij logeren met zijn allen. You are most welcome." Een personeelslid werd gevraagd voor ons uit te rijden en bij een prachtig statig groot huis stopten wij voor een groot bordes, waar een uiterst knappe, charmante gastheer van plus minus 50 jaar ons heel hartelijk verwelkomde, hij was nog jarig ook . In een enorme woonkamer met een gigantische eetkamer ernaast, werden wij uitgenodigd te gaan zitten. Hij had zijn personeel uit bed gehaald om voor ons een warme maaltijd klaar te maken. Na een half uur heerlijk zittend met een verrukkelijk drankje, kwamen de meest heerlijke geuren uit de keuken. Op de salontafel stond een levensgrote taart met kaarsjes. Na de maaltijd kreeg Andy een kamer toegewezen naast het zwembad en wij een naast de grote eetkamer. Willem en Andy bedankten hem voor alles en gingen naar bed. Het kleine monster sliep daar ook. Tot 12 uur al taart etend heb ik met onze gastheer zitten kletsen over van alles. Zijn dochter kwam thuis en even later zijn beeldschone vrouw, die de zorg had over nog zo'n groot hotel en bungalow park in Djakarta. Na wat mooie Javaanse dansen door zijn dochter uitgevoerd, gingen wij allen naar bed. De volgende ochtend bleek de vrouw des huises al vertrokken, voor dag en dauw en ontbeten wij met de vrolijk kletsende gastheer. Om het personeel in de keuken te bedanken had ik wat geld gepakt en liep vrolijk naar de keuken. Daar zag ik vier grote katten, dacht ik, met hun koppen in de pannen, hevig aan het likken. Door mijn komst schrokken zij zo erg. Ineens zag ik vier spitse koppen uit de pannen komen van levensgrote dikke vette ratten. Ik gaf een gil, de baboe kwam aangerend en met alleen maar koesj koesj pakte zij dankbaar het geld van mij aan en ging breed smilend weg. De grote ratten kwamen weer terug met hun brutale kleine oogjes mij aankijkend en gingen weer verder met hun gelik. Rillend ging ik weg. O God, wat voor ziekte konden wij daarvan krijgen en Andy die net beter was. De angst sloeg mij om het hart. Onze gastheer was zich van geen kwaad bewust. Wij vertrokken met lunchpakket, wat wij niet gebruikt hebben en lieten per ongeluk Willem zijn aktetas met aanvragen voor visums en andere belangrijke papieren daar liggen. Via prachtig Bogor en uitgebreide lunch aldaar, waren wij vijf uur later in het guesthouse. Toen Halim Airport,Arlette ophalen. Na drie geweldige dagen in het guesthouse wilden wij per trein terug de chauffeurs waren al terug geweest voor de aktetas en weer op weg naar Cilacap. De treinkaartjes gekocht, maar de hond mocht niet in de trein, wat nu weer, de tickets waren op naam. Willem kreeg het lumineuse idee en schreef met keurige drukletters "Anjing" (hond )op zijn ticket. Zonder een probleem werd het geaccepteerd en hadden wij een prachtige reis naar ons huis met onze oudste dochter en heeft ze drie heerlijke weken bij ons kunnen bijkomen. Bruin verbrand en uitgerust is zij met iemand van ons bedrijf terug naar Holland gegaan. Dinkie

Airport Port hacourt in Nigeria

2009-03-24T14:38:00.000-07:00

Dit was het Interbeton project waar Willem van de eind fase heeft gedaan als commercieel manager in 1978 tot 1979 . Leuk om dit gevonden te hebben. Ook daar weer heel veel meegemaakt,zie de verhalen over Nigeria Port Harcourt. Dinkie

Badagry beach Lagos voor de laatste keer

2009-03-24T14:15:00.000-07:00

Het Federal Palace hotel Lagos

2009-03-24T14:06:00.000-07:00

Een gelukkige tijd in Nigeria 1970

2009-03-24T08:53:00.000-07:00

Afgemat, doodmoe, vier kinderen, vier verhuizingen en zonder enige hulp. Een man die om acht uur s'avonds thuis kwam en heel veel in het buitenland zat en nooit tijd had. Zo kwam ik in ons eerste project terecht: Nigeria, Lagos. Nu was Nigeria anno 1970, vlak na het vertrek van de Engelsen en net na de Biafraanse oorlog nog een bijna koloniaal geheel. Wij kregen daar in Ikoy, een prachtige wijk in Lagos, een beeldig huis in een parkachtige tuin gelegen. Met aan een kant van het huis alleen maar glazen deuren, die allemaal open konden naar een veranda. Bij dat huis een hele grote keuken, ruime slaapkamers en natuurlijk de prachtige tuin met vele bomen en vooral niet te vergeten heel veel personeel. Twee huisbedienden (mannen), die achter het huis op een eigen compound woonden met hun gezinnen. Een tuinman plus hulpje en een nachtwacht en chauffeur. Zo van de hel in de hemel, alles werd gedaan, wassen, strijken, de gehele sjebeng sjebeng. Geen vinger hoefde ik meer uit te steken, een gigantische luxe. Om dit alles nog makkelijker te maken was daar ook nog de Ikoyclub, geheel op Engelse leest geschoeid, met bibliotheek, golfbanen, tennis, judo, squash, een prachtig zwembad en je kon er heerlijk eten en drinken. Na schooltijd zat de hele jeugd dus daar en waren uren zoet.Het project was een regeringsproject via Nedeco en de Nederlandse Ambassade, dus zeer lux. Er was ons zeer veel geld gegeven voor kleding zoals avondjurken, cocktailjurken, sportkleding en nog veel meer, dat was verplicht en beslist geen ramp voor een afgetobd huisvrouwtje, ook voor onze kinderen niet. Er ging een totaal nieuwe wereld voor ons open met heel veel etiquetten en verplichtingen aan de ene kant, luxe en vrijheid aan de andere kant. Je had in Lagos in die tijd, buiten de verplichte feesten via de Ambassade ook nog twee geweldige nachtclubs, de Bachus en de Bagatelle, waar heel veel Libanezen in werkten, buitengewoon charmante mensen. Ik genoot het meest van het vrij zijn, geen huishouden meer. Kunnen doen wat je wilde, zwemmen, thuis komen en het eten stond op tafel, je was was gedaan, super. Je kinderen werden verzorgd en prima verzorgd, er was ook altijd iemand thuis . De chauffeur reed ze overal naar toe en haalde ze ook weer op, ongelooflijk. Maar de fijnste momenten van mijn verblijf daar waren de vele dagen, dat ik met een bananen boot vanaf het Federal Palace hotel (met zwembad en andere luxe) vertrok om dan via de grote vaarroute van alle schepen die naar Lagos gingen, naar Badagry beach te gaan. Die tochten met dat kleine bootje en buitenboordmotor, die het liefst weigerde als je midden tussen de grote schepen voer, was doodeng. Dat kleine smalle houten bootje, daar deinend, steeds dichter naar zo'n schip toe drijvend, een Nigeriaan die in grote paniek maar bleef rukken om de motor aan de praat te krijgen, wij vol spanning, hopende niet overvaren te worden door een van die gigantisch groot lijkende schepen, menig keer als ik net dacht van nu jongens dat was het dan weer, nu eindigt hier mijn leven, startte het kreng en konden wij net op tijd wegvaren van het grote gevaar en opgelucht ademhalen. Maar het kon het verlangen naar die geweldige uren op een totaal eenzaam strand onder een palmdakje zittend en luisterend naar de enorme klappen van de golven op het strand en de heerlijke klappermelk uit de kokosnoten niet verstoren. Uren heb ik daar doorgebracht in mijn eentje. Af en toe een expat of een Nigeriaanse vrouw, die kokosnoten aan mij verkocht. Genoten heb ik van die verrukkelijke dagen met zon, wind, golven en diepe rust. Soms ging mijn jongste zoon met mij mee en speelde dan ook uren op het strand. Dit Badagry beach, zo stil, zo mooi, zo ongerept, met die prachtige palmbomen verderop, zal ik nooit meer vergeten. Dinkie

2009-03-24T08:51:00.000-07:00

De laatste foto van mijn favoriete strand te Lagos. Nu zou ik er voor geen goud meer naar toe durven gaan. Dinkie

Badagry beach Lagos

2009-03-24T08:25:00.000-07:00

De prachtige golven die met donderend geweld op de kust vielen. Dit is de Atlantische Oceaan.De prachtige golven die met donderend geweld op de kust vielen. Dit is de mooie Atlantische Oceaan.

Badagry beach Lagos

2009-03-24T08:02:00.000-07:00

Nog een kleine foto van dat geweldige strand in Lagos 1970

Badagry beach Lagos 1970

2009-03-24T07:56:00.000-07:00

Mijn nieuwe verhaal gaat over een van de fijnste momenten in 74 jaar. Een van deze fijne herinneringen speelt zich af op Badagry Beach in Lagos 1970. Hier alvast een paar foto's van deze hele mooie beach.

De lagere school in Holland ,Wassenaar.

2009-03-24T03:09:00.000-07:00

Daar, langzaam en verlegen, kwam ze dan voor het eerst op een normale school in de vijfde klas september 1947. Na vier jaar Jappenkamp, zonder onderwijs,nu 12 jaar oud in het mooie Wassenaar. Mager, geel en met weggerotte voortanden, ze durfde niet te lachen of met opgericht hoofd te praten, want dan lachten zes stompjes je toe. Daar in dat grote klaslokaal werd ze zich ook bewust van de vreselijke achterstand. In deze hecht gevormde gemeenschap was zij een bezienswaardigheid. Werd heel veel gepest en niet geaccepteerd. Zo liep ze dagenlang in de pauze in haar eentje over de speelplaats, hier en daar kijkend wat ze aan het doen waren en werd ze volkomen genegeerd. Diep bedroefd, alleen, liep ze dan weer naar huis om daar thuis keihard te werken aan het inhalen van de achterstand. Ook 's zomers was ze bezig, schreef hele hoofdstukken Nederland over zodat het in haar hoofd gegrift zat, waarna ze ieder hoofdstuk kon verkopen voor heel weinig aan kinderen, die voor straf een provincie zoveel keer moesten overschrijven. Tijdens deze schooltijd kreeg ze een hele grote operatie in Utrecht, waarbij in een soort tribune-achtige zaal een hele groep tandheelkundige studenten zat mee te kijken naar dit staaltje weggerotte tanden en een professor, die al pratende zijn uiterste best deed om alle wortels schoon te krabben, ook de neusvleugels van binnen. Met een hoeveelheid hechtingen boven haar tanden waren zij na anderhalf uur klaar met alles. Onder applaus en stervend van de pijn ging zij naar haar grootmoeder, die in Utrecht woonde. Deze stopte haar met veel aspirines in bed. Op deze schoon gemaakte wortels werden zilveren, hele kleine scherpe tanden gemaakt, waarover later zes mooie witte tanden werden geschoven. Ze kon met die zilveren enge tandjes zo meespelen in een horror film. Het pesten werd twee keer zo erg. School werd een kwelling. Het enige dat haar troostte was, dat haar leraar zich er helemaal voor inzette haar aan alle kanten te helpen, wat ook gelukt is. Op een dag, weer eenzaam lopend op de speelplaats, kijkend naar die vrolijke spelende en lachende kinderen, stond ze stil bij een groepje touwtje springende meisjes uit de zesde klas, kwam Tineke, het meest populaire meisje van school en de favoriet van het hoofd, blonde krullen, helle blauwe ogen, zeer bij de hand, met een mooie zangstem, op haar af en zei hardop en luid tegen de groep: "Zij doet van nu af aan ook mee". Zo gebeurde dat ook meteen. Van die dag af werd ik volledig opgenomen in de groep en kreeg ik een erge leuke tijd. Nooit had ik toen kunnen vermoeden, dat haar eerste dochter mijn schoondochter zou worden, waardoor wij samen twee kleinkinderen kregen en ik haar tot op heden ten dage iedere verjaardag zie en ook al jaren met haar in mijn leven op trek. Deze Tineke is nu ook een bejaarde dame, maar nog steeds met een ijzersterke wil, een echte taaie en voor zover ik weet ook "oud en opgewekt". Dinkie

Nog steeds een beetje heimwee

2009-02-26T10:57:00.000-08:00

diepe meditatie

2009-02-26T10:42:00.000-08:00

dromerig en mooi

2009-02-26T10:38:00.000-08:00

Vervolg op over mijn ouders.

2009-02-26T07:15:00.000-08:00

Donker en somber, was ook in de morgen, de naaste toekomst voor haar gerezen, zonder ouders. Het diep blauw van de najaarshemel, dat zij door het venster zag, scheen met haar te spotten. Langzaam kleedde zij zich aan en ging naar haar eerste sessie met de hypnotherapeute in het volgende dorp. Bedroefd reed ze ernaar toe, met een plantje bij zich. Marianne, een klein smal vrouwtje, deed open. Na een gezellig gesprek met een kopje thee werd ze gesommeerd om op de lange ligstoel te gaan liggen met kussen en deken over haar heen. In de stille schemerige ruimte sprak Marianne haar zo zacht toe, dat zij zich geheel ontspannen voelde. Alles werd rustig tot zij bijna in slaap viel: "Nu moet je proberen naar een eigen plek te gaan. Zie een bos of een strand, zie je al wat"? "Nee". "Ga naar binnen in je hoofd, zoek je eigen plek." Alles bleef donker, steeds dieper zakte ik weg, steeds verder naar binnen. De zachte stem ging door in cadans. Ineens een felle flits licht, felle zon, helderblauwe lucht. Een meisje liep in een bomenlaantje. Dat meisje kende ik, dat was ik. Verbaasd en geschrokken van de felheid van het licht en de herkenning was het ineens verdwenen. En zo volgde er nog drie sessie's met flitsen uit een herkenbaar verleden, zeer fascinerend. Bij het vierde bezoek dook ik heel graag naar binnen in mijn hoofd en alsof er een deur open ging was daar ineens mijn eigen plek, een zeer verwaarloosde terrastuin, glashelder. Van hoog naar laag liep deze wilde tuin. Ik zat boven op twee verweerde grafstenen, waarvan de letters door het mos en ouderdom niet meer te lezen waren. Verder gras. Een terras lager weer gras met wat wilde bloemen en planten. Dan nog een terras lager weer alleen hoog gras en wilde bloemen met daarnaast een klein bosje met dunne hoge dennen en verder allemaal weilanden met een strakke blauwe lucht erboven. Bij het dennenbosje was een groot stuk weiland, omheind met een hoog wit hek en daarin liep een zwart paard rond. Dit was dus mijn plek, hoe bijzonder en waarom een zwart paard. Toch voelde ik mij er helemaal thuis. Marianne schreef alles op, vertelde dat je op je eigen plek iedereen kon ontmoeten, wie je maar wilde:" Kan ik er mijn ouders terug zien," vroeg ik. "Het zou moeten kunnen" zei ze, als zij het ook willen. Wij gaan het volgende keer proberen.Ik kon niet wachten zo verlangde ik er naar. Eindelijk was het zover. Het ging heel snel naar de tuin, de eigen plek, weer genoot ik van het uitzicht en het wilde mooie zwarte paard. In gedachten vroeg ik mijn ouders te komen en wat schetste mijn verbazing, daar kwam mijn vader, zo duidelijk, zo levensecht, zo lief lachend, dat ik vreselijk begon te huilen. Toen kwam ook mijn moeder, maar die was heel jong gekomen. Huilend zei ik:" Mam, wat heb je een witte tanden en ben je mooi. "Ja he", zei ze en ik maar huilen: "Als je zo blijft huilen verpest je alles." Typical mijn moeder. Mijn vader zei: "Dag kind, wees niet zo bedroefd, geniet ervan dat wij even bij je zijn". "Is dit nu jouw tuin", zei mijn moeder. "Dit lijkt meer op een wildernis en wat doen die twee grafzerken daar. Ik begrijp niet dat dit je liefste plek is, heel vreemd. En wat moet jij met een zwart paard." "Kijk Gwen, een bloem" zei mijn vader. "Henk, dat is geen bloem, dat is onkruid." Dit gesprek kabbelde zo door, zo typisch mijn ouders dat ik bleef lachen en huilen door elkaar. Mijn vader richtte zich weer naar mij en zei: " kind je moet nu gaan genieten van het leven, leef, maak je geen zorgen, pieker niet zoveel, geniet. Wij zien elkaar weer gauw, maak er heerlijke jaren van. "Houd nu eens op met dat gejank" zei mijn moeder. Ik moest toen zo vreselijk lachen om die opmerking, echt a la haar, dat ze langzaam verdwenen. Ik riep "blijf alsjeblieft, blijf." Marianne zei:" Dinkie, laat ze gaan, je hebt ze gezien, laat ze gaan meisje kom langzaam weer terug. Gaat het weer een beetje", vroeg ze toen heel lief. Na een heerlijk bakje thee en nog een lang en heerlijk gesprek over alles ging ik stik gelukkig naar huis en beloofde mezelf om de raad van mijn vader op te volgen en te leven. Na nog vijf geweldige sessie's bij Marianne naar diverse vorige levens zoals Engeland, Amerika en Marokko, met heel veel mensen en goede en nare situaties, heb ik ook nog mijn helper ontmoet in de tuin. Een meer optimistischer en vrolijker mens kun je je niet indenken, daar kan ik nog veel van leren. Dit alles was een van de fijnste dingen die ik heb meegemaakt in mijn leven en ik denk er nog steeds met heel veel blijdschap aan. Bedankt ,lieve Marianne voor je geduld. Dinkie

nog een paar kamp foto's van vlak na de oorlog

2009-02-02T07:50:00.001-08:00

De ziekenboeg en onder een van de huisjes met 10 mensen erin. Zo, nu weer even genoeg van al deze droeve gebeurtenissen. Het volgende verhaal zal over de fijne ervaringen in het leven gaan en die zijn er legio.

De aanval op vrouwenkinderen en enkele mannen die al teruggekomen waren

2009-02-02T04:04:00.001-08:00

Bruisend en jubelend had de bevrijding haar intocht gehouden. Opeens was ze gekomen, verrassend bijna, in een enkele dag. Wat was dat geweldig, verlokkend, bedwelmend, niet te geloven. Daar boven in de boom zittend uitkijkend over de kampmuur naar de vrijheid, met een stralend gelukkig gevoel:" wij hebben het gered". Andere kinderen in de boom lachten, riepen naar elkaar, wezen naar de bergen. Ineens een vreselijk gegil, van alle kanten, fluitend geluid, iets wat langs je oor vloog, onraad, als appels vielen wij uit de boom. Moeders kwamen op ons afgerend: " Mee" gilden zij. "Ze vallen ons aan". Kogels, hollen, vluchten. Nog meer krijsende Indonesiers over de muur, iedereen rende in paniek door het gangetje naar het andere gedeelte met het grote open veld, daar waren ook Indonesiers: " merdeka, merdeka", gilden die. Wij renden allemaal het veld op , zover mogelijk naar achteren, overal stonden ze met geweren in de aanslag, wachtend op het bevel te schieten. In de barakken rond het grote veld hadden alle vrouwen de deuren gebarricadeerd. En hoe ze ook probeerden, ze kregen ze er niet uit, wat uiteindelijk onze redding was, het duurde en duurde, alles stond stil, vol angst op het veld. Ineens begonnen zij in het wilde weg te schieten en handgranaten te gooien. "Liggen" werd er gegild, "liggen", wij ook. Mannen wierpen de handgranaten terug. Iedereen was doodstil en alles begon te bidden. Plat op de grond ineens een vreselijke klap vlakbij, zo erg dat ik dacht dat mijn borstkas uit elkaar zou spatten en overal in eens bloed op mij en stukken van, van alles :"O God, ik ben dood", alles is, kapot, dat was het dus. Wat gek, ik hoor nog alles, ik kan nog zien, als dat dood zijn is dan is het niet zo erg. Wat raar, ik kan mijn vingers bewegen. O God, ik ben alleen erg gewond, maar ik voel ook geen pijn. Voorzichtig keek ik naar alles wat op mij lag: "waar, waar ben ik gewond". Ineens mijn moeders stem:" Op staan, snel, wij moeten hier weg, verder naar achteren, vlug, vlug, nu". Kan ik dat dan, O God, het is niet van mij, het is van iemand anders. Weg, ver weg. Wij renden zo hard als wij konden naar achteren, waar geen Indonsiers stonden. Mijn broertje raakten wij kwijt. Naar de toiletten, daar kropen wij boven op elkaar. Mijn moeder hoorde mijn broer ineens huilen. Ze riep: " Anton, wij zitten hier". Hij kwam naar ons toilet. Huilend zei hij: "Mammie, hoe moet ik bidden "? Zoiets vergeet je nooit. En op elkaar gepropt zaten wij bijna allemaal hardop te bidden. Toen nog ergere woeste kreten van de daken. "Dit is ons einde", zeiden ze: "Kus je kinderen maar gedag, wij gaan eraan" . Nog meer vreselijke kreten, toen vreselijk schieten en hels lawaai, kogels vlogen rond, knallen, geren, gekrijs. Doodsbang wachten wij. Iemand gilde:" Het zijn de onzen, het zijn de Gurka's, het is heus" . Doodstil werd het. Zou het kunnen, zouden wij toch nog gered worden. Heel voorzichtig gingen enkelen kijken en zagen zwarte mannen voorbij rennen, die naar ons grijnsden en lachten: " De Gurka's, de allerbeste krijgers die er zijn", zei iemand. "Ze komen ons bevrijden". Alles begon te huilen en God te danken. En ja hoor, een uur later vonden wij mijn grootmoeder. Die was door de paniek op het veld naar beneden gerold en had zich dood gehouden. Hoe je je dan voelt is niet te beschrijven. Je krijgt weer een leven terug, je leeft, je leeft, het heerlijkste gevoel wat er bestaat en nooit, nooit ben ik het vergeten. Dinkie Dit verhaal wilde ik eerst niet vertellen, maar door mijn oudste dochter ben ik het toch gaan doen en er ook wel blij om. Dinkie.